Dik een jaar geleden verbouwde ik mijn halve huis en afgelopen winter werkte ik talloze vierkante meters tuintegels per loodzware kruiwagen weg. Ik til nog regelmatig mijn 34 kilo wegende zoon op en de onwillige hond onder de douche ontblubberen is ook een fysieke inspanning van jewelste.
Maar het is de stofzuiger, zo’n alledaags niks-aan-de-hand apparaat, die me de das omdoet. Ergens tussen het bed en achter de wasmachine schiet er een mes door mijn rug en de pijn is zo plotseling, zo intens, dat mijn eerste gedachte is dat ik weeën heb. Kan niet, verre van zelfs, ik ben gewoon voor het eerst in mijn leven door m’n rug gegaan. Maar dat klinkt altijd zo knullig, zo van: “Hoi, ik ben Hanneke en ik zit op turnen en ik maakte een bruggetje en nu heb ik súperveel last”, of juist het andere uiterste, meer de: “Ja Henk hier, ik kom effe niet want ik ben van het dak geflikkerd en nu is die kloterug weer kapot.” De realiteit is nog erger, namelijk de: “Ehm… Carolien hier, ik sport nooit en mijn core lijkt daarom al jaren op gesmolten deeg. Voor straf kan ik nu alleen nog staan, want elke andere houding doet zo’n vlammende pijn, dat ik alleen maar wil huilen.”
Het internet biedt geen verlichting, ik had gehoopt op een serieuze intake en veel medelijden, maar er staat alleen dat ik me te buiten mag gaan aan paracetamol en verder juist moet blijven bewegen. Dat doe ik ook, ik moet wel. Die hond moet uit en pas nu realiseer ik me hoeveel keer per dag ik geacht word te bukken. De afwasmachine uitruimen. De wasmachine inladen. Boodschappen tillen. De opengebarsten zak diepvriesrösti opruimen. Fietsen in mijn nogal drempelrijke buurt, koken en de ergste: zitten en dan weer opstaan. Luuk helpt met ijver, maar twee pakken melk dragen vindt-ie al “megazwaar” en na een dagje is de lol van z’n moeder steunen er ook wel weer af.
Pas nu merk ik hoe godvergeten kl*te het soms is om alleen te zijn. Er is niemand die even de printer weer terug in de kast kan zetten of wil helpen met de surprise voor school inpakken. Die een dweil door de gang trekt of het blad uit de voortuin kan vegen. De koffiecupjes liggen in de kelder, de weegschaal staat op de hoogste keukenplank, de iboprufen ligt boven. Luuk probeert het wel, maar komt beneden met ontwormingspillen: “Deze?”. De hond schudt zijn natte vacht uit, de modderspetters zitten tot op het plafond.
Een maand, zegt het internet, zo lang kan het duren. Ik zal hier vervuilen in mijn huis, zittend op de bank waar ik niet af kan, zonder koffie en tussen uitgedroogde planten. Misschien moet ik weer gaan internetdaten, al betwijfel ik of mannen bij binnenkomst nog belangstelling hebben als ze niet mijn lichaam, maar een lijst huishoudelijke klussen en de hondenriem in hun handen krijgen gedrukt.
Laat ook maar, ik kan niet eens de voordeur voor ze opendoen.
''Het is wel heel jammer dat papa dood is', zegt mijn zoon, en dat is precies hoe het is’
