Na een moeilijke jeugd zou hun eigen gezin alles goedmaken. Maar Joost bleek anders dan gedacht. Verlaten vrouw Sarah (45) vertelt haar verhaal.
“We kenden elkaar nauwelijks twee weken of we woonden al samen; op een of andere manier verlangden we elk op onze eigen kinderlijke wijze naar stabiliteit en orde.
Nog geen 24 jaar waren we en allebei hadden we te veel meegemaakt voor onze leeftijd. Joost was wees en trok van kraakpand naar kraakpand, ik had een jaar eerder mijn moeder verloren die me in haar eentje had opgevoed. Ik huurde een tweekamerappartementje – dat was in de jaren negentig in Amsterdam nog makkelijk te vinden – en samen waren we elkaars enige familie.
We kochten een oude bank, een tafel en een bed en voelden ons voor het eerst op onze plek. We verlangden verder niks dan samenzijn en genoten van onze dagelijkse routine. Vaak namen we de trein naar Zandvoort en maakten lange tochten door de duinen. Hij hield net als ik van het grijze duingras en de zee. Maar het fijnste van dat eindeloze lopen was het thuiskomen.
Josien (28): 'Hij zal toch niet echt zijn hele leven opgeven voor een vrouw die hij twee keer heeft gezien?'
Eigenlijk wist ik meteen al dat er vroeg kinderen zouden komen. Als kind uit een gebroken gezin wilde ik twee kinderen van dezelfde vader. Echt, veel meer wensen had ik niet. En zo gebeurde. Ik stopte met de pil en was tot mijn eigen verbazing meteen zwanger. We waren zo blij. Het was een beetje alsof we nu pas echt ontsnapten aan de schaduw die altijd over onze jeugd had gehangen.
Met onze dochter als derde lid van het gezin maakten we in één keer een flinke stap voorwaarts. Alles wat in het verleden negatief was geweest, kreeg ineens een positieve zwiep. En hoewel Joost er in zijn houthakkershemden en vodden nog altijd uitzag als een nonchalante kraker, deed hij het geweldig met haar.
Jessica (34): ‘Hij bleek verliefd op het jongste meisje uit onze vriendengroep, 21 was ze'
Zijn rafelranden – die er ook waren – ontkende ik gewoon. Het politiebezoek op een dag aan de deur, een reclasseringsdingetje, zijn detentieverleden, zijn vroegere drugsgebruik – als ik deed of ze niet hadden bestaan, waren ze er niet. Ik had maar één grote wens: het laten slagen van ons gezin. Daarbij, zijn wilde jaren waren voorbij. Hij had het net als ik moeilijk gehad. Maar dat was vroeger.
Achteraf, denk ik weleens, was het of we hartstochtelijk deden alsof, misschien tegen beter weten in. We spéélden vader en moedertje en waren daar bij vlagen ook nog eens heel erg goed in. En die geslaagde imitatie van het burgermansleven maakte ons trots. Ons kind bleek een makkelijk meisje. Joost kreeg al snel een nette baan en ik studeerde nog.
'De postbode bracht een aangetekende brief waarin stond dat mijn man wilde scheiden en ik wist van niks'
Maar op 5 december 1999 – ik zat die ochtend in alle vroegte op mijn hurken naast ons dochtertje die voor haar eerste Sint een Legoboerderij had gekregen – ging de telefoon. Het was heel vredig in huis. Ze was net bezig een voor een de namen te noemen van alle dieren, toen dat gerinkel ons stoorde. Ik nam op. Aan de andere kant van de lijn was een Engelssprekend meisje dat naar Joost vroeg. ‘Wie ben je?’, vroeg ik. En toen ze geen antwoord gaf, hing ik op.
Onmiddellijk daarna kwam mijn vriend uit de slaapkamer gerend en vroeg wie de beller was. Toen ik vertelde dat ik had opgehangen omdat ze haar naam niet wilde noemen, gebeurde er iets vreemds. Tot die tijd was mijn man ondanks alle onrust en aanpassingsproblemen altijd zachtaardig en voorkomend geweest. Nog steeds vertel ik mijn kinderen dat hun vader mijn grote liefde was en ik meen dat. Maar die ochtend stond hij ineens als een tierende idioot tegenover me. Hij schopte me. Ik was drieënhalve maand zwanger.
Kathelijne (48): 'Ik zette mijn zoon op de wereld met naast me een man die mij overduidelijk niet meer wilde'
Eerder had ik al eens gemerkt dat hij soms te gezellige dingen ondernam met vrouwelijke collega’s en dan andere collega’s gebruikte om mij om de tuin te leiden. Maar ook hier had ik me voor afgesloten. Ik verlangde zo naar het behoud van de continuïteit, ik wilde het zo graag goed doen, dat ik me afsloot voor elke onvolkomenheid. Het tragische is: de verwoesting van ons gezin was geen kwade opzet van hem.
Hij kon het gewoon uiteindelijk toch niet. De verantwoordelijkheid voor een baan en een kind en een baby op komst werd hem te veel. En in zijn onmacht schoot hij als het ware uit, raakte in paniek. Waren we volwassenen geweest, dan waren we gewoon om de tafel gaan zitten en hadden we net zo lang gepraat tot we een oplossing hadden. Maar we waren zelf nog puppy’s. Het ontbrak ook mij simpelweg aan voldoende levenservaring om adequaat te kunnen reageren.
En zo kon het gebeuren dat ik – dwars door alle geploeter met weinig geld, een kind en andere vrouwen heen – gewoon toch weer met de pil was gestopt. Niet omdat ik dacht dat dan alles goed zou komen. Maar omdat ik maar één doel voor ogen had. Ik vrees dat ik het krijgen van twee kinderen nog belangrijker vond dan het houden van mijn man.
Toen hij mij met mijn zwangere buik schopte, die vijfde december, raakte hij aan mijn zwaarbevochten veiligheid en die van mijn kinderen. Geweld was de bloody limit. Hieraan viel absoluut niets meer te vergoelijken. Verontwaardigd riep ik dat hij maar even moest nadenken, dat hij toch ook begreep dat dit niet kon, wat was er in zijn hoofd gevaren? ‘Ga maar nadenken’, riep ik, ‘en niet in dit kleine huisje, maar elders.’ En onmiddellijk pakte hij zijn tas, gooide er wat spullen in en verdween. Om nooit meer terug te komen.
Eva (32): 'Hij wilde helemaal geen kind. Ik had het hem opgedrongen, vond hij'
Diezelfde dag belde ik een vriendin en nadat ik gekalmeerd was zocht ik contact met Joost, maar kreeg geen gehoor op zijn mobiel. Ik belde naar zijn werk, waar ze verbaasd zeiden: ‘Maar weet je dat niet, hij heeft ontslag genomen.’ Ongeveer tegelijkertijd merkte ik dat hij mijn bankrekening had leeggehaald, ik had geen cent meer voor boodschappen. Uiteindelijk kon ik hem via via na een paar dagen traceren.
In dat halfjaar zijn er toen heel rare dingen gebeurd. Het weekend dat ik was uitgerekend voor de geboorte van ons tweede kind werd ik gebeld door het crisiscentrum dat mijn man in verwarde toestand was aangetroffen en of ik hem een nacht in huis wilde nemen, anders zouden ze hem weer op straat zetten. Toen heeft–ie een paar uur op de bank gelegen, hij stonk en was verwaarloosd.
Anna (40): 'Een maand later woonde hij bij die vrouw en haar kind, dat verdacht veel op mijn man lijkt'
Onze zoon, die precies twee weken later werd geboren, heeft hij nog gezien met de snel huilende ogen van een gebruiker. En dat was het. Een paar maanden later belde hij: ‘Ik zit in New York en kom niet meer terug.’ Hij was met een van zijn vriendinnen naar Amerika gegaan. En daar is-ie – twintig jaar later – nog steeds. Met zijn kinderen heeft hij, op één mailtje acht jaar geleden na, nooit contact gehad. Ik zei nog toen hij belde: ‘Had je geen afscheid kunnen nemen?’ ‘Dat vond ik zo moeilijk’, antwoordde hij.
De man die zich nooit aan afspraken hield, heeft zich aan één afspraak wel gehouden: we hebben hem nooit meer gezien.”
Dit artikel verscheen eerder in LINDA.165.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
‘Hij ging uitgerekend op mijn verjaardag met die vrouw op zakenreis’
