Van de zorg over haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Falco ligt nooit met zijn kop tegen Henry aan. Hij stopt ’m meestal op ongewenste plekken, zoals tussen die vier fluwelen pootjes om eens even goed aan de anus van onze kat te ruiken. Of ze doen het ‘spelletje’ Mag Ik Oversteken, waarbij Falco op het kleed ligt en woest gaat grommen als Henry wil passeren.
Het is sowieso geen kattenhond, die Griek van me. Laatst heeft hij Nacho van de overburen de stuipen op het lijf gejaagd omdat we even zonder riem naar buiten gingen. Vond ik op zich geen ramp, Nacho heeft onze voortuin tot schijtperk verkozen en ik heb betere dingen te doen dan andermans kak opruimen, maar hij rende wel érg hard.
‘Ondanks mijn herhaaldelijk geschreeuw blijft Luuk rustig links op de weg fietsen’
Nee, dan nu. Al twee uur steekt Falco’s neus in de zwarte pels van onze Henrikiki. Falco wil niet uit, hij wil geen koekje, hij wil alleen maar zo liggen omdat hij weet dat het de laatste keer is. De dierenarts is al een tijdje weg, de twee prikjes zijn gegeven, ik zit aan de andere kant van Henry en wacht tot het tijd is om Luuk uit school te halen.
De oogjes staan nog op een kiertje, ik probeer ze steeds dicht te duwen maar dat lukt niet. Ik moet huilen, ook al weet ik dat achttien een hartstikke mooie leeftijd is. “Wat een leven heb je gehad, poezepoes”, zeg ik en ik aai zijn pels, die de afgelopen tijd in vilt begon te veranderen. Hij waste zich niet meer en liet zich ook niet kammen. Hij was ook al drie jaar doof, soms dacht ik dat-ie een beetje dement aan het worden was. Maar hij was ook tevreden. Beetje eten, beetje slapen, beetje om aandacht vragen. Chagrijnig als het regende, onder de tuinbank liggen als het warm was. Later word ik zoals jij, dacht ik vaak.
'Naast me ligt mijn zoon met een gebroken hart: 'Mama, je hebt tegen me gelógen''
Naast verdriet heb ik stress. Luuk bekeek vanochtend met ogen als schotels hoe zijn kleinste huisdier opeens zwalkend door de kamer liep. “Volgens mij is Henry een beetje dronken”, probeerde ik, maar mijn zoon is bijna tien, de naïviteit is eraf. “Gaat hij dood?”, vroeg hij wel tien keer voordat we naar school gingen. Ik zei: ‘Nee joh’, maar wist wel beter. Ik ben geen dierenarts, maar herken wel een TIA.
Luuk ziet het al meteen aan mijn gezicht als hij de school uit loopt. Maar het is niet wat ik verwacht. Mijn zoon, die álles groot voelt, veegt zijn aanvankelijke tranen weg en zegt dingen als ‘alles komt goed’ en ‘het is beter zo’. Thuis aaien we samen de hond en de kat, ik snotterend en hij troostend. Ik zeg niet dat dit weer een doorgeknipt lijntje is tussen Jean en mij, dat het soms voelt alsof ik maar afscheid moet blijven nemen. Wel wikkel ik Henry in drie T-shirts: van Jean, van Luuk en van mij. Stomme symboliek, jammer dan.
Henry ligt nu illegaal begraven in de achtertuin. Falco blaft de hele tijd naar buiten, met gespitste oren en zijn neus in de lucht. Dag vriend, zegt hij, dat weet ik zeker.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik weet niet of het typisch Nederlands is, maar dat afdingen op de euro daar krijg ik de allergrootste jeuk van'
