De laatste tijd is de boodschap weer luid en duidelijk en van alle kanten te horen: vrouwen zouden zich moeten schikken in hun door god gegeven lotsbestemming. Of nee, nog beter: in hun plaats in de aloude orde der dingen. Of nog beter: in hun eigen diep ingebakken natuur.
Met die natuur wordt dan het moederschap bedoeld. Of de rol van manager van het huishouden. Onderdanige en gewillige bedpartner. Toegewijde dienaar van de man. Zolang ze maar niet te veel rechten willen, zich niet met politiek bemoeien, niet te veel praatjes hebben, niet te veel geld verdienen, niet te veel genot opeisen, niet te veel mens willen zijn.
Je kunt geen dag op Instagram doorbrengen of je komt een prediker van dit geluid tegen. Je kunt geen krant openslaan of je leest over landen waar de predikers van dit geluid met gebalde vuisten achter hun spreekgestoelte staan. Overal over de wereld in digitale buurthuizen, fokken predikers van dit geluid elkaar op, klaar om vrouwen weer met geweld in de richting van hun eigen geluk te slaan.
Ach en wee, prediken ze. Ach en wee. Als de vrouwen zich toch eens zouden overgeven aan de rol die van nature voor hen is weggelegd. Nou dan zou de wereld al snel weer een betere plek zijn, alles zou weer op z’n plek vallen, dat weten de predikers wel zeker.
Niet alleen mannen zouden weer floreren, ook vrouwen! Vooral vrouwen! Juist vrouwen! Jubelend van verrukking zouden vrouwen voelen hoe het is om weer het leven te leiden dat voor hen is bedoeld. Om weer samen te vallen met het goddelijke plan, te leven naar hun ingebakken instincten die door kwade krachten als feminisme, anticonceptie en het vrouwenstemrecht zo jammerlijk onder de voet gelopen zijn.
Het vervelende is alleen: vrouwen werken steeds maar niet mee. Voor wezens die gemaakt zouden zijn voor volgzaamheid en onderworpenheid, blijken ze namelijk bijzonder opstandig en hardleers. Vrouwen zijn misschien wel de enige wezens die met geweld en dwang tot hun natuurlijke gedrag moeten worden gedwongen.
Zeg nu zelf, het is toch fascinerend hoeveel energie men al eeuwenlang moet stoppen in het forceren van vrouwen om te leven naar hun eigen aard. Voor iets wat als een instinct in hen zou zijn ingebakken, gaat het hen blijkbaar weinig natuurlijk af. Al honderden jaren zijn er over de hele wereld wetten, instituten, straffen, normen, verboden nodig om vrouwen in de mal te duwen waar ze zogenaamd zo naadloos in passen. En hoewel die mal vrouwen zogenaamd zielsgelukkig zou maken, proberen ze er gek genoeg toch voortdurend uit te breken. Steeds weer moeten ze terug in die mal gejaagd worden, desnoods met behulp van uitsluiting, shaming, minachting, dwang en geweld.
En ook al zo fascinerend: al honderden jaren blijven vrouwen het tóch proberen. Soms alleen en soms samen, soms in het openbaar en soms in het geheim. Soms met succes en soms vergeefs, soms in rustige clubjes, soms woedende menigten. En soms een leven lang, soms tot ze het bekopen met de dood.
In verzet komen is wat vrouwen altijd hebben gedaan en altijd zullen blijven doen, in verschillende vormen, op verschillende plekken, op verschillende manieren, ook al wordt het ze nog zo moeilijk gemaakt. Ze kunnen het blijkbaar niet laten. Je zou bijna gaan denken dat het in hun aard zit. Of nog beter: in hun natuur.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Door de komst van onze kinderen voelde het alsof zijn leven sneller was veranderd dan hij zelf kon bijbenen'
