Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Er is niks bijzonders aan de Atalanta-vlinder, iedereen kent ze: zwart-rode vleugels met een witte stip, als je één bloem in je tuin hebt staan komt-ie al langs, zo veel komen ze voor.
Ik zie ze ook overal. Niet en masse, het is er steeds eentje. Op dinsdag zit hij op mijn tuinbank. Op woensdag op de stoep, zomaar voor mijn voeten, het lijkt alsof hij niet meer kan vliegen en Falc steekt zijn nieuwsgierige snuit tussen de vleugels. Dus ik pak ‘m heel, héél voorzichtig op, maak een gooigebaar, godzijdank, daar gaat hij, airborne, goed zo gozertje.
Heb ik iets met vlinders? Niet per se, ik heb al iets met honden. Maar de Atalanta is anders.
De Atalanta, dat is Jean.
'Zweetplekken. Ik had ze 365 dagen per jaar, van elleboog tot taille'
Een jaar na zijn dood was ik een week bij mijn ouders in de Achterhoek, ik zat nog in de fase dat ik continu op een seintje uit de hemel wachtte. Er kwam niets. Geen knipperende lamp, geen aanloopkat die me nadrukkelijk aanstaarde: niks. Dat stemde me zeer verdrietig, ik voelde me achtergelaten, vergeten en alleen. Tot er naast mijn voet – ik zat in de tuin – een vlinder landde.
Goh, dacht ik, mooi dat rood met zwart en las verder in mijn boek. Na een uur zat hij er nog steeds en toen ik naar de schaduw verkaste, ging hij met me mee. Drie dagen week hij niet van mijn zijde, zodra ik buitenkwam dook hij op.
“Dat is Jean”, zei mijn moeder terwijl ze tegen de deurpost leunde.
“Dat denk ik ook”, beaamde mijn doorgaans aards nuchtere vader, roerend in zijn koffie.
“Yep”, knikte ik opgelucht. Daar was hij dan, een jaar te laat, maar Jean kwam altijd te laat.
Iedereen die een dierbare is verloren, hoopt op zijn eigen vlinder. Een goede vriend had elk voorjaar een hardnekkig roodborstje in de tuin nadat zijn moeder was overleden. Een vriendin had die aanloopkat, zelfs de kleur ogen kwam overeen “en dat beest kan net zo zeuren als mijn moeder”, zei ze zielsgelukkig. En ik heb mijn vlinder.
'Mijn zoon is verwend, ik ben de eerste die dat toegeeft'
Misschien is het onzin, misschien ook niet, maar ergens in geloven is leuker dan je schouders ophalen. Ik ben in ieder geval altijd blij als hij langskomt, zelfs na tien jaar en vast ook nog als ik 80 ben.
Tranen komen er niet meer, maar ik voel wel een soort opluchting, vlak na het eerste schokje. Hallo schatje, ik ben jou niet vergeten en jij mij niet, jij fladdert nog elke dag door mijn gedachten en zodra het jouw seizoen is denk je kennelijk ook aan mij. Meer dan dat is het niet, dat hoeft ook niet.
Ik heb het verhaal van de vlinder aan Luuk verteld, hij vindt het een mooi idee. Ik begon een heel verhaal over leven na de dood, en dat sommige mensen geloven dat je steeds een nieuw leven krijgt om weer iets nieuws te leren. Dat principe klonk hem logisch in de oren. “Ik wil dan wel terugkomen als een vogel zodat ik leer vliegen,” zei hij peinzend, “of als iets wat door Pokémon-pakjes heen kan kijken. En jij?”
Ik weet het niet, ik weet niet eens of het echt een optie is. Misschien als een moedervlekje op Luuks arm, dan ben ik er elke dag en niet alleen in de zomer.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Ik was klaar met mannen, ben gelukkig single, maar nu openen zich met de Spanjaard ineens onverwachte mogelijkheden
