Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Het verhaal van de Spanjaard krijgt nog een staartje. Ons afscheid in Barcelona klopte niet, afgelopen meivakantie, dat merk ik aan hoe Oscar door mijn hoofd en buik blijft spoken.
Een paar landen verder heeft hij last van hetzelfde, appt hij. Wat begint als een ‘ben je weer aan het werk wat was het gezellig om elkaar weer te zien’-app mondt uit in FaceTimen. Urenlang, wekenlang. In eerste instantie maken we grapjes, maar de serieuze ondertoon komt snel bovendrijven. In het donker, als Luuk boven allang ligt te slapen, komen de grote woorden. “Ik had toen met jou moeten trouwen”, zegt hij. En: “Je bent altijd mijn grote liefde gebleven.”
Carolien Spaans datet niet en blijft bewust alleen: 'Ik heb daadwerkelijk geen belangstelling'
De rots in mij begint af te brokkelen. Afgelopen januari schreef ik in Volkskrant Magazine een essay over mijn diepe wens en overtuiging single te blijven. Klaar met mannen, ik ben genoeg, rust, tevreden. De media doken erop, meerdere titels belden of ik mijn verhaal nog eens dunnetjes over wilde doen.
Het ís ook zo, ik ben gelukkig met hoe het is, maar nu opent zich totaal onverwachts een poort naar andere mogelijkheden. Met deze Oscar, op niemand ben ik ooit zo verliefd geweest als ooit op hem, ruim 25 jaar geleden.
Ik laat me meevoeren in fantasieën. Mijn achternaam is Spaans, is dat geen teken? Ik moet er niet aan denken om in Madrid te wonen, maar wat als mijn hittehaat wegsmelt door bij hem te zijn? En Luuk, mijn Luuk, die twee hadden meteen een enorme klik. Oscar heeft al meerdere keren gezegd dat hij mijn zoon zo’n lief, bijzonder joch vindt.
We besluiten dat Oscar in augustus naar Nederland komt – met zijn tweeling. Een week, om te kijken hoe dat gaat. Luuk ontploft, zijn hoofd loopt over van de ideeën. De Efteling, de dierentuin, met z’n drieën op zijn kamer slapen. We zwengelen DuoLingo aan en volgen twee middagen serieuze lessen. “Un café en un agua, por favor.” Ik ga meteen op dieet, nog even en ik moet voor het eerst in vier jaar uit de kleren.
‘Is this just a fantasy or can we actually make it work? I’m stressed‘, stuur ik op een avond. Hij appt niet meteen terug en in de paniek die je kennelijk nooit afleert, zwak ik de volgende ochtend de boel meteen af: ‘No worries, all good today!’ Hij antwoordt met een opgeluchte emoticon. Daarna valt het stil. Te stil.
Ooo, denk ik geschrokken. Ahá. Mijn hart breekt, want ik weet precies hoe dit gaat aflopen. Te vaak gebeurd. Niet bij Oscar, wel op die datingapps. ‘Heb je al tickets geboekt?’, vraag ik neutraal. ‘We first have to talk about your expectations‘, stuurt hij terug. ‘Because I do love my girlfriend.’
'Wat ik niet hoop te doen op vakantie is janken, toch is het nu weer raak'
O ja, zijn vriendin, die hebben we tijdens alle nachtelijke gesprekken overgeslagen. Het is niet serieus, meer voor de ongecompliceerde gezelligheid, had hij in Barcelona gezegd. Dus ik had het gelaten, was ervan uitgegaan dat er een even ongecompliceerde breuk in het verschiet lag.
Niet dus.
Ik ben 48 en heb ondertussen alles meegemaakt, in het echt en in chats. Ghosten, gaslighten, draaien, zogenaamd schrikken. Oscar is niet anders, hij is alleen Spaans. Toch is het een klap in mijn gezicht. Van hém? Meent hij dit nou? Ik val en ik val, ook dat gevoel was ik vergeten. Ik houd het antwoord kort: ‘Fuck you and goodbye.’
Hij wil graag vrienden blijven, haast hij zich te zeggen, ‘special friends’ zelfs. Ze kunnen toch gewoon naar Nederland komen? Ik reageer niet meer, er valt verder niks te zeggen behalve dat het venijn soms inderdaad in de staart zit.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik hoef geen sixpack meer, maar deze bulkverpakking witte kadetten is het andere uiterste'
