Jelte 'Jett Rebel' den Dungen: ‘Ik ben heel publiekelijk verslaafd geweest. Iedereen kon zien hoe slecht ik eruitzag, hoe dronken of stoned ik was’

Als Adelheid praat, of beter: betoogt, doet ze dat met humor. Ze is zelden boos, maar wil wél graag een punt maken. En als Adelheid een punt wil maken, gebeurt dat bij voorkeur met sprekende mimiek. En dui-de-lijk. Ergens in het interview vertelt Adelheid Roosen over die ene receptioniste op de toneelschool. Toen iemand haar een keer vroeg of Adelheid – al veertig jaar docent aan de school – al aanwezig was, antwoordde de dame droogkomisch dat ze dacht van niet, want ‘ze had Adelheid nog niet gehoord’. Adelheid hoor je, zoveel is duidelijk. Maar je ziet haar ook. De rood gestifte lippen geven ruimte aan de bekende, grote lach – die duidelijk maakt dat het inderdaad niemand zal ­ontgaan als La Roosen ergens binnenkomt. Diezelfde aanwezigheid geldt ook voor de flamboyante rockster Jett Rebel, maar dan toch vooral op het podium. Off-stage is hij Jelte van den Dungen, een zachtaardige, ingetogen man, die niet te veel ruimte in wil nemen. Maar zijn rustige voorkomen komt van dezelfde plek als Adelheids bruisende verschijning: recht uit het hart.
Adelheid: “Eerst even een vraag over die tekeningen, je tatoeages. Waar staan ze voor?”
Jelte: “Ik heb veel muzikale helden: van The Beach Boys, Elvis, Stevie Wonder en Joni Mitchell tot Todd Rundgren en Funkadelic. Dus die staan erop. Dit is mijn katje, deze zijn voor mijn zusjes, mijn broer, m’n oma en mijn beste vriendinnen. En hier staat ‘Elisabeth’, de naam van mijn moeder.”
Adelheid: “Dat is het thema van deze LINDA.!”
Jelte: “Het was mijn tweede tattoo – die van Elvis was de eerste. Heel prominent, zo op mijn linker onderarm: als ik gitaar speel zie ik ’m altijd. Mensen vragen ook vaak of het de naam is van mijn vriendin, maar het is dus mijn moeder. Ik heb hem laten zetten omdat ze op deze manier altijd bij me is en omdat ik altijd een moederskindje ben geweest.”