Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
“Wacht jij maar in de schaduw, dan blijf ik in de rij staan.” Wéér een Pokémon-beurs. Walibi bij gevoelstemperatuur 80C en dan in de achtbaan op de natte zweetplekken van een ander gaan zitten.
De ventilator ’s nachts vooral op hem gericht. Het laatste ijsje, de eerste slok water, de meeste watermeloen en hem insmeren voordat ik aan mezelf begin, ook al verbrand ik levend zodra de zon mijn huid raakt. “Nou oké, nog een half uurtje extra maar daarna gaan we echt, want ik smélt.”
''Ik heb maar twee vrienden', zegt Luuk met rode ogen. 'En als zij niet kunnen, heb ik niemand''
Mijn zoon is verwend, ik ben de eerste die dat toegeeft. En toch is bovenstaand lijstje voor de meesten het moederschap in een notendop. Opofferen, inleveren, altijd geven, nooit nemen. Dat geeft niet, maar het geeft ook wel. Soms zie ik mezelf vanuit vogelperspectief en denk: hállo, eerst je eigen zuurstofmasker opzetten en daarna pas bij hem. Net als in het vliegtuig, jij bent er ook nog. Je doet al zo veel, maar ik luister toch niet naar mezelf.
Dat doet geen enkele moeder. Nee, daar zit je dan, met je zoon en zijn vriendje en twee wildvreemde aankleefgozertjes die onderling Pokémon-kaarten ruilen en de oren van elkaars hoofd tetteren over pull-dit en Charmander-dat. ‘Mama kijk wat een vette dit is, let jij even op ál onze tassen dan kunnen wij nog een rondje doen.’ En dat ik dan vervolgens op ijsjes trakteer, tuurlijk ook voor jullie nieuwe vrienden, want een moeder hoedt ook andermans kinderen, zo gaat dat.
'Vroeger waren Luuks vragen een stuk simpeler. En het leven ook'
Kijk maar wie een verdwaalde kleuter op het strand opvangt. Dat zijn geen mannen hè, dat zijn altijd andere moeders, goddank hebben we elkaar. Ach, daar is het viertal weer. ‘Check deze dan.’ Mooi mooi, zeg nieuwe vrienden van mijn zoon, jullie zijn hier zonder ouders en het is bloedjeheet buiten. Ik kan jullie toch niet eindeloos op bussen laten wachten, zal ik jullie anders afzetten op het station, nee da’s echt geen enkel probleem, app wel even jullie moeders of ze dat oké vinden, safety first. Jullie zijn nu mijn verantwoordelijkheid en ik moet ook boodschappen doen.
Schiet eens op, de hond moet ik ook nog over een te hete straat trekken. Nee nu gaan we écht-echt, kom nou, zit iedereen, gordels om, wat zeg je: je tás binnen vergeten, ja we helpen je allemaal zoeken, tuurlijk, wat maakt het nog uit, nee mama blijft vanavond niet bij je slapen, ik moet mijn eigen batterijen opla … ja dat is waar, ik had het gisteren beloofd.
Dit alles was afgelopen weekend. Exclusief koken, schoonmaken, huisdieren voeren, mijn beste vriendin in nood bellen, de groenbak uitsoppen, gadverdámme. Nog eens boodschappen doen, want de helft vergeten en een scheermes langs mijn benen trekken. Dingen die ook allemaal moeten gebeuren, maar bovenaan staan toch altijd die kinderen en we doen het ook gewoon allemaal, want zo zijn we. Niemand die het genoeg ziet, zegt, opmerkt, maar moeders zijn formidabel. For. Mi. Da. Bel. Steek die vandaag maar in je zak – als je even tijd hebt.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
''Jij ruikt nooit lekker', mokt Luuk terwijl hij zelf als een Gucci-bom naar buiten komt'
