Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Een goede vriendin is jarig, ik vraag haar ’s ochtends vroeg of ze zin heeft in bezoek. “Neuh”, zegt ze, “als cadeau geef ik een paar uur niks doen aan mezelf.”
Ik had beledigd kunnen zijn, maar dit is juist een van de redenen dat we zo goed met elkaar door één deur kunnen: we zijn allebei niet zo bezoekerig. Soms laten we samen de honden uit, af en toe drinken we even koffie, een heel enkele keer gaan we uit eten, maar ook dan niet te lang. Tijd samen is gezellig, tijd alleen kostbaar.
'Waarom kan ik geen winterdepressie hebben in plaats van zomersomberheid?'
Een uur later appt ze me: ‘Mijn schoonouders komen opeens zo langs, godverdegodver!’. Ik weet inmiddels ook wat dat betekent: aardige mensen, maar zij zijn juist van het lange bezoek. Dus dat zal taart betekenen, dan lunch, dan thee, de borrel natuurlijk en met echt dikke pech blijven ze nog eten ook, wat betekent dat ze op haar eigen verjaardag – die ze juist alsjeblieftdankjewel níét wilde vieren – de hele dag een cateringbedrijf moet runnen.
‘Zeg dat je er niet bent’, stuur ik terug. ‘Ze hebben eerst Willem gebeld en die zei dat ik gewoon thuis ben.’ Willem is haar man, ook een beste vent maar op sociaal vlak nogal blind voor de wensen van zijn vrouw. Hij zal haar einde dag bij thuiskomst een kus geven en dan gewoon aanschuiven. ‘Hè gezellig, blijven jullie eten dat vinden de kinderen ook gezellig. Dat is toch wel oké schat, desnoods bestellen we wat.’ ‘Schat’ knikt dan, want schoonouders stuur je niet weg. Ook niet als je na al die uren uitgeluld bent.
De volgende ochtend lopen we weer over de hei, zij met een grijs gezicht: “Élf uur gingen ze weg.” “Zijn wij nou raar?” pieker ik hardop. “De meeste mensen vinden het juist gezellig om met anderen te zijn.” Begrijp me niet verkeerd, ik vind het ook gezellig, maar dus bij voorkeur kort. Bijpraten, al dan niet afrekenen en door. Ik hou niet van natafelen, borrels, familiedagen of andere uitgesponnen sociale evenementen. “Er bestaat geen ergere zin dan: ‘Zullen we dan nog één wijntje doen?’” miezert ze.
''I love you always Carolientje', zegt Oscar. En dan scheiden onze wegen zich weer'
Ik vertel haar dat ik het gisteren heb opgezocht, de bezoek-etiquette. En dat het dus done blijkt om van tevoren aan te geven hoe laat je gasten weer moeten vertrekken, als je er geen eindeloos verhaal van wil maken. Opmerkelijk, want in de praktijk wordt zo’n vriendelijk aangegeven deadline vaak genegeerd of wat gekrenkt in ontvangst genomen: ‘O, zijn we niet leuk genoeg hahaaa hmm.’ Zélf op tijd vertrekken kan ook niet altijd rekenen op een warme reactie, dan ben je algauw Sjaak Afhaak of krijg je de ‘Doe niet zo ongezellig’.
Ik wil, kortom, graag een lans breken voor mensen zoals wij. We zijn blij met op bezoek gaan en jullie zijn ook bij ons van harte welkom. Je krijgt onze volledige aandacht, eten, drinken, oprechte interesse en een dikke knuffel, maar als we gaan friemelen of wanhopig naar de deur staren, is het tijd om te wieberen. Dat is niks persoonlijks, maar gewoon een kwestie van bedrading. De een heeft nu eenmaal knoopbatterijtjes en de ander hele accu’s.
“Mijn cadeau voor jou”, zeg ik halverwege de wandeling, “is trouwens dat we naar de film gaan. Jij mag kiezen welke en dan gaan we gewoon onder schooltijd.” “Leuk”, zegt ze voorzichtig, “… en wil je dan ook nog lunchen of …?”
“Nee gek, alleen een film.” Héérlijk.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Waarom kan ik geen winterdepressie hebben in plaats van zomersomberheid?'
