Ergens in het oosten van ons land, waar de Vecht eigenwijs door het prachtige landschap kronkelt, ligt mijn jongste van 16 onder de sterren in haar slaapzak. Zonder kussen, op een bed van stro.
Morgenochtend wordt ze bij het eerste licht door een toeter gewekt om vervolgens met al haar vriendinnen diezelfde Vecht in te duiken voor een zeepvrije, maar frisse start van de dag.
Daarna is het pap eten, liedjes zingen, toneel spelen, spelletjes doen met de jongens uit het naastgelegen deel van het kamp, nog meer zingen, brood bakken en hopelijk ook een beetje flirten bij het kampvuur. Om uiteindelijk uitgeput weer op dat stro in slaap te vallen. Tien dagen geen stromend water, geen elektriciteit, geen wifi, en nee, dus ook geen telefoon. Back tot basic, zelfs jongens en meiden van 16 kunnen dat enorm waarderen. Misschien wel juíst.
'We scheurden door de straten op zoek naar bier en wijn om te voorkomen dat dochters feest vroegtijdig zou afsterven'
Twee weken geleden waren we nog met ons hele gezin in Marokko. Onderdeel van die reis was een vierdaagse trektocht door het Atlasgebergte. We liepen zo’n zes uur per dag onder de stralende zon door verschillende bergpassen van hut naar hut. Ook tijdens die tocht was het comfortlevel laag, maar de ervaring ongekend. We aten de heerlijkste tajines op matten op de grond, deden spelletjes, stelden elkaar vragen en deelden verhalen. Geen wifi, geen telefoons.|
Gelukkig had ik wel een boek mee. Yesteryear, over een tradwife/influencer die op een gegeven moment wakker wordt in de tijd die ze altijd zo bejubeld heeft, maar die in het echt flink tegenvalt. De lezers van deze internationale bestseller zijn onder te verdelen in grofweg twee categorieën: de lovers en de haters. Ik val in de eerste groep. Maar veel belangrijker vind ik de gesprekken die dit boek wereldwijd op gang heeft gebracht over het fenomeen tradwife.
Die hype fascineert mij al een tijd mateloos. Ik heb ooit iets te lang naar zulke filmpjes op mijn feed gekeken en nu zit ik er middenin. Al die vrouwen die online roepen dat het zelf bakken van zuurdesembrood het mooiste is dat je voor je gezin kunt doen. Dat ze geen opleiding hoeven omdat hun man de beslissingen neemt in huis. Al die vrouwen die heel hard roepen dat het voor een vrouw niet de bedoeling is dat ze haar eigen geld verdient, maar die met het uitdragen van díe boodschap zelf stinkend rijk worden. Als het niet zo ernstig was zou het bijna grappig zijn. Sommigen van hen hebben miljoenen volgers. Tel uit je winst. Betere businessvrouwen dan zij vind je niet.
'We staan aan de vooravond van een leger huis dan ooit en Bas en ik dagdromen nu al over spontane trips naar Parijs'
Je zou er ook bijna intrappen. De kindertjes schoon en blij om een tafel vol gezond voedsel, minder haast, minder schermpjes, meer tijd voor elkaar. Ze hebben wel waar ze ons moeten raken: de meesten van ons willen ook een rustiger, eenvoudiger leven. Maar laten we de boel alsjeblieft niet door elkaar halen. Het verlangen naar meer rust is toch echt iets heel anders dan teruggaan naar oude rolpatronen. Een vrouw zonder opleiding heeft minder kans op een eigen inkomen. Een vrouw zonder inkomen is afhankelijk. Een afhankelijke vrouw is kwetsbaar.
Dus, als die 16 jarige van mij straks terugkomt van haar geweldige kamp hoop ik dat ze me leert hoe we samen vers brood kunnen bakken boven een kampvuur. Met liefde doe ik alle was voor haar (in de machine). Geef ik haar thee met honing voor haar zere keel en stop ik haar in een schoon bed met frisse lakens en een fluffy kussen. En dan ga ik volgende week gewoon weer aan het werk, en zij weer naar school. Zodat ze later kan kiezen of ze haar zuurdesem zelf bakt of toch liever haalt bij de Franse bakker op de hoek.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Er bestaat een verschil tussen alleen zijn uit vrije wil en alleen overblijven omdat iedereen iets leukers te doen heeft'
