Ellen (30): 'We trouwden in gemeenschap van goederen, dus nam hij mij mee in zijn schulden'

‘Hij deed wazig’

In juli 2014 kwamen we terug van een vakantie in Spanje. Op Schiphol wilde ik geld opnemen, toen bleek dat er een enorm bedrag van de rekening was gehaald. Mijn vriend was verontwaardigd, we waren geskimd, meende hij. Maar op de een of andere manier merkte ik dat er iets aan de hand was met hem.

Hij deed al langer een beetje vreemd. Zijn wangen waren rood. Hij deed wazig. In Spanje had ik hem er al eens naar gevraagd, maar hij deed of hij niet begreep wat ik bedoelde. We waren net een paar weken daarvoor verhuisd en ik was gestopt met de pil en al negen maanden bezig zwanger te raken. Alles was klaar voor een mooie toekomst, leek het. Dus wat zou ik verder zeuren, ik liet me maar wat graag geruststellen.

‘Blij dat je het weet’

Ik ben echt niet veeleisend. Ik hoef niet drie keer per jaar op vakantie en iedere twee jaar een nieuwe auto. We hadden een huis, we hadden elkaar, we hadden ons werk en als we binnenkort een kind zouden krijgen, bleef er voor mij weinig te wensen over. Maar hij zei niets. En toen ik thuis nattigheid bleef voelen en toch maar eens in zijn mail ging kijken, stuitte ik op nieuws waar ik bang van werd. Aan een onbekende schreef hij: ‘Ben je thuis, dan kom ik het even ophalen.’ Het bleek om pillen te gaan, medicijnen die hij oneigenlijk gebruikte, die zeer verslavend waren. Hij had dat geld van mijn rekening opgenomen en hiervoor gebruikt.

Hester (48): 'Mijn zoon gaf me een briefje: 'Lieve mama, je moet weg bij papa. Hij deugt niet''Lees ook

’s Avonds confronteerde ik hem ermee, hij bekende schuld, en erkende dat hij hulp nodig had. ‘Ik ben blij dat je het weet’, zei hij nog. En dat was dat, leek het. Ook toen ik er even later achterkwam dat hij nog 5000 euro moest betalen aan Neckermann en nog 25.000 euro aan andere schulden had, dacht ik nog: ach, daar komen we wel uit, we hebben elkaar toch. Geld is maar geld.

Gemeenschap van goederen

Maar twee maanden later bleek dat we een huurachterstand hadden van 6000 euro. Het was 25 juli 2014. Ik kwam erachter dat er al vier maanden geen huur was betaald, en dat er binnenkort beslag zou worden gelegd op de rekening. Ikzelf betaalde altijd de boodschappen en andere vaste lasten, hij zorgde voor de huur. Iedere keer liet hij keurig de bewijzen zien, ook dat was kennelijk gefaket.

Ik heb nog nooit iemand meegemaakt die zo geraffineerd de boel in de maling kan nemen. We waren getrouwd in gemeenschap van goederen, omdat dat goedkoper was dan op huwelijkse voorwaarden, had de goochemerd gezegd. Nu begon ik me zorgen te maken hoe ik buiten zijn schulden kon blijven. Ik hield van hem, ik vertrouwde hem. Hoe had ik dit kunnen voorkomen? De man in wie je de vader van je kinderen ziet, ga je toch niet op voorhand van alles verdenken? Dat zou toch te ziek zijn? Ik ben ingestort, ik zag er geen gat meer in en had gelukkig nog de helderheid van geest onmiddellijk weer anticonceptie te gaan gebruiken.

Anna (50): 'De argumenten voor zijn vertrek? Mijn gehaktballen waren niet te vreten'Lees ook

‘Ik hield van die man’

Mijn zusje was inmiddels wel zwanger, en ik herinner me hoe ik volledig uit het veld geslagen en met een volslagen duffe kop haar babyshower heb staan regelen. Ik had intussen een hele beerput opengetrokken. In zijn laptop vond ik aanwijzingen dat-ie nog steeds niet was gestopt met die pillen. Aan mijn sleutelbos zaten de brievenbussleutels. Ik herinner me dat ik ze kwijt was op een dag, en achteraf bleek dat hij ze had gebruikt om de brieven van deurwaarders te kunnen onderscheppen.

En nog ging ik door met hem. Want geloof me of niet, ik hield van die man. Ik dacht soms terug aan de manier waarop wij samen in een café de slappe lach konden krijgen. We hadden een relatie, nota bene. In goede en slechte tijden, had ik hem voor het altaar beloofd en daaraan wilde ik me zielsgraag houden.

Annemieke (37): 'Toen de rotopmerkingen begonnen had ik ermee moeten stoppen, maar ik kroop voor hem'Lees ook

‘Ik kon niet meer’

We spraken af dat hij zijn verslaving drastisch zou aanpakken. Geen pillen meer en ook geen alcohol. Een dag later reed ik naar huis en zag ik hem op de hoek op een terras zitten met een biertje. ‘Ik dacht dat je zou stoppen’, zei ik. ‘Nee, eentje om het af te leren’, antwoordde hij.

Ik ben doorgereden naar huis om te gaan koken. Ik weet het nog goed: kapucijners met spek. Hij kwam even later thuis. Ik stortte radeloos op de bank. ‘Ik ga even sigaretten halen’, zei hij. Er ging een uur voorbij, er gingen twee uur voorbij. Hij kwam niet. Ik heb hem berichtjes gestuurd, kom alsjeblieft terug, we moeten praten, er is een oplossing voor alles. Maar hij reageerde pas veel later. Hij bleek naar zijn ouders te zijn gereden in Groningen en toen ik naar dat huis belde kreeg ik zijn moeder aan de lijn die zei dat hij niet in staat was te praten. Ik kon niet meer, ik had alles geprobeerd.

‘Vele illusies armer’

Ten einde raad reed ik zelf naar mijn ouders en heb hen voor het eerst alles verteld. Ik schaamde me zo. Mijn ouders zijn al dertig jaar bij elkaar, zonder problemen. Ook zij waren in shock. Ze hielden van hun schoonzoon. En ik weet nog hoe ik zelfs vanaf het logeerbed bij mijn ouders dagelijks heb geprobeerd hem terug te krijgen. Het is niet gelukt. Hij wilde niets meer met mij te maken hebben, en ik voelde me verslagen omdat ik mijn man niet had kunnen helpen.

Het moment dat ik mijn ouders vertelde dat een scheiding onafwendbaar was, is nog steeds het meest pijnlijke uit mijn leven. Dat was augustus 2014. Intussen woon ik nog steeds bij hen. Want door zijn schulden kan ik geen eigen woning betalen. De huwelijkse voorwaarden heb ik nog kunnen invoeren, maar daarmee was ik niet verlost van mijn huurschuld. Het huurcontract stond ook op mijn naam en de schuld was opgebouwd tijdens ons huwelijk. Alles wat ik verdien gaat regelrecht naar de woningbouwvereniging. En daar sta ik dan: dertig jaar, geen huis, geen man en vele illusies armer.”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 131, lees hier meer verlaten vrouwen. 

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Caroline (51): 'Op het schoolplein moest ik horen dat m'n vent een ander had en de hele voetbalvereniging het al wist'Lees ook