Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Gegier boven. Luuks beste vriend blijft logeren en het is tandenpoetstijd. Als ik de trap op loop, bots ik tegen een adembenemend stankfront aan. “Vind je het lekker ruiken, mama?!” Hysterisch geschater. De vriend en mijn eigen zoon hebben zojuist een parfumgevecht gehad, mijn Shiseido versus gastfles Adidas, met prikkende longen kan ik nog net de balkondeur bereiken.
“Verdomme!”
Ik vloek niet omdat mijn dure fles eraan is gegaan. Die staat al jaren met hangende schouders en nul hoop weg te kwijnen op een plankje omdat ik helemaal niet van parfum hou. Ik ben wel boos omdat ze dit geintje eerder hebben geflikt en het me toen een eeuw luchten en tachtig keer dweilen kostte om de badkamer weer begaanbaar te krijgen. Geurtjes zijn nogal persoonlijk. Mijn neus zegt nee tegen iedereen die iets op heeft, met uitzondering van die ene piekfijn verzorgde moeder op school. Achter haar loop ik graag de trap op richting bovenbouw, diep haar nieuwste vondst inademend en vooral biddend dat er geen vaders passeren met dat dodelijke gif waarin half Nederland zich tegenwoordig hult.
'Ik hou niet van natafelen, er bestaat geen ergere zin dan: 'Zullen we nog één wijntje doen?''
Ik weet niet hoe het heet, maar het is zó heftig, zo verstikkend, dat als ik mijn boodschappen bij de caissière met datzelfde luchtje afreken, al mijn net gekochte eten ernaar smaakt, ik zweer het je. Met parfum zou je nooit een ander lastig mogen vallen en dat geldt ook voor deodorant.
Bij mij is de afkeer ontstaan in mijn tienerjaren, toen ik meeging op vakantie met een vriendin en haar ouders en we de eerste nacht met z’n allen een kamer deelden. De ouders plaatsten ’s avonds alle schoenen op een rijtje en spoten er vervolgens rijkelijk Sanex-deo in.
Die nacht moest ik meerdere malen stilletjes in de wc-pot braken, te beleefd om er iets van te zeggen en te dankbaar dat ik in Italië zat, maar tussen mij en Sanex is het nooit meer goed gekomen. Dezelfde reflux krijg ik bij de gedachte aan alle parfums die in de jaren negentig populair waren: Trésor, Cool Water, Anaïs Anaïs en Eden.
'Ik heb geen man die dit soort taken op zich neemt. En Luuk is door mijn horrorverhalen verpest'
Schoolfeesten dropen ervan, na gym werden ongedouchte lijven er druk mee bespoten, als je door de gangen liep en je tong uitstak, kon je de synthetische bloemen proeven. Soms loop ik weleens de Douglas binnen, Luuk vindt de parfumafdeling geweldig. Hij komt dan als een Gucci Flora-bom naar buiten, ik duizelig. “Jij ruikt nooit lekker”, mokt hij dan, terwijl hij nog eens aan zijn eigen polsen snuffelt. Jammer dan, en onzin ook: ik douche elke dag en gebruik een – neutrale! – deo.
Nog een paar jaar en hij gaat zijn eigen hormonen te lijf met copieuze hoeveelheden sprays en rollers. Dat hoort bij de leeftijd en ik heb te accepteren dat hij straks als eenpersoons wolk door het huis stampt. Maar ik vrees het ergste, want ze hebben zojuist kennelijk de Shiseido én de Adidas op elkaar gespoten en inhaleren hoestend maar tevreden het resultaat: “Mama serieus, dit samen is fakking lekker! Je móét even ruiken. Mam! Wat is er?”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Iets beters dan die eerste keer zoenen bestaat niet. Bam, instant slappe knieën'
