‘Het is ook een rare leeftijd’, hoor ik mezelf tegen een vriendin zeggen aan de telefoon. Zij zit in de auto, ik wandel met de hond. Zo bellen we elkaar een paar keer per week ’s ochtends, om bij te praten, te ventileren.
Ik heb nadien altijd het gevoel dat ik het vooral over mezelf gehad heb, zij ontkent dat. Toch doe ik bij elk telefoontje een poging om het gesprek zoveel mogelijk over haar te laten gaan.
'M'n vulvalippen zullen met de jaren wat kleiner worden, maar ze staan nu wel met gepaste trots in de Dikke Van Dale'
“Evi, ik heb de laatste tijd pijnlijke borsten. Maar echt, ze zijn zo gevoelig. Als ik per ongeluk ergens tegenaan loop, dan doen ze echt pijn. En hoofdpijn heb ik ook. Niet normaal. Denk je dat ik ziek ben, of zou het dan toch aan de menopauze liggen?”
Ze is by the way 48 en liet een paar maanden geleden haar baarmoeder en één eierstok verwijderen. Ik ben geen arts, maar mij lijkt het vrij logisch dat we in die richting moeten kijken. Nochtans zit haar vrouw, die net een paar jaar jonger is dan wij, sinds vorig jaar eindelijk aan de hormonen. Eindelijk, want daar gingen een burn-out, tig gesprekken met een psychiater (geen psycholoog), slapeloze nachten, antidepressiva en een huwelijkscrisis aan vooraf, tot de gynaecoloog bij een routineonderzoek plots vaststelde: ‘Maar mevrouw, uw eitjes zijn allemaal opgedroogd. U zit volop in de menopauze. Hebt u daar dan geen last van gehad?’
Toen mijn vriendin dit vertelde tijdens onze ochtendlijke telefonische updates, was seizoen 1 van mijn podcast al gelanceerd en had ik voor mijn gevoel al genoeg gepraat over de overgang met mijn vriendinnen. Niet dus.
En nu vraagt ze dus of haar gespannen borsten en hoofdpijn van de hormonale chaos kunnen komen. Kijk, het is niet omdat ik ondertussen al twee jaar diep in de overgang duik (ook professioneel) dat mijn vriendinnen mijn Bloedheet en tranen-project ook echt volgen. Dat is duidelijk. Luister dan naar de podcast, wil ik haar zeggen. Maar ik hou me in, want ik weet hoe wij, vrouwen in de overgang, kunnen overreageren.
“Ik ben geen arts”, zeg ik ook tegen haar, “maar gespannen borsten en hoofdpijn zijn inderdaad tekenen dat je hormonen schommelen.”
'Toen mijn moeder hoorde hoe mijn toenmalige vriend me uitschold, greep ze in'
“En is het dan tijd voor hormoonsubstitutie? Want mijn gynaecoloog zei een jaar geleden dat ik nog niet in de menopauze zit. En dat, als ik er geen last van heb, extra hormonen niet nodig zijn.” Voor ik hier word verdacht van reclame voor HST: mij maakt het niet uit hoe iemand de overgang beleeft, met hormonen of met een theetje met extra ginseng. Maar afzien tijdens deze periode hoeft niet.
“Je moet zelf beslissen of je er last van hebt”, zeg ik. “Doet jouw gynaecoloog niet van euh …” En ik zoek naar de woorden, maar ze komen niet. Ook een teken van de overgang trouwens. “Allez, dat je samen met je arts overlegt.”
“Shared decision-making”, zegt ze in perfect Oxford English. Mijn vriendin is trouwens psycholoog en doctoreerde op de psychologische impact van erfelijke hartaandoeningen. “Vervelende eikel, kijk uit”, roept ze. Ondertussen raap ik met mijn hand in een plastic zakje een hondendrol op. “Sorry”, zegt ze.
“En hoe gaat het verder met je?” vraag ik. “Moe, moe, moe.”
Ik laat een stilte vallen, als teken van herkenning.
“Ik voel me het laatste jaar echt beter”, floep ik eruit. “Dus ik geloof echt dat het weer makkelijker wordt. O, en ik was vorige week zelfs ongesteld. Dat was ook weer 83 dagen geleden.” Mijn stem klinkt toxisch positief. Alsof ik mijn laatste restje vruchtbaarheid wil vieren. Het is ook een rare leeftijd.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik wrijf over mijn buik, kijk in de spiegel en til mijn trui een stukje omhoog. Is het begonnen?'
