Loes (52) herstelde van long covid: 'Ik lag een jaar lang met een bouwkoptelefoon op in een donkere kamer'

Niet de nieuwe Nietzsche

“Dat ik na de middelbare school voor een studie filosofie koos, was deels rebellie en deels streberigheid. Filosofie stond bekend als een heel moeilijke studie die veel doorzettingsvermogen vergde en die uitdaging vond ik lekker. Ik wist heus wel dat ik niet zelf de nieuwe Nietzsche zou worden en had op de faculteit al door dat wat je als wetenschapper schrijft vervolgens nauwelijks wordt gelezen. Dus toen ik klaar was, ging ik de journalistiek in.

Ik belandde eerst als freelance filmrecensent en bedrijfsjournalist. Na een tijdje besloot ik dat ik ook eens een baan in loondienst wilde proberen en dan het liefst bij een modetijdschrift. Ik beplakte een editie van een magazine van begin tot einde met post-its, waarop ik alle fouten had aangeduid, en stuurde die op naar de hoofdredacteur. Een dag later had ik een baan als eindredacteur. Maar na vier jaar, ik was toen net met verlof vanwege de aanstaande geboorte van mijn eerste zoon, ging het magazine failliet.”

80-urige werkweek

“Gelukkig vond ik voor mijn verlof voorbij was alweer een nieuwe baan, bij een contentmarketingbureau. Daar fungeerde ik als een soort hoofdredacteur voor verschillende (bedrijfs)bladen en mediaplatforms. Daarna kwam ik bij een grote uitgever terecht, waar ik begon als projectmanager, maar – naarmate we meer projecten binnenhaalden en ons team groeide – steeds promotie wist te maken. Een geweldige tijd, maar wel keihard werken. Er heerste daar echt een topsportmentaliteit en we regen de awards en successen aan elkaar. Ik kwam er als derde bij en op het hoogtepunt hadden we een team van 25 personen.

Ik werkte rustig 80 uur per week, hoewel ik inmiddels moeder was van twee zonen: de eerste werd geboren in 2006, de tweede in 2008. Als zij ’s avonds op bed lagen, ging ik nog een uur of zes aan het werk. Dan sliep ik een paar uur en stond rond zes uur ’s ochtends weer op. Mijn identiteit was volledig verstrengeld met succes en status en mijn motto was letterlijk ‘World Domination’.”

Annemarieke werkte voor 'The Voice', maar stortte zich volledig op haar minikoeien: 'Er is een lange wachtlijst voor bezoekers'Lees ook

Vleesetende bacterie

“Het eerste teken van mijn lichaam dat het helemaal niet zo goed ging, was een heel rare vleesetende bacterie aan mijn been. Om daar vanaf te komen, moest ik een heftige antibioticakuur slikken. Ik had ontzettend veel pijn en lag in bed, maar was daar nog wel begrotingen aan het maken. Achteraf was dat totaal bizar. En toen kreeg ik in 2018 een burn-out en kon helemaal niets meer. Ik schaamde me dood en had het gevoel dat ik mijn team in de steek liet.

In het begin behandelde ik de burn-out als een soort project dat ik moest doorwerken. Dat werkte natuurlijk niet, dus ben ik vervolgens schoorvoetend met meditatie en yoga begonnen. Pas op dat moment begon ik de destructieve kanten van mijn werkende leven te zien. De bedrijfscultuur was steeds ongezonder geworden; we holden van piek naar piek en daar was ik zelf deels debet aan. Toch ging ik na een halfjaar terug naar kantoor. Ik heb zelfs nog promotie gemaakt. Maar ik merkte vrij snel dat deze wereld niet meer bij me paste en besloot weer als freelancer verder te gaan.”

Long covid

“Nu kon ik mijn eigen projecten kiezen en weer heerlijk alleen met de inhoud aan de slag. Als hobby ging ik ondertussen ook yoga- en meditatieopleidingen doen. Tot de coronapandemie losbarstte en de meeste opdrachten opdroogden. Om toch bezig te blijven, besloot ik meditaties te gaan opnemen en op YouTube te delen. Via Google vogelde ik uit hoe ik dat het beste kon aanpakken. Het was in het begin vrij amateuristisch en dat vond ik eigenlijk wel verfrissend. Ik was gewend aan perfectie, enorme budgetten en grote productieteams.

Helemaal aan het einde van de pandemie liep ik twee keer kort achter elkaar zelf corona op. Dat was best heftig; ik lag twee weken in bed en was onwijs benauwd. Ik ben zelfs nog op de Eerste Hulp beland. Daarna bleef ik klachten houden. Ik had hartkloppingen en heel erg last van brainfog, mijn temperatuurregulatie werkte niet meer en ik was continu duizelig en doodmoe. Eerst weet ik dat aan de overgang, maar na wat tests bij de huisarts bleek ik long covid te hebben. Zij verwees me door naar long covid-herstelzorg, waar ik met onder andere een fysiotherapeut en een ergotherapeut aan de slag ging.”

24/7 in een donkere kamer

“De fysio waarschuwde me al: ‘Je bent overbelast en moet nu gaan rusten. En reken erop dat je klachten eerst erger zullen worden.’ Dat bleek inderdaad te kloppen. Eerst kon ik niet goed meer tegen licht, dus begon ook in huis een zonnebril te dragen. Vervolgens kon ik ook niet meer goed tegen geluid. Dat vond ik heel sneu voor mijn zoons: waren die eindelijk verlost van alle lockdowns, moesten ze stil zijn thuis en konden ze geen vrienden meenemen. Op een gegeven moment lag ik alleen nog maar in een donkere kamer met een bouwkoptelefoon op en een oogmasker voor. Iemand moest me helpen met douchen en dan nog moest ik er uren van bijkomen.

Ook cognitief ging ik steeds verder achteruit. Ik kon geen zinnen meer maken, snapte regelmatig niet wat mensen tegen me zeiden en kon nog geen boterham voor mezelf smeren, omdat ik niet meer wist waar de messen lagen. Ik zag geen vrienden meer, was geen partner meer voor mijn partner en geen moeder voor mijn kinderen. Dat deed me natuurlijk enorm veel verdriet. En ik probeerde er echt alles aan te doen om beter te worden. Zo slikte ik een hele batterij aan dure voedingssupplementen.”

Margo (43) besloot haar baan op te zeggen nadat haar dochter werd geboren met hartafwijkingLees ook

Aha-erlebnis

“Het dieptepunt was toen ik ook nog in paniek raakte. Word ik ooit nog beter? Hoe moet dit nou verder? Door die paniek namen mijn fysieke klachten enorm toe. En op dat moment had ik een aha-erlebnis. Want als meer paniek mijn klachten erger maakt, kan minder paniek dan ook voor een afname van klachten zorgen? Ik lag daar toch maar, dus besloot te gaan proberen mijn angst en paniek te verminderen. Dus ging ik mezelf moed inspreken en begon mindfulnessprincipes in te zetten, bijvoorbeeld door zo veel mogelijk in het nu te blijven.

Ik merkte dat mijn angst en paniek veel invloed hadden op hoe ik me voelde. Dus ik dacht: ik moet mijn brein zo weinig mogelijk aanleiding geven om een overlevingsrespons in gang te zetten. En heel langzaam merkte ik dat het beter met me ging, al durfde ik er nog niet op te hopen dat ik volledig zou herstellen. Op het moment dat de extreme klachten minder werden, kon ik ook weer beginnen mijn lijf te trainen. Dat begon extreem minimaal, met 30 seconden aaneengesloten door mijn huis lopen. Heel confronterend, want: jezus, was dat alles? Maar ik dacht ook: wat een groot geluk dat ik dit weer kan gaan opbouwen.”

Positieve affirmaties

“Nog tijdens mijn revalidatie ben ik begonnen twee kaartensets te maken. Ik wilde zo graag weer iets creatiefs doen en hoopte daarmee anderen die kampten met veel stress en innerlijke druk te kunnen helpen. Ook omdat ik tijdens mijn revalidatie merkte dat affirmaties mij hielpen om positiever naar mijn herstel te kijken: positieve zinnen en gedachten die ik tegen mezelf herhaalde.

Na tweeënhalf jaar vond ik dat ik mijn leven weer voorzichtig kon gaan oppakken. Het bedrijfsleven heb ik voorgoed achter me gelaten. Ik heb mezelf omgeschoold en richt me nu op persoonlijke groei, met twee kaartensets, een app met meditaties, online programma’s en reguliere een-op-een begeleiding. De technieken die mij tijdens mijn herstel hielpen, zet ik nu in om anderen te helpen. Ik ben er weer.”

Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Lizette (39) emigreert voor de tweede keer naar Australië: 'We willen in een caravan of trailer gaan wonen'Lees ook