Daphne (42): 'Na mijn zware bevalling, met veel bloedverlies, moest ik voor hem zorgen omdat hij de griep had'

Niet toe aan vast vriendje

Ik was een stoer meisje, zat op voetbal. Toen ik op een dag werd gevraagd met het jongensteam mee te spelen, zag ik de folderjongen weer: hij speelde in hetzelfde team. Ik was verrast, durfde niet te zeggen dat ik dat meisje was achter het raam, maar bedacht toch een manier om hem binnen te hengelen. Ik schreef een romantische brief en vroeg een teamgenoot die aan hem te geven. Hij belde, we spraken af in een discotheek en daar zoenden we. Mission accomplished, ware het niet dat ik al snel besefte dat ik helemaal niet toe was aan een vast vriendje.

En dus maakte ik het uit. Konden we weer verder met ons tienerleven: zoenen met anderen, precies zoals het hoort bij veertienjarigen. Experimenteren, erachter komen wat en wie bij je past. Later heb ik nog gedacht: wat als het daarbij was gebleven en ik hem niet een paar maanden later had zien zoenen met een ander meisje?

‘Het klopte met zijn tweeën’

Alle eerdere gevoelens speelden weer op, en dan niet zoals uit de tijd van de folders, maar heviger en serieuzer. Ik maakte kennis met spijt en jaloezie en wist ineens: ik had hem nooit moeten laten gaan. Ik stuurde hem een valentijnskaart met de tekst: ‘Ik vind je eigenlijk nog steeds heel erg leuk.’ En weer belde hij: ‘Ik jou ook, zullen we het weer proberen?’ Vijftien waren we intussen en volwassen, vonden we. Vijftien en rijp voor verkering.

Hij was het met wie ik de komende twintig jaar van mijn leven zou delen, die de vader van mijn kind zou worden en me ten slotte ook weer zou verlaten. Maar voor het zover was, zouden we eerst nog heel wat glorie­jaren doorbrengen samen. Het klopte met zijn tweeën, we vonden elkaar superleuk. Ik de extraverte, hij de wat stillere. Ik de havist en hij de vwo’er. De tweede keer was ik nog verliefder dan de eerste en het lukte goed om onze eigen en gezamenlijke activiteiten te combineren. Het hielp natuurlijk dat we allebei op voetbal zaten en dezelfde vrienden­­groep hadden.

‘Hier had hij niet op gerekend’

In 2006 zijn we verhuisd, ik had intussen de pabo afgerond en hij de universiteit. Het zou een van de mooiste periodes worden van mijn leven. We verdienden genoeg om uit te gaan en te reizen, we hadden alle vrijheid en het leek vanzelfsprekend dat we zouden trouwen. In Parijs ging hij op zijn knieën. We planden de bruiloft voor april, maar toen hij op een februaridag terugkwam van zijn werk, liet ik hem mijn zwangerschapstest zien. ‘Wacht even’, zei hij nog, toen ik het nieuws zo kalm mogelijk probeerde in te leiden, ‘eerst even een biertje.’

Hier had hij niet op gerekend, we hadden afgesproken eerst te gaan trouwen en daarná zouden we pas gaan nadenken over kinderen. Achteraf denk ik dat de verwijdering toen is ingezet, al zou het nog jaren duren voor die met zijn vertrek definitief zou worden. Ik geloof niet dat ik me dat op dat moment realiseerde, of durfde te realiseren. Maar terugdenkend aan die eerste zwangerschap, herinner ik me niet dat hij ook maar één keer zijn hand op mijn buik heeft gelegd. Bezoeken aan de verloskundige legde ik meestal in mijn eentje af. Ik was ­vervuld van alles wat komen ging en negeerde andere onvoorspelbaarheden.

Ella (42): 'In ons huwelijk wilde hij nooit met me zoenen. Was dat de reden van zijn plotselinge vertrek?'Lees ook

Gebrek aan betrokkenheid

Begonnen als twee naïeve, zorgeloze vijftienjarigen hebben we de merites van een relatie misschien wel nooit echt onder de knie gekregen. Praten is niet nodig als je jong bent, wij redden het althans makkelijk zonder, met als gevolg dat we weinig oog hadden voor elkaars behoeften toen die niet meer hetzelfde bleken. Tijdens de geboorte van onze dochter had ik veel bloedverlies. Hij kreeg griep en ik weet nog hoe ik naar beneden strompelde om voor hem te zorgen. Kraamhulp was er die eerste dag niet, uit­eindelijk heb ik een vriendin gebeld om me met de baby te helpen.

Dat gebrek aan betrokkenheid bleef. Toen ik maanden later weer wilde sporten en uitlegde hoe hij een fles moest geven, ­reageerde hij onverschillig. ‘Ja, dat doe ik zo wel.’ Het werd een patroon: de nacht voordat ik een belangrijke wedstrijd moest spelen, kwam hij zo laat thuis dat hij niet in staat was voor ons kind te zorgen, en ik de baby in de maxicosi langs de lijn heb gezet. Een halfjaar later escaleerde het pas echt. Tijdens een avondje ­stappen had hij zijn telefoon op tafel laten liggen en omdat het toch al niet lekker liep tussen ons, kon ik me niet inhouden en las een berichtje aan de vriend met wie hij in het café zat: ‘Hoop dat de korfbalmeiden er straks zijn.’

‘Niet meer gelukkig’

Als mijn eerste zwangerschap het begin van het einde was, dan was dit het moment dat de neergang versnelde. Ik appte die vriend, waarop mijn man mij belde: ‘Kom me nu halen.’ Ik sprong de auto in, liet onze baby thuis en reed naar hem toe. Die avond las ik hem de brief voor die ik een paar dagen eerder geschreven had. Geëmotioneerd vertelde ik dat ik me niet fijn meer voelde, dat ik altijd gelukkig was geweest en nu niet meer.

Maar mijn woorden bereikten hem niet, hij deed gehaast, alsof hij iets te verbergen had. Samen vluchtten we in wat de beste nieuwe start leek: we gingen voor een tweede kind. Die prille zwangerschap eindigde in een miskraam.

Jasmina: 'Ik betrapte hem met een tweede telefoon en ik wist meteen dat het mis was. Met wie woonde ik samen?'Lees ook

‘Ik ga bij je weg, ben verliefd op een ander’

Tijdens de EK van 2010 stond ik in mijn Oranje-shirt op het punt om met onze dochter bij een collega een wedstrijd te gaan kijken, toen hij binnenkwam en zei: ‘Ik ga bij je weg, ik ben verliefd op een ander.’ Nog geen maand eerder bleek hij op een feest een vrouw te hebben ontmoet, en nu al wist hij dat-ie met haar verder wilde. Dit alles is nu ruim veertien jaar geleden, nog steeds is hij met haar. Ze is een leuke vrouw, dat moet ik hem nageven. Hij had een leuke vrouw en nu heeft hij weer een leuke vrouw. Maandenlang heb ik gehoopt dat we de draad weer konden oppakken, tot de dag dat ik hem vroeg: ‘Wat wil je nu eigenlijk?’ en hij antwoordde: ‘Oud worden met haar.’ Toen gaf ik het op en bleek dat het leven in je eentje eigenlijk helemaal niet zo moeilijk is als ik dacht.

We zijn er allebei op vooruitgegaan, hij heeft leren praten in zijn nieuwe relatie en ik ook. Met de man die ik nu heb, ben ik alweer jaren gelukkig. We zijn open naar elkaar op een manier die ik met de folderjongen nooit zou hebben bereikt. Rancune voel ik niet. Het liep naar af, dat huwelijk, maar wat hebben we een fantastische jaren samen gehad.”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 239

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Fae (24): 'Vreemdgaan was uit den boze, dat deed je niet, toch bleek mijn partner zelf een affaire te hebben'Lees ook