Wat begon met het redden van twintig straathonden groeide uit tot een eigen opvang in Turkije voor 550 honden. Dit is alleen zo kostbaar dat Yasemin (51) haar ouderlijk huis te koop heeft gezet om door te kunnen gaan.
“Als we stoppen worden deze honden alsnog gedood. Daar moet en wil ik echt niet aan denken.”
Van kleins af aan spenderen de Nederlands-Turkse Yasemin en haar zussen iedere zomervakantie in Turkije. Dat daar altijd straathonden en -katten rondlopen hoort erbij, vertelt ze: “Het hoort al zo lang bij de cultuur, het is echt doodnormaal. Vroeger was het probleem ook een stuk minder groot, toen er nog gesteriliseerd werd vanuit de overheid. Je speelde wat met ze, gaf ze wat brokjes en water, en klaar. Maar toen het steriliseren werd stopgezet in de coronaperiode is er een massale groei ontstaan.
Waar eerst twee honden door de straat zwierven, zijn het er op sommige plekken nu twintig. Dat maakt het natuurlijk minder aantrekkelijk om ze te verzorgen, dus worden de dieren hongeriger. Ze vechten om eten, verkeren in minder goede gezondheid. Mensen ervaren ze als overlast en jagen ze op. Dus toen mijn zussen en ik hoorden dat er een nieuwe wet aankwam, besloten we actie te ondernemen.”
Leonie vangt honden op die proefdier zijn geweest: 'Heel dankbaar werk'
Yasemin doelt op de wet die sinds 2024 van kracht is en Turkse gemeenten verplicht om zwerfhonden van straat te halen en op te vangen in staatsasiels. Agressieve of zieke dieren mogen worden gedood, maar dierenorganisaties vrezen dat door capaciteitsproblemen eigenlijk veel meer honden vroegtijdig aan hun eind komen. “De targets moeten gehaald worden, maar er is nog niet overal genoeg opvangplek”, vertelt Yasemin. “Veel dieren krijgen dan een spuitje. Ook de lieverds. Als we horen dat er weer een ‘inzameling’ plaats zal vinden, gaan we daar met een groep mensen naartoe om te proberen het tegen te houden.”
Samen met haar zussen begint Yasemin met het opvangen van twintig à dertig honden, die ze in eerste instantie bij vrienden en familie probeert onder te brengen. Al snel groeien ze door naar een eigen opvanglocatie in Ödemis, niet ver van de vakantiebestemming Izmir, en richten ze de stichting Save The Pawties op. Inmiddels huisvesten ze zo’n 550 honden: sommigen van straat gehaald, sommigen uit de staatsasiels. “Ze doen absoluut niet moeilijk als je er een wil meenemen, het is vooral de vraag: hoeveel geld hebben we? Hoeveel dieren kunnen we zelf blijven onderhouden?”
De 550 honden hebben elke maand 550 zakken voer nodig. Vrijwilligers maken de verblijven schoon, lokale dierenartsen doneren vijf sterilisaties per maand. “Zij zien hoe hard we rennen om deze honden te helpen, dus het is heel fijn dat ze daar iets aan willen bijdragen. Soms doneren ze ook wat vaccinaties. Ons beschikbare budget geven we voornamelijk uit aan voeding en sterilisaties, want ik wil het probleem bij de basis aanpakken. Laatst dumpte iemand weer drie pups bij onze poort, zonder hun moeder. Ik ben nu een zoekactie gestart naar hun baasje: niet omdat ik hem ervan langs wil geven, maar omdat ik de moederhond graag wil laten steriliseren. Dat is en blijft het begin van de oplossing.”
Op dit moment is Yasemin fulltime aanwezig in Turkije, maar na de zomer keert ze weer terug naar haar leven in Rotterdam. Ze werkt vier dagen in de week bij de gemeente, de andere drie is ze bezig met haar stichting. Elke euro die ze kan besparen, doneert ze daaraan. “Maandelijks komt dat neer op zo’n tweeduizend euro. Mijn zus doet hetzelfde. Het gebeurt regelmatig dat ik zelf geen geld meer heb voor boodschappen, dan springt mijn zoon bij. Op deze manier kunnen we veel bekostigen voor de stichting, maar we zijn wel op het punt dat onze buffers helemaal op zijn.”
Yasemin zag daarom geen andere optie meer dan het verkopen van haar ouderlijk huis in Turkije. “Het is heel jammer, want we hebben daar allemaal veel herinneringen liggen. Maar het kan niet anders, het verkopen van dit huis is gewoon de laatste financiële zet die we hebben. Als we in Turkije zijn voor de stichting slapen we wel in een goedkoop hotel of bij bekenden. Dat komt wel goed. Ik denk maar zo: we verliezen herinneringen, maar met die erfenis kunnen we wel iets heel moois doen. Een soort eerbetoon aan onze ouders.”
View this post on Instagram
De hondenopvang zit middenin een verhuizing naar een nieuwe locatie, maar zodra dit achter de rug is wil Yasemin zich richten op het adoptieproces. “Veel van de straathonden die we opvangen zijn hartstikke geschikt voor een nieuw thuis, dus dat wil ik voor hen gaan zoeken. Zo komen er ook weer plekken vrij voor nieuwe dieren, natuurlijk. Het lijkt me ook mooi om uit te kunnen breiden, maar dan zou ik echt de loterij moeten winnen. Ik speel elke maand mee met één lot, gewoon voor de zekerheid. Als dat ooit lukt richt ik meteen een paar nieuwe opvanglocaties op.”
Tot die tijd blijft stichting Save The Pawties afhankelijk van eigen inbreng en donaties, en hoopt ze vooral dat ze de opvang op de huidige manier kan blijven voortzetten. “Ik ben 51, ik heb al veel gezien en gedaan in mijn leven. Ik weet hoe het is om een goede baan te hebben en comfortabel te leven, maar ik denk ook: wat is geld nou écht waard? Als ik doodga, heb ik daar precies niks aan. Natuurlijk zorg ik dat ik mijn kinderen iets kan nalaten, maar verder geef ik alles aan de straathonden. Weet je hoe goed het voelt als die oogjes je aankijken na een reddingsactie? Dát is pas vreugde.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Esther Kef redde zwerfdieren op de Westbank: 'Ik heb gehuild om de dood van een mishandelde pup'
