Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
“Leuk kettinkje”, zegt mijn moeder. “Met de ‘L’ van Lucas. Nieuw?” Met dat idee had ik ’m wel gekocht, maar tijden veranderen. “Nee, met de ‘L’ van loser“, antwoord ik. “Met een hoofdletter, zoals je ziet.”
'Naast me ligt mijn zoon met een gebroken hart: 'Mama, je hebt tegen me gelógen''
Zelfhaat. Normaal doe ik daar niet aan, daarvoor doe ik te hard mijn best in het leven. Maar nu is het een overheersende emotie. Al een paar weken, toen ik Stoptober zag sneuvelen in mijn weer opgediepte asbak. Ik was er bíjna, na een dag of acht, ik wist zeker dat het me dit keer ging lukken.
Totdat het mislukte. Wéér. Ik weet niet eens meer waarom, dat maakt ook niet uit. Ergens tussen ‘ik ga als de brandweer’ en ‘misschien een dagje pauze van de struggle’ ben ik weer naar het tankstation gefietst, mezelf toeschreeuwend dat ik nog kon omkeren. Nu graag, maar ik fietste door. Ja, daar ben ik weer, the usual alsjeblieft. En dan die eerste, die tweede, de opluchting dat ik even niet meer hoefde te vechten. Verdomme, wat zalig. Maar ho: alleen vandaag hè, morgen zou ik de draad weer oppakken.
'Als Luuk straks zo'n compleet autonome wijsneus (lees: puber) is, ga ik een partner in crime vast missen'
Draad kwijt.
Terug bij af.
En dan kom je dus uit bij zelfhaat. En schaamte, de scháámte. Had ik maar niet van de daken moeten schreeuwen dat ik was gestopt. Maar dat doe ik elke keer, als stok achter de deur, vooral ook om mezelf te overtuigen. Hoop doet immers leven, zonder hoop kom je geen stap vooruit. Ik ging zelfs vloggen op Insta.
Jammer dat hoop ook een keerzijde heeft.
Roken is de moeilijkste verslaving om mee te stoppen. Dat is een feit, kijk maar naar mij. Ik zou er, vrij letterlijk, een arm voor opofferen en toch lukt het me niet.
Ergens wil ik me erbij neerleggen. Laat die sigaretten dan maar mijn achilleshiel zijn. Ieder mens heeft wel een zwakte, verder doe ik het best goed. Maar dat gaat niet, ik weet wat me te wachten staat als ik definitief overgeef. Ik wil oma worden, eentje zonder zuurstoftank. Als ik iemand heb geïnterviewd en het terugluister, wil ik mezelf niet steeds horen hoesten. Ik wil niet stinken, ik kan roken ook helemaal niet betalen.
''Hilfe, hilfe', zeg ik uitgeput tegen de vrouw aan de andere kant van de lijn'
Dus er moet een nieuw plan komen. Luuk, net zo teleurgesteld als ik, denkt mee. “Stopterklaas,” oppert hij. “Of Stopmis. Of Stop & Nieuw!” Zijn blik is hoopvol, ik zie het en ga kapot. “In ieder geval snel”, zeg ik. Ik beloof het hem in stilte. Ik moet wel, maar voor nu is het vertrouwen weg. “Echt?” zegt hij. Ik knik en pak mijn kettinkje vast. Loser.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Luuk en ik gaan op eenoudervakantie: een keer geen uitzicht op tafels waar een vader én een moeder zitten'

















