Beseffen dat je niet gelukkig bent met je leven en alles omgooien – daar is een flinke dosis lef voor nodig. In The Great Escape spreken we vrouwen die hun dromen achterna zijn gegaan.
Genoeg Nederlanders die na een zomervakantie in Frankrijk tegen elkaar verzuchten dat het toch geweldig zou zijn om daarheen te verhuizen. Maar het daadwerkelijk doen is toch een ander verhaal. Jaqui Huibers-Bolt (43) en haar man Lucas deden dat wel. Begin 2025 vertrokken ze samen met hun dochter van toen 1,5 jaar in een camper op zoek naar de mooiste plek om zich te vestigen. Dat werd een oude koeienstal in een piepklein Frans gehucht, pal naast het Centraal Massief. “De verbouwing doen we helemaal zelf.”
Jaqui vertrok met haar gezin naar Frankrijk, waar ze een oude koeienstal kochten: 'De burgemeester moet nog steeds stromend water voor ons regelen'
Samen verder
“Toen Lucas en ik elkaar tegenkwamen op Tinder, was ik 38 en hij 42. We hadden al zo veel meegemaakt in relaties dat we snel doorhadden dat wij goed bij elkaar pasten. We besloten samen verder te gaan. Ik was net 40 toen onze dochter werd geboren. Lucas werkte als hovenier; ik was fulltime moeder nadat ik jarenlang freelance had gewerkt als educatief auteur en schrijver van lesboeken voor bijvoorbeeld de opleidingen Pedagogiek en Nederlands.
Frankrijk was een land dat we kenden van vakanties. We vonden het prachtig en het viel ons ook op dat de huizen daar veel goedkoper waren. Zo ontstond het idee om er zelf te gaan wonen. Dat plan bleef een tijdje in ons hoofd rondzingen en uiteindelijk hebben we de sprong gewoon gewaagd. Lucas bouwde een oude werkauto om tot camper en daarmee zijn we begin 2025 vertrokken, op zoek naar de mooiste plek om ons te gaan vestigen.”
Nancy (49) had kanker en verkocht daarna met haar man hun bedrijf: 'We zijn met de camper naar Frankrijk vertrokken'
Ongerepte natuur
“Zo hebben we een paar maanden rondgereisd, tot we terechtkwamen in Corrèze, een departement in de regio Nouvelle-Aquitaine, een gebied dat bekendstaat om zijn ongerepte natuur en groene bossen. Het ligt tussen twee rivierkloven in, waardoor het landschap erg heuvelachtig is en je geweldig mooie vergezichten hebt. Bovendien vind je er amper nieuwbouw: alle huizen zijn gemaakt van steen en vaak al honderden jaren oud.
We kwamen hier om een oude vriendin van Lucas op te zoeken en voelden ons eigenlijk meteen thuis. Zij had een oude koeienstal in haar bezit, die nog leegstond. Mijn man zei toen, eigenlijk voor de gein: ‘Kunnen we die niet van je kopen?’ Daar heeft ze een paar dagen over nagedacht en vervolgens ja op gezegd. Het regelen van de nodige papieren is daarna eigenlijk verrassend soepel gegaan. We moesten een certificaat urbanisme aanvragen voor toestemming om er een woonhuis van te maken, en dat was met een paar maanden al binnen. En ook de bouwvergunning werd redelijk vlot goedgekeurd.”
Bijna alles zelf gedaan
“De stal had een paar jaar eerder nog een nieuw dak en een nieuwe vloer gekregen, maar verder moest zo’n beetje alles er nog aan gebeuren. Gelukkig kan Lucas dat bijna allemaal zelf. Hij heeft ramen geplaatst op de eerste etage, waar ons woongedeelte gaat komen, overal elektriciteit aangelegd, muren geplaatst en een keuken gebouwd. Momenteel is hij het toilet aan het betegelen. Die keramische tegels hebben we overigens ook zelfgemaakt, in de keramiekoven van de buurvrouw. Het idee was om daarmee geld te besparen, alleen zijn we uiteindelijk ongeveer even duur uit. Maar goed, nu hebben we wel unieke tegels.
Een tijd lang hebben we in een caravan gewoond, met een voortent bij wijze van woonkamer, die we op de begane grond van de schuur hadden gezet. Het kan daar in de winter best koud worden, dus gelukkig hadden we veel dekens. Inmiddels hebben we onze nieuwe woonkamer wel al min of meer in gebruik genomen, maar slapen doen we nog steeds in de caravan. We zitten bovendien ook al heel lang te wachten op stromend water. Dat moet de burgemeester hier voor je regelen en die roept steeds dat hij dat gaat doen, maar het is nog altijd niet gebeurd. Dus voorlopig blijft het toch een beetje kamperen.”
Een eigen bos
“We hebben ook een paar percelen eigen bos bij het huis. Handig, want op het platteland stookt eigenlijk iedereen nog op hout. En de takken van omgehakte bomen hebben we gebruikt om vloeren van te maken, door die allemaal in hele dunne plakjes te zagen. Komende winter moeten we nog een aantal bomen omhakken en als die dan na de zomer voldoende zijn gedroogd, hebben we genoeg hout om de rest van de vloeren af te maken.
Met een hovenier als man hadden we natuurlijk ook al heel snel een moestuin. Aardappelen, heel veel tomaten, boerenkool, wortelen, zwarte radijzen, lente-ui, boontjes, courgettes, andijvie en sla komen dus allemaal uit eigen tuin. Alleen de uien en knoflook zijn helaas mislukt. Als het huis straks af is, zouden we ook nog wel graag kaas en echt lekker Frans brood willen gaan maken. We hebben sinds een tijdje ook een eigen pizza-oven, die Lucas zelf heeft gebouwd met landbouwwerktuigen die hij veelal in het bos heeft gevonden. Hij zoekt daar in deze periode ook veel eetbare paddenstoelen. Dit jaar is er vooral veel eekhoorntjesbrood. Vorige herfst – toen het veel vochtiger was – vonden we vooral cantharellen.”
Na jaren in Beijing emigreerde Yvonne (42) naar een dorp in Portugal: 'Binnenkort komen de kippen'
Helemaal thuis
“Onze dochter gaat sinds de zomer naar de basisschool, die start in Frankrijk al vanaf drie jaar. Een jaar of drie geleden zaten daar nog maar elf kinderen in de klas, nu zijn het er twintig. Het lijkt alsof de regio, die eerst behoorlijk vergrijsd was, langzaam aan het verjongen is, met Fransen uit andere departementen en buitenlanders die hierheen verhuizen. Zo heb ik twee Engelse vriendinnen gemaakt, met kinderen van dezelfde leeftijd.
We voelen ons hier inmiddels helemaal thuis en spreken de taal ook steeds beter. Dankzij videobellen en WhatsApp is het bovendien gemakkelijk contact te houden met vrienden en familie in Nederland. En ik hou wekelijks onze avonturen online bij op Substack. Het enige wat ik mis, is even snel de deur uit kunnen stappen voor een boodschap. Alles is hier ver weg. En Lucas mist vooral de sambal badjak.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Stoppen met alcohol leidt voor Elisanne (39) tot een nieuw leven: 'Ik gebruikte het om mezelf te verdoven'
