Talloze fietsen staan op de stoep voor mijn huis. Naast één ervan liggen twee lege flessen rosé met daarnaast een grote fles water, licht bruisend. De dop is eraf, maar veel is er niet uit gedronken. Een mooi stilleven van wat zich hier de afgelopen nacht heeft afgespeeld.
Ik hoop dat het een beetje gaat met de eigenaar van deze fiets. En met die anderen. Vrees wel dat dat water niet meer geholpen heeft. Too little too late. Gisteravond was er een feestje in onze tuin. De eindexamens zaten erop en onze middelste plus twee van haar vriendinnen, werden 18. Of dat bij ons gevierd mocht worden? Ja hoor. De vader in dit huis is dol op (het organiseren van) feestjes, dus die werd meteen wild enthousiast.
Tooske Ragas nieuwe columnist voor LINDA.: 'Ik heb voorlopig nog geen last van het legenestsyndroom'
Ik kreeg vooral Project X-visioenen. “Geen zorgen lieverd, we gaan dit strak regelen.” En zo geschiedde. De broer van 24 regelde twee vrienden met wie hij de boel in goede banen zou leiden. Er werden polsbandjes besteld en een gastenlijst opgesteld, dj geboekt, een partytent geleend. Ik kocht alle bitterballen en chips uit de wijde omgeving op en bestelde een biertap en een sloot wijn. ‘Beter te veel dan te weinig en teruggeven kan altijd!’
Na een hele dag opzetten, sjouwen en aankleden was de party ready to go en wij ready to leave. Want uiteraard was het niet de bedoeling dat we getuige zouden zijn van wat zestig vrolijke jonge mensen op zo’n avond allemaal uitspoken met elkaar. In plaats daarvan eindigden wij bij de late voorstelling van een of andere epische armageddonachtige superhero-film.
Totdat Bas na zo’n drie kwartier een appje van zoonlief kreeg: ‘Pap, het fust is stuk en er zijn nog maar drie flessen wijn over.’ Dus scheurden we vijf minuten later door de verlaten straten van Haarlem op zoek naar bier en wijn om te voorkomen dat het grote feest van onze dochter vroegtijdig zou afsterven. Toen we met de nieuwe voorraden onze straat inreden stuitten we op een moeder die samen met een paar zelf ook niet meer al te stabiele jongens haar boomlange, dronken zoon in een auto aan het proppen was. “Sorry, sorry, hij komt zijn fiets morgen ophalen.” “Misschien toch maar niet alles uitladen?”, merkte Bas fijntjes op.
In onze tuin leek het of de strijd uit onze onderbroken bioscoopfilm in realtime werd uitgespeeld. Het was een warzone van strompelende, dansende, zoenende en schreeuwende zombies die het bijzonder naar hun zin leken te hebben. Wij doken via de achterdeur snel onze slaapkamer in, deur op slot, gordijnen dicht.
De volgende dag scheen gelukkig de zon en rook het gras naar een ondefinieerbare combinatie van bier en zure maagsappen. Om het uur kwamen er wat verfrommelde gasten de tuin in op zoek naar een fiets, zonnebril of airpods. Toen ik een verbazingwekkend vrolijke jongen zijn fiets aanwees en hem vroeg of hij een leuke avond had gehad zei hij: “Eerlijk mevrouw? Ik heb echt geen enkel idee meer dat ik hier überhaupt geweest ben. Best zonde eigenlijk. Schijnt een topfeest geweest te zijn.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Mijn dochter van 19 gaat backpacken in Thailand. Zij heeft daar heel veel zin in, ik niet'
