Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Ik ben aan het worstelen, jongens, dat stoppen met roken is geen sinecure. Het is vandaag dag vijf, mijn vlogpogingen zijn na twee filmpjes gestrand, op mijn 48e moet ik gewoon eens gaan toegeven dat ik een hopeloze digibeet ben.
'Zweetplekken. Ik had ze 365 dagen per jaar, van elleboog tot taille'
Anders had ik verteld dat ik zeker twintig keer per dag met mezelf begin te onderhandelen: ‘Ga maar even een pakje peuken halen bij het benzinestation, dat humeur van jou kan echt niet, Luuk is bang voor je en óók nog ongesteld geworden, arme ziel. Toe maar, morgen weer een dag’, et cetera.
Maar dankzij mijn buurvrouw c.q. stopbuddy houd ik stand. “Weet je wat mijn oom zei?”, meldde ze toen we een paar dagen geleden samen onze laatste stok in de fik staken: “Focus. Als je iets echt wil: fócus.”
Ik proefde dat woord een paar keer op mijn lippen, zij ook, het had iets. Iets magisch. En verrek, dat is zo gebleven. Steeds als ik bijna verzuip in zelfmedelijden, dan hoef ik maar één keer tegen mezelf ‘focus!’ te blaffen en ik zit weer op het juiste pad.
'Spanjaard Oscar blijft door mijn hoofd en buik spoken. Hij heeft hetzelfde, appt hij'
Misschien landt dat woord zo lekker omdat wij vrouwen de laatste jaren zo hard hebben gewerkt aan lief zijn voor onszelf, dat we zijn vergeten om soms ook nog het tegenovergestelde te doen. Jezelf een trap onder je kont te geven. Niet alles met de mantel der zelfliefde te bedekken. Ook gewoon eens toe te geven dat je je als een loser, trut of sukkel gedraagt. Ik ben helemaal voor die zachte aanpak, doorgaans zijn vrouwen veel te streng voor zichzelf en het is goed dat we dat eindelijk inzien. Omarm dat innerlijke kind, troost die genegeerde vrouw, hou van dat hele pakket. Zéker.
Maar: soms doen we gewoon dom. Dat is de realiteit; vrouwen zijn ook maar mensen. En roken (of te veel drinken, of hele pakken bokkenpootjes eten, of verjaardagen vergeten of noem je tekortkoming maar op) is dom. Ik heb voor dat paffen wel honderd smoesjes en duizend excuses en er zit ook vast wel wat plausibels tussen, maar iets doen wat bewezen ongezond is? Dé-oo-ehm. Daarvoor mag ik best uit de warme cocon komen die ik de afgelopen jaren om me heen heb gesponnen. Dat is eerder niet gelukt met zelfhaat, maar nu dus wel met mijn toegeworpen toverwoord. ‘Focus’ is streng en kordaat, maar geeft je ook een high five als je een zwak moment overwint.
'Mijn ouders zijn 79: mijn vader fietst nog naar andere landen, maar mijn lieve moedertje heeft altijd pijn'
Ik brul het in het bos, ’s avonds tegen de tv, als ik in de ochtend naar mijn geliefde rookbankje buiten kijk en als mijn zoon niet luistert. Soms hardop, soms tegen de binnenkant van mijn oogbollen, een enkele keer sta ik als een dronken dakloze in mezelf te mompelen.
Via deze weg geef ik ‘m door aan jou, misschien heb je er ook wat aan. Hij werkt alleen niet bij het uitvogelen van Instagram, maar dat kan ook aan mij liggen. Want je hebt dom … en lui.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik heb mijn zoon al honderd keer beloofd dat ik ga stoppen met roken. En nu is het tijd'
