Josien (28): 'Hij zal toch niet echt zijn hele leven opgeven voor een vrouw die hij twee keer heeft gezien?'

‘Veel gesprekken hebben we nooit gevoerd’

Op 3 mei 2013 trouwden we, een geweldige dag waarvoor kosten noch moeite werden gespaard. Dat ik na ons huwelijk zou intrekken in zijn boerderij en dagelijks met zijn ouders en broer te maken zou krijgen, was al even vanzelfsprekend. Ik wist dat hij en zijn broer klein gehouden werden door hun moeder, dat ze geen van beiden ooit de verantwoordelijkheid hadden genomen voor keuzen. Dat ze hun leven hadden geaccepteerd als een lotsbeschikking. Maar ik besloot dat naast me neer te leggen.

Dat hij een paar maanden voor we trouwden zomaar een keer vroeg: ‘Moeten we dit wel doen?’, beschouwde ik niet als teken van existentiële twijfel. Want toen ik antwoordde dat als hij niet wilde, we het gewoon niet deden, legde hij jankend zijn hoofd op tafel en zei: ‘Maar ik wil je niet kwijt.’ En dat was dat.
Veel gesprekken hebben we nooit gevoerd. We deden allebei ons dagelijkse ding en dat was goed. Ik verlangde niets anders. Tijdens het diner op onze huwelijksdag zong hij een prachtig lied voor me: Don’t stop believing. Ik vond het fantastisch. Als hij zong was hij sexy. En ik deed wat hij vroeg. Ik geloofde in hem.

'Hij was mijn leven ingestapt om daar enorme verwoestingen aan te richten'Lees ook

‘Ik vertrouwde hem meer dan mijzelf’

Ja, ik was gelukkig. Ik had een goede functie op een kantoor, bediende soms de knoppen van het geautomatiseerde varkensvoer, paste op bij mijn zus, ging uit met vriendinnen en maakte er geen probleem van als Frank hetzelfde deed en zich dan af en toe klem zoop.

Ik was ervan overtuigd dat je iemand niet vasthoudt door de teugels strak te trekken. Bovendien, ik was al zes jaar met deze man. Ik vertrouwde hem meer dan mijzelf. Zijn wereld was niet groter dan het platteland van Overijssel. Wij hadden makkelijk de rest van ons leven getrouwd kunnen blijven en in het dorp kunnen blijven wonen tussen al die steeds ouder wordende gezichten.

Onze kinderen zouden op school gaan met de kinderen van mijn vriendinnen en samen zouden we ieder jaar de kermis bezoeken. Dat was mijn heilige voornemen. In mijn familie scheidt nooit iemand. Maar het liep anders. Op een dag in november, zes maanden na onze huwelijksdag, reden we terug van een weekendje weg met mijn zus. Haar kinderen waren erg druk geweest en Frank was stil. Ik vroeg lachend: ‘Gaat het wel, je zegt zo weinig.’ Toen zei hij: ‘Ik moet je wat vertellen.’

Een meisje op de Zwarte Cross

Als iemand die woorden uitspreekt, weet je dat het mis is. Hij keek strak voor zich uit, als een klein kind dat een snoepje heeft gepikt en weet dat het moment daar is dat hij het op moet biechten en straf zal krijgen. ‘Ik heb op de Zwarte Cross iemand leren kennen en daarmee wil ik verder’, zei hij. Van zijn woorden herinner ik vooral de directheid. ‘Ik heb iemand gezien’, vervolgde hij, ‘een meisje uit Amsterdam.’ Hij vertelde dat hij haar na die eerste keer nog eens gezien had om er achter te komen of zijn verliefdheid echt was. En dat was zo. ‘Het gevoel’, zei hij, ‘was echt.’

Ik merkte dat hij nog meer wilde vertellen, blij zijn geheim eindelijk met iemand te kunnen delen, ook al was dat zijn vrouw. Maar ik wilde niks meer horen. Het was te veel tegelijk. Alle zekerheden die ik dacht te hebben, bestonden ineens niet meer of hadden misschien wel nooit bestaan. Ik voelde me als in een angstige droom, waarin ondanks alle ellende, een vage hoop bleef bestaan dat alles weer normaal zou zijn zodra we thuis waren.

'Iedereen was tegen hem, iedereen verliet hem maar ik vond dat ik hem moest helpen'’Lees ook

‘Wat gaan we doen?’

Maar thuis klaarde de lucht geenszins op. Ik verdween in paniek naar de boerderij van mijn ouders, vijf minuten verderop. Daar liep ik de stal binnen waar mijn vader aan het melken was en zakte door mijn knieën, zoals je alleen in films ziet. Mijn ouders reageerden geschokt: hij zal toch niet echt zijn hele huwelijk, zijn hele leven, opgeven voor een vrouw die hij twee keer heeft gezien? Wat een klootzak. Het gekke is: pas nadat ik het mijn ouders had verteld, werd het echt.

Om er zeker van te zijn dat ik me niet had vergist, ben ik nog een keer teruggereden. We namen plaats aan de keukentafel. ‘Wat gaan we doen?’ vroeg ik. Hij antwoordde: ‘Niks.’ ‘Dus jij hebt je keuze gemaakt?’ vroeg ik. ‘Ja, als je het zo zegt, dat denk ik wel’, luidde zijn antwoord. Ik drong aan, probeerde hem te begrijpen, maar hij zei alleen maar: ‘Ik weet het niet, het zit hier, hier. En hij klopte met vochtige ogen op zijn borst ter hoogte van zijn hart. Toen heb ik mijn trouwring afgedaan en op de grond gegooid. Jammer dat ik die niet aan zijn varkens heb gevoerd.

‘Jij naait mij, ik naai jou’

Later heb ik vaak gedacht: en wat als ik er in de auto niet over begonnen was, zou hij mij ooit uit zichzelf over zijn vriendin hebben verteld? Ik denk het niet, want hij is er de man niet naar om situaties naar zijn hand te zetten. De stommeling heeft geen seconde nagedacht over de consequenties. Ons hele dorp was bij ons huwelijk, en nu kijkt datzelfde dorp hem met de nek aan. Tegen mij zei hij: ‘Jij mag de bank hebben en een paar koffiekopjes.’ Maar ik heb een geweldige advocate gehuurd onder het motto: jij naait mij, ik naai jou. Mijn ervaring op het kantoor waar ik werkte kwam me trouwens ook goed van pas bij het afwikkelen van de financiën.

Diezelfde advocate vroeg mij laatst: ‘Wat zag je toch in die man? Ik kan hem niet eens verstaan.’ En zo langzamerhand snap ik het zelf ook niet meer. Heel voorzichtig dringt het besef door dat ik nu beter af ben dan wanneer ik getrouwd was gebleven. Ik heb onbetaald verlof genomen en vertrek binnenkort voor vijf maanden naar Zuid-Afrika om vrijwilligerswerk te doen.

Via Tinder ontmoette ik een heel leuke man uit Zutphen met wie ik kan praten en lachen. Die zes maanden huwelijk zijn achteraf een krankzinnige ervaring. Ik ben tien kilo lichter en mijn onbevangenheid is weg. Maar er daagt licht. Ik word gelukkiger dan ooit.”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 120

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Jessica (34): ‘Hij bleek verliefd op het jongste meisje uit onze vriendengroep, 21 was ze'Lees ook