Het was de laatste dag voor de voorjaarsvakantie. De dag voordat we sinds jaren weer met mijn hele familie op wintersport zouden gaan. De eerste keer met onze kinderen. We verheugden ons enorm en liepen gigantisch achter de feiten aan.
Zie je, mijn vriend is iemand die graag alles op het allerlaatste moment laat aankomen, want adrenaline is his drug of choice en dan voelt ie weer even dat hij leeft, baby.
Ik ben zo iemand die al weken van tevoren checklists maakt en alle bagage liefst de avond voor vertrek al in de auto ‘getetrist’ heeft. Dit keer was ik alleen heel druk met werk en hij was dat niet, dus hij was in charge of holiday preparations. Ik moest het loslaten. Hij zou het op zijn manier doen.
Zijn manier betekende vanzelfsprekend dat alles die laatste dag nog moest gebeuren. Zoon moest nog nieuwe handschoenen. Dochter moest nog nieuwe sokken. We moeten alles nog bij elkaar zoeken en inpakken. Boodschappen doen en eten maken voor onderweg. En oh ja, er moesten via een ultra-last-minute afspraak bij de garage nog winterbanden onder de auto worden gezet.
Die ochtend stond ik tegen het aanrecht geleund in mijn hoofd heel vaak het mantra “niet mee bemoeien, niet mee bemoeien, niet mee bemoeien” te herhalen, toen mijn vriend naast me kwam staan en zei: “Oh ja, dat was ik nog vergeten te zeggen: ik moet vanmiddag ook nog even een pruikzwam ophalen in Amsterdam.”
Vervolgens legde hij me uit dat hij op YouTube in een aanstekelijke rabbit hole was beland waarin kookfanaten elkaar uitleggen hoe je van ingewikkelde paddenstoelen iets kunt maken wat precies op biefstuk lijkt, als je het in een ingewikkelde marinade legt en daarna op een ingewikkelde manier platdrukt in een pan. En dat wilde hij dus graag zelf een keer proberen. En daar had je dus een pruikzwam voor nodig (een paddenstoel die eruitziet als mozzarella met dreadlocks, zo weet ik nu) en die had hij dus in een opwelling online gescoord via een kweker in Amsterdam.
'Voor vrouwen is dit helemaal geen ‘interessante discussie’. Voor vrouwen gaat dit over de realiteit waarin ze iedere dag leven'
Maar ja, die moest hij dus wel vandaag nog ophalen. En oh ja, je kon pruikzwammen ook niet bewaren, dus we moesten ze meteen ook klaarmaken en opeten. Echt een projectje voor de hectische dag voordat je met het hele gezin op vakantie gaat.
“Gekkenwerk”, zei ik.
“Kan prima”, zei hij.
Hij zou gewoon eerst even boodschappen gaan doen in Haarlem, daarna langs de Decathlon in Amsterdam rijden voor die wanten en sokken. Dan door naar die paddenstoelenkweker in Amsterdam-Noord. Met wat geluk was hij op tijd weer in Haarlem om de auto weg te brengen voor de winterbanden. Ik hoefde me heus alleen druk te maken over mijn deadline.
Je ziet het misschien niet aankomen, maar het werd krap. De paddenstoelenkweker bleek een Jiskefet-personage dat zich met een paar ton paddenstoelen in een container op een Volkstuinencomplex had verschanst en op een rafelige versie van Mike Boddé leek. Al saffies rokend vertelde hij honderd uit over zijn bedrijfje, terwijl hij zijn best deed om op een beduimelde laptop de bestelling van mijn vriend tevoorschijn te toveren, wat maar matig lukte.
De Decathlon had de wanten voor mijn zoontje niet. De winterbanden konden alleen nog om vijf voor half zes ‘s avonds gemonteerd worden in een nabijgelegen dorp. Om kwart voor zes belde mijn vriend: of ik hem van de garage kon oppikken en misschien toch even boodschappen wilde doen en de kinderen kon halen. Dan kon hij alvast met het recept van die pruikzwam aan de slag.
Toen ik thuiskwam met boodschappen en kinderen, stond de keuken blauw, de hele kamer vol wintersportspullen en het aanrecht vol behaarde mozzarella-diertjes. Mijn vriend verzuchtte met een bezweet hoofd dat het recept ‘toch iets complexer’ was dan hij dacht.
Een uur later zaten we met z’n vieren aan tafel iets te eten wat inderdaad best wel op biefstuk leek. Mijn vriend was in een dag tijd tien jaar ouder geworden maar oogde op een uitgewoonde manier zielsgelukkig.
“We pakken de auto morgen wel in”, zei hij, terwijl hij zijn wijnglas naar het mijne bewoog.
“Gekkenwerk”, zei ik.
“Kon prima”, zei hij.
En we hadden allebei gelijk.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Het grote moeten, het eindeloze rennen en het onvermijdelijke tekortschieten: hoe doen andere mensen dit?'
