Hoewel Catharine (52) al op haar negentiende wist dat haar man niet de ware was, ploeterde ze dertig jaar door.
Catharine (52): 'Hij biechtte de namen op van alle vrouwen met wie hij achter mijn rug iets begonnen was'
Oproep
Voor de rubriek ‘Verlaten Vrouw’ is LINDA. magazine op zoek naar vrouwen die een traumatische break-up hebben ervaren. Ben je verlaten door je partner, of heb je zelf het initiatief genomen om een relatie of huwelijk te beëindigen? LINDA. is op zoek naar jouw verhaal.
Wil jij je ervaringen delen met journaliste Corine Koole, eventueel onder een andere naam? Stuur dan een reactie naar redactie@linda.nl, waarin je in een paar zinnen je situatie schetst. Alle leeftijden, oriëntaties en seksualiteiten zijn welkom. We zullen je reactie met respect en discretie behandelen.
Oproep: ben jij een verlaten vrouw? Doe je verhaal in LINDA.
“We leerden elkaar kennen in de supermarkt waar we allebei een bijbaantje hadden. Hij was een vrolijke, easy going jongen die met iedereen goed kon opschieten. Ik weet nog dat hij op een dag terugkwam van vakantie en het me opviel hoe mooi bruin hij was geworden in die drie weken. Ik viel als een blok voor hem.
Toen hij me iets later mee uitvroeg en me na afloop van het dansen naar huis bracht en zoende, werden we een stel. Zeventien en achttien jaar oud. Nooit hebben we officieel verkering ‘genomen’, er werden geen woorden aan vuilgemaakt. En, als ik heel eerlijk ben, ook nauwelijks gedachten.”
Jose (43): 'Mijn dochter vertelde me dat ze papa had zien zoenen met de moeder van haar vriendinnetje'
Samenwonen
“Na de middelbare school gingen we allebei een andere studie doen. Hij vertrok voor een halfjaar naar Frankrijk, een periode waarin ik trouw en reikhalzend uitkeek naar zijn terugkomst. Maar toen hij eindelijk voor mijn neus stond, viel hij tegen. Hij leek veranderd, en op de een of andere manier – noem het mijn vrouwelijke intuïtie – was het alsof hij iets verborgen hield.
Toch zijn we gaan samenwonen. Dat deed ik omdat ik me dat had voorgenomen, niet uit overtuiging of pure liefde, maar bijna uit plichtsbesef. Alsof de liefde een klus was die ik moest klaren, ook als ik twijfelde aan de fundering. We zeiden tegen elkaar: ‘We proberen het vier weken en als dat niet bevalt, maken we het uit.’ En inderdaad, het bleek een vergissing. We maakten het uit – om negen maanden later de draad weer op te pakken. Hij miste me. Hij hing sinaasappels aan mijn deur toen ‘ie hoorde dat ik ziek was en ik ging voor de bijl.”
Ellis (52): 'Zijn nieuwe liefje was de dochter van een vriendin van ons, ze had nog op onze kinderen gepast'
Vreemdgaan
“Nu denk ik weleens: wat bezielde me? Waarom koos ik als jong meisje uit angst en niet uit vrijheid? Maar ik zette door. Hij voelde nu eenmaal veilig. En natuurlijk was er meer dan twijfel; hij was ook lief. In de jaren die volgden kregen we twee kinderen, was hij enorm behulpzaam bij mijn burn-out en verraste hij me regelmatig met reisjes. Eén keer was rond Kerstmis. Ik was ziek en hij stopte me vol met sinaasappelsap en vitaminen om me zo snel mogelijk beter te krijgen, want hij bleek tickets te hebben gekocht voor Miss Saigon in Londen. Daar wilde ik zo graag heen.
Ja, we hadden zorgeloze jaren. Maar op een dag in 2004 werd ik op Hyves benaderd door een vrouw die zei te weten dat mijn man vreemdging. Ze noemde zo veel details dat ze wel gelijk moest hebben. Alle data klopten in mijn agenda met de keren waarop hij had gezegd dat hij moest overwerken. Hij had zelfs een paar keer voor zijn werk ergens overnacht en ook die data noemde ze.
Ik was geschokt. Ik wist inmiddels dat hij tijdens zijn studie in Frankrijk een halfjaar een vriendin had gehad; dat had hij ooit huilend opgebiecht, vlak voor we opnieuw gingen samenwonen. Ik wist ook dat zij niet de enige was met wie hij affaires had gehad. Maar toen we opnieuw begonnen had ik hem laten beloven dat hij vanaf nu alleen maar eerlijk zou zijn. Ik had de illusie dat je de man met wie je getrouwd bent tot rede kunt brengen, dat je hem kunt veranderen. Maar iemands wezen kun je niet veranderen. En misschien begreep ik dat ook best, maar heb ik gewoon alles getolereerd omdat ik geen zin had in gedoe en omdat ik mijn kinderen een veilig gezin zonder ruzie gunde.”
Katinka (43): 'Hij schreeuwde dat hij nooit van mij gehouden had en dat hij nooit kinderen had gewild'
Bekentenissen
“Toch confronteerde ik hem die avond met de Hyves-dame. Nu de feiten zo in mijn gezicht gegooid werden, móést ik wel. Het was rond etenstijd, de kinderen waren nog klein, hen had ik voor de tv gezet. Ik vroeg: ‘Ga je vreemd?’ Hij zei niks, maar rende in plaats daarvan naar boven, alsof ‘ie achternagezeten werd. Dat werd hij niet, het was zijn geweten dat opspeelde. Ik ging hem achterna en zei: ‘Als je door wilt met me, wil ik alles weten.’ Hij biechtte vervolgens de namen op van alle vrouwen met wie hij achter mijn rug toch weer iets begonnen was.
Hoeveel bekentenissen kan een vrouw aan? Er is een grens aan het aantal keren dat je schoon schip kunt maken. Op een gegeven moment kun je boenen wat je wilt, maar krijg je alle smerigheid niet meer weg. Het verraad was begonnen op mijn zeventiende, en nu waren we twintig jaar verder. Dus toen hij zei: ‘Ik ga apart wonen’, vond ik dat helemaal niet zo erg.”
Slap
“Ik begon net te wennen aan het idee te gaan scheiden, toen hij op een avond weer met zijn koffer voor de deur stond. Ik zie hem nog staan. ‘Wat kom je doen?’, vroeg ik. ‘Ja, dat weet ik niet’, zei hij. ‘Waar slaap je vannacht?’, vroeg ik. ‘Ja, dat weet ik niet’, zei hij weer. ‘Wil je weer hier komen wonen?’ Nou, dat wist hij ook niet. Ik vond hem zo slap, hij zag er zo beteuterd en kwetsbaar uit. Alsof hij terugkwam om verzorgd te worden. Maar ik kon hem toch moeilijk op de stoep laten staan, dus liet ik hem binnen. Dat was weer slap van mij.
Als ik toen had geweten dat het leven met twee kinderen in je eentje veel mooier is dan met een man erbij die je er steeds aan de haren bij moet slepen, had ik hem laten staan en de deur voor zijn neus dichtgegooid. Maar hij was behalve vreemdganger ook de vader van mijn kinderen, en het klinkt achteraf heel dommig, maar ik wist niet beter. Ik hield die avond de deur voor hem open, hij liep naar binnen, door de gang naar de huiskamer. Daar zette hij zijn koffer neer.”
De druppel
“Een paar jaar is het nog goed gegaan, toen begon hij weer vaker weg te blijven. Dit keer geloofde ik niets van zijn verhalen dat hij tot drie uur ’s nachts een vrouwelijke collega met een computerprogramma moest helpen. De middag dat ik hem een kus wilde geven en hij zich afwendde, was de druppel. Toch heb ik nog gewacht tot hij zei dat ‘ie wilde scheiden. Het was een gewone avond, een aanleiding voor zijn besluit was er niet en zijn ‘Ik wil scheiden’ kwam er een beetje plompverloren uit, niet gehinderd door enige context. Ik antwoordde: ‘Dat moeten we dan maar doen.’ Hij was verbaasd: ‘Vind je het niet erg dan?’ Ik zei: ‘Nee zeg, geen denken aan. Kijk naar ons, dit is toch geen doen? Wij zijn beter af zonder elkaar.’
Hij is inmiddels getrouwd met de collega die tobde met haar computerprogramma. Samen hebben ze twee nieuwe baby’s en ik ben de gelukkigste vrouw op aarde. Eerst in mijn eentje met de kinderen en nu alweer een tijdje met een geweldige nieuwe man. Wat een worsteling waren die dertig jaar relatie. Dat je zo veel opluchting kunt voelen als je van al die ruis verlost bent, had ik nooit kunnen voorspellen. Hád ik dat maar, dan was ik op mijn negentiende al vrij geweest. Wie weet hoe mijn leven er dan uit had gezien.”
Dit artikel verscheen eerder in LINDA.
Oproep
Voor de rubriek ‘Verlaten Vrouw’ is LINDA. magazine op zoek naar vrouwen die een traumatische break-up hebben ervaren. Ben je verlaten door je partner, of heb je zelf het initiatief genomen om een relatie of huwelijk te beëindigen? LINDA. is op zoek naar jouw verhaal.
Wil jij je ervaringen delen met journaliste Corine Koole, eventueel onder een andere naam? Stuur dan een reactie naar redactie@linda.nl, waarin je in een paar zinnen je situatie schetst. Alle leeftijden, oriëntaties en seksualiteiten zijn welkom. We zullen je reactie met respect en discretie behandelen.
'Als je elke dag te horen krijgt dat je de schuld bent van iemands ongeluk, dan laat dat je niet koud'
