Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Op mijn veertiende liep ik een langverwacht klassenfeest binnen. Mijn vriendinnetje Laura en ik waren een van de eersten, achter de draaitafel stonden onze twee beste vrienden die speciaal voor ons een welkomstbeat erin knalden. Vol verwachting gooide ik mijn armen de lucht in, vooral ook om de aandacht te vestigen op mijn beste jarennegentigoutfit ooit: een nieuwe witte Levi’s 501 (bám), zwarte Allstars (ba-bám) en als pièce de la résistance een lavendelgrijze bodystocking die weliswaar jeukte, maar ook mijn mierentietjes een lift gaven: ba-ba-bámmm.
Gejuich van de overkant bleef uit, in plaats daarvan viel het even stil en barstten de dj’s – op eentje was ik hopeloos verliefd – uit in een keihard lachen. “Hahaaa, kijk die zweetplekken!”
'Iets beters dan die eerste keer zoenen bestaat niet. Bam, instant slappe knieën'
Iedereen keek naar mijn oksels, ik ook, de vloer klapte onder me vandaan. Daar, in de body die me een hele maand kleedgeld had gekost, zaten twee enorme donkere cirkels. Voor het eerst, ik had nog nooit gezweet. Die avond bracht ik in wanhopige tranen door op de wc, waar ik de boel met proppen wc-papier droog probeerde te krijgen. Tevergeefs, van de stress werd het natuurlijk alleen maar erger dus uiteindelijk droop ik af, stiekem en met de armen strak tegen mijn lijf gedrukt.
Tot mijn 27e heb ik nooit meer iets anders gedragen dan zwarte of witte bovenkleding. Daarin zag je de zweetplekken het minst, ik had ze 365 dagen per jaar, van elleboog tot taille. Bij min tien en plus dertig, als ik niks deed of juist veel. Heel soms plakte ik mijn topje vol met inlegkruisjes, maar zelfs dan kwam het er uiteindelijk doorheen gesijpeld.
Hyperhidrose heet die aandoening. Overmatige transpiratie. Sommige mensen hebben het bij hun handen of voeten, of op hun hoofd. Ik op de plek die anderen als meest goor beschouwen. Hulp kwam uiteindelijk van een damesblad, vlak voordat mijn broer ging trouwen en mijn moeder mintgroene bruidsmeisjesblouses had genaaid. Ik las in het artikel dat wat ik had dus zo heette en over botox, toen nog een noviteit en kennelijk succesvol bij het stilleggen van zweetklieren.
'Ik kan het even niet meer opbrengen. Luuks vragen, het avondeten, de werkdruk; ik schiet aan alle kanten tekort'
Meteen kon ik terecht in Alkmaar en doorstond de pijn van tientallen prikjes. Na een paar dagen was ik droog. Voor het eerst kon ik op een feest dansen zonder me druk te maken. De ópluchting. Daarna volgden nog vijf behandelingen, sindsdien is het niet meer nodig. Nul zweet – althans: daar. In plaats daarvan komt het nu uit mijn voorhoofd en knieholten, de ondertieten zijn ook lekkende stuwdammen. Maakt mij niet uit, laat maar stromen, ik zit me hier op de camping ongegeneerd uit te rekken in een lichtblauw T-shirt.
Ik denk eraan omdat het in Frankrijk bloedjeheet is en iedereen met vlekken in zijn kleren loopt. Mannen met natte ruggen, moeders die druipende hoofden afvegen, pubers met klotsende blote kassen. My people, denk ik dan, mijn vloeibare posse, al telt het natuurlijk niet echt in de zomer. Eén lid van de groep rondhangende tieners bij de receptie (enige plek met wifi) houdt angstvallig de armen omlaag, het is avond en al koeler, de rest van de groep zweet niet meer.
Ik zie ze wel, die donkere plekken, hoe goed hij ze ook probeert te verhullen voor het meisje naast hem. Dat moet pijn doen, zo dichtbij en toch vleugellam. Een deel van mij wil hem aanspreken, vertellen over die botox. Maar ik doe het niet. Dan moet ik met Google Translate aan de slag en daar zit die jongen helemaal niet op te wachten, zo’n rare toerist met ongevraagd advies en bovendien is internet tegenwoordig een stuk verder dan in mijn tijd. Hopelijk zal hij zich ook ooit kunnen uitrekken in een lichtblauw T-shirt en nergens aan denken, niet eens aan deze zomer.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Wat betreft mannenkleding: strakke korte broeken moeten we gewoon niet willen'
