De lucht was blauw. De zon scheen. In de straat wapperde Nederlandse vlaggen vaderlandsgetrouw in de lichte bries. Het was Bevrijdingsdag, iedereen was vrij en de stemming bij ons thuis was verwachtingsvol.
Roxy Dekker zou komen optreden op het plaatselijke festival. Mijn vriend had in een zeldzaam moment van opgewekte voortvarendheid besloten om zijn aversie tegen Nederlandse meeblèrmuziek opzij te zetten en er gezellig met de kinderen heen te gaan. Doe ‘es gek.
Mijn dochter had haar oranje speldjes in. Mijn zoon zijn rood-wit-blauwe sokken hoog opgetrokken tot net onder de knie. Mijn vriend had brood gesmeerd, fruit gesneden en een fles zonnebrand ingepakt. Zijn zus en haar kinderen zouden ook mee gaan. Alles was klaar voor een olijk dagje familievertier.
En ik? Ik ging zowaar niet mee.
Daar had ik namelijk eens even helemaal geen zin an, lieve mensen. Ik had namelijk veel meer zin om in een stil huis achter te blijven, een bakkie leut in te schenken, de laptop open te klappen en aan m’n boek te werken. Om op deze dag van de vrijheid nondeju eens even een dagje voor mezelf op te eisen. Daar was ik na de meivakantie vol playdates, logeerpartijen, pyjamadagen en uitstapjes nu eens echt aan toe. Mijn vriend waarschijnlijk ook, maar hij had dit onzalige plan zelf bedacht. Dus au revoir, joejoe en veel plezier ermee.
Ik schrijf dit nu expres heel stoer op, omdat ik dan heel even kan doen alsof ik deze beslissing gemakkelijk nam. Alsof ik altijd zo autonoom ben. Alsof het me niet een hele ochtend aan wikken en wegen en twijfelen en beslissen en weer van gedachten veranderen had gekost om uiteindelijk zó op de zenuwen van mijn vriend te werken dat hij zei: “Ok, ik neem nu gewoon de beslissing voor je. Je gaat niet mee. Punt.”
Het duurde nog zeker tot een half uur nadat ze waren vertrokken tot het gevoel dat ik eigenlijk tóch gezellig mee had moeten gaan was geluwd en de tevredenheid over mijn beslissing ten volle kon indalen. Zie je, ik ben namelijk in de basis een soort labrador. Een hamorniezoeker. Een gezelschapsdier. En dat is allemaal reuzeleuk en knus, behalve op momenten dat mijn eigen verlangens niet matchen met de activiteiten van mijn roedel. Dan ontstaat er namelijk een soort kortsluiting in mijn hoofd, waarbij de ene helft van mij wil meebewegen met de roedel (“anders is het zo ongezellig!”) en de andere helft liever even een autonome roedel van 1 wil zijn. Mijn innerlijke labrador versus mijn innerlijke lone wolf.
'Hoog tijd om in dat hele mama-universum eens wat meer ruimte te maken voor vaders'
De labrador in mij wint meestal. En laat ik helder zijn: dat is mijn eigen aard en mijn eigen keuze. Maar in een fase van mijn leven waarin alone time schaars is, keek ik steeds vaker met afgunst naar mijn vriend, die minder moeite heeft om de eenzame wolf in zichzelf te omarmen. Om de roedel af en toe de roedel te laten en gewoon effe lekker z’n eigen ding te doen. Dus ik besloot dat ook eens wat vaker te proberen. Niet mee gaan naar Roxy Dekker was de eerste stap.
En mensen, ik geloof persoonlijk niet in iets goddelijks of ‘de bedoeling van het universum’, maar het moet gezegd: het was net alsof een hogere macht mijn beslissing vanaf een wolk haar zegen gaf. Ik zat met mijn opschrijfboekje voor ons huis, op ons bankje waar precies een straal zon op viel. Ik wandelde, ik schreef, ik smeerde eens een boterham. Denk er voor het idee ook maar wat vredige harpmuziek bij. Aan het einde van de middag werd ik gebeld door mijn vriend die met de hele bende op weg naar huis was. Hij klonk alsof hij zojuist een ramp had overleefd.
Een kwartier later kwam het gezelschap de voortuin binnengelopen, met verwilderde haren, rode ogen en zwarte vegen op hun wangen, als een familie schipbreukelingen die zojuist van een onbewoond eiland was gered. Lang verhaal kort: het was nogal druk geweest. Er waren mensenmassa’s. Er was een bar waar je muntjes voor nodig had (waar ze te laat achter kwamen). Er waren wc’s waar je een bandje voor nodig had (waar ze te laat achter kwamen). Er waren rijen. Er was chaos. Er was zweet, zonnebrand en opstuivend stof.
Begripvol en intens tevreden met mijn levenskeuzes luisterde ik naar wat de arme drommels allemaal hadden meegemaakt – godzijdank zónder mij. Mijn vriend stelde voor om voor de schrik met z’n allen een ijsje te gaan eten om de hoek. Hij vroeg of ik mee ging. Vooruit dan maar, zei ik. Op het pleintje voor de ijssalon, te midden van een uitgeputte roedel, deelden mijn innerlijke wolf en mijn innerlijke labrador samen twee bolletjes in een bakje.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Geen vraag zo dodelijk als: 'Maar jij bent toch de moeder?''
