Ingeklemd tussen het Hilversumse Mediapark en de lokale villawijk ligt het Heksenweitje, een groot grasveld dat ik ontdekte toen ik net Falco had geadopteerd, een Griekse hond met laattijdig gediagnosticeerde PTSS (door mij, toen hij na een paar rustige eerste maanden bang bleek voor álles).
Het gras staat er hoog, het tweebaans paadje is uitgesleten en de mensen die er komen zijn altijd dezelfde. Deze wei is sindsdien mijn dagelijkse – en vaak enige – moment waarop ik met volwassenen praat, het lot van een thuiswerkende zzp’er. Het is ook de plek waar ik leerde dat je op latere leeftijd nog hechte vriendschappen kunt opbouwen.
Drie, om precies te zijn, en dat vind ik nogal wat. Wij hebben onszelf omgedoopt tot Kamp Zuid, dit om in stilte te protesteren tegen Kamp Noord: een groep dames op leeftijd met eveneens keurige grijze honden, die er al veel langer komen dan wij en zichzelf daarom bepaalde privileges hebben toegeëigend. Nooit (nooit!) voor ons opzijgaan als wij ze tegemoet lopen, bijvoorbeeld, zodat wij vieren als zwijgende toeschouwers langs de rand moeten staan, bij voorkeur met de hoofden gebogen uit respect voor hun senioriteit.
Onze honden, allemaal twee jaar oud en dus rondrazend met een ingetrapt gaspedaal, mogen geen kuilen graven, want daar kunnen zij in vallen. En de conversaties dienen te gaan over hun leven, niet over het onze, terwijl wij significant meer meemaken. Dat bespreken we dus maar met elkaar.
Opgroeiende kinderen, gedoe op school, wat die lamzak van een man nu weer heeft gedaan (of juist niet), wat we vanavond in vredesnaam moeten koken, die aflevering op tv over je vagina stomen, spoken in je huis, ouder wordende ouders, seks, of de rest ook kromloopt van de buikpijn (we zijn inmiddels tegelijk ongesteld) – alles.
Ondertussen kijken we op gepaste afstand vuil naar Kamp Noord en roepen scheldende joggers toe dat ze dan maar ergens anders hun domme sport moeten doen als ze bang zijn voor honden. We categoriseren sporadische nieuwkomers op het veld in ja’s en nee’s (ja is bijvoorbeeld die ene stresskip met de Labradoodle-pup die toch wel leuk blijkt te zijn en nee is de moeder die meteen begint te tetteren dat haar dreumes alles lust en dat je gewoon standvastig moet zijn). Haar hebben wij – met elf kinderen tussen ons – in het gezicht uitgelachen en veel succes gewenst, sindsdien loopt ze mee met Kamp Noord.
Het is ’t gezelligste uurtje van mijn dag en het gelukkigste van Falco, die alleen daar en met hun honden even vergeet dat hij het leven nogal heel zwaar vindt. We zien elkaar soms ook buiten dat veld om, hoewel dat niet per se nodig is omdat we elke ochtend toch al bijpraten. Ze zijn beter op de hoogte van mijn leven dan de drie vriendinnen die ik al ken vanaf de peuterschool, er wordt af en toe gehuild en heel veel gelachen. ‘Must love dogs’, schreef ik ooit op mijn datingprofiel. Een man hoef ik niet meer, maar kijk wat dat criterium me elders heeft gebracht.
'Moord past niet bij me, maar nu zit ik dus in een spagaat'
