Nancy (49) had kanker en verkocht daarna met haar man hun bedrijf: 'We zijn met de camper naar Frankrijk vertrokken'

Plas bloed

“Een paar jaar geleden kreeg ik ineens vage klachten. Ik had veel tussentijdse bloedingen en was steeds ontzettend moe. Daar ben ik een paar keer mee naar de huisarts gegaan, maar die drukte me elke keer op het hart dat er niets aan de hand was. Uiteindelijk heeft hij, omdat ik maar bleef aandringen, een uitstrijkje gemaakt, mijn urine laten testen en een scan aangevraagd, maar daar kwam allemaal niets uit. Dus werd ik weer naar huis gestuurd. Zo heb ik zeker anderhalf jaar doorgesukkeld.

Op een gegeven moment dacht ik zelfs dat ik misschien gek werd of mijn klachten verzon, want die werden ondertussen alleen maar erger. Ik bleef vloeien, had vreselijk veel pijn, kon nog amper slapen en kreeg er ook allerlei overgangsverschijnselen bij. Maar ik kon nog niet in de overgang zijn volgens de huisarts, want daar was ik veel te jong voor. Pas toen ik op een dag plotseling in een plas bloed stond, was de maat vol en heb ik een doorverwijzing naar de gynaecoloog geëist. Zij nam meteen een biopt af, deed een volledig bloed- en inwendig onderzoek en liet wederom een scan maken.”

Gynaecoloog oncoloog Afra over vrouwengezondheid: 'Social media staan vol fabels'Lees ook

Het is niet goed

“Ik zou na twee weken worden gebeld met de uitslag, maar na amper een week hing de gynaecoloog al aan de lijn. Ik bleek zo erg bloedarmoede te hebben dat ik zo snel mogelijk een ijzerinfuus nodig had. Al een paar dagen later kon ik daarvoor in het ziekenhuis terecht. Het viel de verpleegkundige die me hielp op dat ik steeds pijnaanvallen had, dus zij vroeg me op een gegeven moment of dat vaker gebeurde. Pas op dat moment realiseerde ik me eigenlijk dat dat inderdaad normaal voor mij was geworden.

Na een uur of zes was ik eindelijk klaar en kwamen de gynaecoloog en verpleegkundige nog even bij me zitten. Eerst dacht ik dat ze me gewoon gedag kwamen zeggen en zouden vertellen dat ik een weekje later alsnog de uitslag van alle onderzoeken zou krijgen. Maar de gynaecoloog zei: ‘Het is niet goed. Ben je alleen naar het ziekenhuis gekomen?’ Dat was ik inderdaad, want mijn man en ik hadden een eigen bedrijf. We dachten dat ik toch binnen een paar uur terug zou zijn, dus was hij gewoon aan het werk gegaan. ‘Ik wil toch graag dat hij je komt halen’, zei de gynaecoloog vervolgens. ‘Een paar weken daarvoor had ik al eens gedroomd dat ik kanker had. Dus vroeg ik aan haar: ‘Ik heb kanker, hè?’ Zij antwoordde: ‘Ja, dat heb je inderdaad. Je hebt een tumor in je baarmoeder.’”

Heel erg boos

“In eerste instantie was ik eigenlijk vooral ontzettend boos. In de auto terug naar huis heb ik echt hardop zitten vloeken, vooral vanwege de huisarts, die me hier anderhalf jaar lang over had afgewimpeld. En toen moest ik het ook nog aan mijn man vertellen. Dat vond ik heel naar, we zijn al 33 jaar samen en eigenlijk altijd bij elkaar. Goddank kon ik daarna wel praktisch meteen in het ziekenhuis terecht voor een behandeltraject. Binnen twee weken had ik een afspraak voor een intake. Amper vier weken later ben ik geopereerd en zijn mijn baarmoeder, eierstokken en een stuk of zeven klieren verwijderd.

Ik had mazzel, want de tumor – die ongeveer zo groot was als een mandarijn – bleek ingekapseld en niet uitgezaaid buiten mijn baarmoeder. Ze hadden me voor de operatie gewaarschuwd dat het moeilijk zou worden om nog te genezen als de kanker zich naar andere organen zou hebben verspreid. Dus het was een opluchting dat dat niet het geval bleek te zijn. Vervolgens kreeg ik zes chemokuren, wat ook heel heftig was, zeker vanaf het moment dat mijn haar begon uit te vallen. Ik had Dennis gewaarschuwd dat ik mezelf niet zou gaan pijnigen met een cold cap in de hoop haarverlies te voorkomen. En dat ik alles eraf zou scheren als ik merkte dat ik te veel haren begon te verliezen. Ik heb een week of twee getwijfeld, maar durfde mijn haar uiteindelijk niet eens meer te wassen of aan te raken, zo bang was ik dat er nog meer plukken uit  zouden vallen. Dus toen hebben we het er samen afgeschoren.’

Schoon verklaard

“Ongeveer een jaar geleden werd ik schoon verklaard. We hadden altijd al veel met onze camper gereisd, maar dan alleen in de vakanties. De rest van de tijd waren we superdruk met onze twee ondernemingen: een webshop voor bestickering en een bedrijf dat auto’s wrapte. Het plan was altijd al om op een gegeven moment te stoppen met werken en naar het buitenland te vertrekken. Maar die beslissing stelden we steeds uit tot later. Tot ik kanker kreeg en we beseften dat het geen gegeven was dat er een later zou zijn.

Sowieso ben ik in de afgelopen paar jaar echt een ander mens geworden. Dat zat al in kleine dingen, zo ging ik tijdens de chemo meer make-up gebruiken en meer aandacht aan mijn kleding besteden. Alles wat ik kon doen om mezelf fijner te voelen in die periode heb ik aangegrepen. Veel van die rituelen zijn gebleven: me mooi opmaken elke dag doe ik bijvoorbeeld nog steeds. En ik ben veel meer gaan genieten van alles. Dat je ziet hoe mooi de natuur is, bijvoorbeeld. Of hoe belangrijk het is dat je vrienden en familie om je heen hebt die je steunen. Het is jammer dat ik daar ziek voor moest worden, maar ik ben er wel blij mee.”

'Werd gek van al dat beton om me heen': Yvette (57) verruilde haar koophuis voor een camperLees ook

Naar Frankrijk

“Toen we december vorig jaar in Spanje waren, hebben we de knoop doorgehakt. In januari zijn ons huis, bedrijfspanden en de twee ondernemingen in de verkoop gegaan. Dat ging onverwacht snel, een paar weken later was alles verkocht. Best gek, want alles waar je 23 jaar voor hebt gewerkt, is dan plotseling niet meer van jou. Tegelijk wisten we zeker: we zijn altijd aan het rennen en vliegen geweest en hebben dat met plezier gedaan, maar nu is het tijd voor iets anders.

Op 12 juni zijn we met de camper naar Frankrijk vertrokken, samen met Daisy, onze teckel van negen. Daar gaan we de komende negen weken rondreizen om te onderzoeken of we ergens een plek tegenkomen waar we ons eventueel definitief willen vestigen. We hebben een route uitgestippeld langs veel verschillende huizen en campings die te koop staan. Het liefst willen we ergens drie Gittes beginnen en een minicamping met zes tot maximaal twaalf plekken. Groter niet, want we willen niet meer terug naar ons oude leven van continu werken en aanstaan.”

Geen sorry

“In augustus komen we even terug naar Nederland om ons oude huis in te pakken en de meubels ergens op te slaan. De overdracht is op 1 september, dan hebben we ons oude bestaan afgehandeld. Vervolgens heb ik nog een ziekenhuiscontrole en daarna gaan we weer naar Frankrijk om in een ander gebied rond te reizen. Veel tips voor eventuele geschikte plekken komen trouwens ook binnen via ons YouTube-kanaal Op pad met Dennis en Nancy. Dat hebben we al jaren om onze camperervaringen en tips & tricks voor rondreizen met een camper te delen.

Ik heb nooit ook maar iets van excuses van de huisarts gekregen voor wat er is gebeurd. Zelfs nadat ik hem daarop had aangesproken, was zijn enige reactie: ‘Dat moet ik even in je dossier nakijken.’ En dat was het dan. Natuurlijk vind ik dat erg, het had al gescheeld als hij op z’n minst had gezegd dat hij het spijtig vond hoe het was gelopen. Toch probeer ik het nu achter me te laten en me te richten op ons nieuwe leven. Soms moet je onderweg een keer een stap terugdoen en je afvragen: wat wil ik nou eigenlijk? Dat weten we eerlijk gezegd nog steeds niet precies, maar ons motto is: we gaan het toch gewoon doen.”

Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl. 

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Desi (54) verliet haar succesvolle bedrijf en werd coach mogulskiën: 'Een baan waar ik geen cent mee verdien'Lees ook