Niet doorvertellen, maar toen we nog niet zo lang samen waren, hadden mijn vriend en ik met enige regelmaat gruwelijke ruzies. Niet gruwelijk in de zin van gewelddadig of emotionally abusive zoals ze dat tegenwoordig zo mooi noemen, maar gruwelijk in de zin van láng. Echt, een aflevering Zomergasten met een biomedicus was er niets bij.
Als je kijkt naar hoe goed we het toch al bijna twintig jaar met elkaar kunnen vinden, is het best raar. We hadden in die begindagen het speciale talent om een simpel misverstand of een onwelgevallige interpretatie van wat de ander had gezegd, uit te spinnen tot een Shakespeariaanse tragedie. Waarin de ene eindeloze acte op de andere volgde. Ieder woord en iedere zin meerdere betekenissen had en niemand uiteindelijk nog echt begreep waar het over ging. Zonder pauze. Drankjes mogen niet mee de zaal in. Uiteindelijk is het nog een wonder dat we die draak van een voorstelling tot het einde hebben uitgezeten.
'Ik schaamde me er lange tijd voor en voelde mij een slechte moeder, maar ik vind kinderdingen hartstikke saai'
Misschien was het de koppigheid die bij ons beiden toch wel een kerneigenschap genoemd kan worden. Misschien was het de jeugdige overtuiging van ons eigen gelijk. Of misschien was het vooral dat we in het begin nog bezig waren om uit te vogelen of onze relatie wel toekomstbestendig was. We gebruikten iedere onenigheid als een lakmoesproef voor hoe ‘compatibel’ we als geliefden nu eigenlijk waren. Het voelde toen nog alsof bij iedere ruzie ons gezamenlijke leven (en ons eigen bloedende hart) op het spel stond.
Met de jaren nam onze koppigheid (en gevoel voor dramatiek) af. En daarbij ook de frequentie en de lengte van onze ruzies. We leerden onszelf en elkaar beter aanvoelen en doorgronden. We raakten bekend met elkaars ‘triggers’, gevoelige plekken en gezamenlijke valkuilen (discussiëren als je honger hebt als absolute nummer 1). Hierdoor wisten we de landmijnen in gesprekken steeds vakkundiger te omzeilen en in gesprekken met explosiegevaar de nooduitgang steeds sneller te vinden (“zullen we anders even wat gaan eten?”). Het eigen gelijk werd voor ons beiden minder belangrijk. Zo snel mogelijk de weg naar verzoening vinden des te meer. En zo kwamen we gaandeweg op het punt dat de oeverloze ruzies alleen nog in onze herinneringen voorkwamen.
Tot vorige week.
'Mijn vriend laat alles op het allerlaatste moment aankomen, ik maak het liefst weken van tevoren checklists'
We hadden een nachtje Antwerpen geboekt om – na weken zomervakantie met de kinderen – weer heel even meer dan twee zinnen met elkaar te kunnen wisselen. Kamer geboekt. Het grut was bij de grootouders. Onze telefoon stond vol met gezellige tentjes en hotspots waar wij elkaar eens even romantisch in de ogen konden gaan zitten kijken. Met een lekker bord eten voor de neus en een goed glas wijn. Daar kon weinig aan misgaan, zou je zeggen, maar sweet lord, we krégen me toch een mot.
Zoals bij alle goede ruzies ging het werkelijk helemaal nergens over. In de auto op de heenreis, ergens bij de Belgische grens, ontstond er een woordenwisseling die ons een duizelingwekkend labyrint van onbegrip, aannames, misverstanden, oude koeien en nieuwe verwijten in lokte. Een labyrint waar we met iedere zin die we uitspraken verder in verdwaalden. Net zo lang tot we niet alleen elkaar, maar ook de weg naar de uitgang niet meer konden vinden.
Eenmaal aangekomen in ons appartement waren we strontchagrijnig, hongerig (klassieke beginnersfout) en volkomen moegestreden. Maar we hadden onszelf zo diep het doolhof ingeluld dat alleen een reddingshelikopter met touwladder ons er nog uit kon halen. Die helikopter kwam uiteindelijk in de vorm van een plank met worst en kaas. Én twee speciaal bier die we bestelden op het terras waar we halsstarrig zwijgend op hadden plaatsgenomen. Na de eerste happen en slokken, kwamen we enigszins beschroomd tot de conclusie dat we ‘misschien toch wel gewoon een beetje honger’ hadden gehad. Mijn vriend maakte de grap worst-kaas-scenario. Ik lachte.
Een half uur later zaten we rozig van de ruzie en het bier tegen elkaar aan te mijmeren hoelang geleden het wel niet was dat we elkaar zo in de haren waren gevlogen.
“Eigenlijk deden we dit alleen toen we pas net samen waren.”
“Als je het zo bekijkt, is het best romantisch.”
Mijn vriend schoof zijn stoel wat dichter naar me toe. Ik legde mijn hoofd op zijn schouder.
“We still got it.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Prima idee om kinderen weer vrijer te laten, maar kan de omgeving dat ook aan?'
