Nazmiye Oral, bekend als actrice, schrijfster én spreker, heeft een nieuwe titel aan haar cv toegevoegd: columnist voor LINDA. In haar columns Levenslessen van Nazmiye deelt ze haar inzichten over zelfliefde en persoonlijke groei.
‘Goh, wat ben jij vol van jezelf, schreef een vrouw onder een van mijn filmpjes op TikTok en ik dacht: yes, wat een prachtig compliment. Want weet je hoeveel lef en moed het me heeft gekost om mijzelf te vullen met mijzelf?!
'Zelfbeschuldiging lost niets op, het voegt alleen een tweede laag pijn toe boven op de eerste'
Hoeveel kapotte platen met toxische stemmen er in mij rondzongen? Allemaal overtuigingen van ouders, leraren, de maatschappij die ik ooit als kind had aangenomen en geïnternaliseerd? Daarnaast hebben we als vrouwen geleerd om nuttig te zijn vóór je jezelf mag liefhebben. Liefhebben is sowieso voor navelstaarders en kapsoneslijers.
Je moet als vrouw zorgzaam zijn. Begeerlijk. Sterk, maar niet te sterk. Slim, maar niet bedreigend. Spiritueel, maar niet wild. Moederlijk, maar niet onverzadigbaar in je verlangen naar vrijheid. En dus groeien zoveel vrouwen op met een vreemd idee over liefde: dat liefde iets is wat je verdient nadat je genoeg hebt gegeven van jezelf. Maar zelfliefde is geen beloning. Het is je geboorterecht.
Een vrouw die niet van zichzelf houdt, wordt bestuurbaar. Dan gaat ze onderhandelen over haar grenzen. Denkt ze dat uitputting toewijding is en noemt ze verwaarlozing ‘loyaliteit’. Dan offert ze haar intuïtie op om gekozen te worden. En de wereld draait al eeuwen op vrouwen die zichzelf verlaten. Daarom is zelfliefde niet oppervlakkig, iet narcistisch en niet een wellnesstrend met kaarsen en affirmaties. Zelfliefde is politieke ongehoorzaamheid.
'Ik weet nog het moment waarop mijn vader stopte met knuffelen. 'Dit kan niet meer', zei hij, 'je bent te oud''
Want een vrouw die werkelijk van zichzelf houdt, werkt niet meer tegen haar eigen ziel in. Ze voelt sneller wanneer iets vernederend is, herkent manipulatie eerder. Ze hoeft niet meer overal toestemming voor, ze wordt moeilijker te controleren door geweld en angst.
Dat is waarom bijna elke machtsstructuur vrouwen heeft geleerd zichzelf voortdurend te corrigeren. Maak jezelf kleiner. Rustiger. Makkelijker. Dankbaarder. Minder boos, minder luid, minder veel. Maar ergens diep vanbinnen leeft iets ouds in ons. Iets dat ouder is dan religies, staten en algoritmes. Noem het intuïtie, noem het de heks, noem het natuur. Dat deel weet: een vrouw die zichzelf verlaat, verlaat haar levenskracht. En een vrouw die terugkeert naar zichzelf, wordt gevaarlijk levend.
Dat is nou de echte betekenis van een heks zijn. Niet de vrouw met kristallen of rituelen alleen. Maar de vrouw die weigert zichzelf nog langer te verraden. Nuchtere hekserij is misschien gewoon: goed luisteren naar je lichaam voordat de wereld harder gaat praten dan je ziel. Weten wanneer iets je kleiner maakt, wanneer liefde eigenlijk honger is, wanneer succes je langzaam vernietigt. Weten wanneer je glimlacht terwijl je systeem allang “nee” schreeuwt.
Zelfliefde is niet: ik vind mezelf mooi. Dat is waar de vrouw van die opmerking mijn zichtbaarheid mee verwarde (alhoewel ik mijzelf gorgeous vind). Zelfliefde is: ik zal mezelf niet langer verlaten om ergens bij te mogen horen. Dat verandert alles. Want mensen die van zichzelf houden, hoeven anderen niet te domineren om zich groot te voelen. Ze hoeven zichzelf niet te verdoven. Niet constant bewonderd te worden. Niet overal bevestigd te worden. Zelfliefde brengt een mens terug naar de waarheid.
En misschien is dat wel het spiritueelste wat er bestaat: niet opstijgen uit jezelf, maar volledig bewonen wie je bent. Met je lichaam. Je leeftijd, je littekens, je woede, je talent, je zachtheid, je grens, je vuur.
'Ook ik ben anders, wie zegt dat ik niet op een dag aan de beurt ben om verstoten te worden?'
Want uiteindelijk is zelfliefde geen luxe. Het is de plek van waaruit alle echte liefde pas mogelijk wordt. Maar er is nog iets. Een vrouw die van zichzelf houdt, stopt met wachten. Ze wacht niet meer tot iemand haar schoonheid bevestigt. Niet tot een geliefde eindelijk begrijpt wat ze waard is, niet tot haar moeder haar ziet. Niet tot haar vader trots op haar wordt en niet tot de wereld haar toestemming geeft om te bestaan zoals ze is.
Ze begrijpt dat een leven niet geleefd kan worden vanuit uitstel. Want zoveel dromen sterven in de wachtkamer van goedkeuring. Zelfliefde betekent daarom ook verantwoordelijkheid nemen voor je eigen bestaan. Niet omdat alles jouw schuld is. Maar omdat jouw leven uiteindelijk wel jouw verantwoordelijkheid is. Niemand kan voor jou ademen, niemand kan voor jou voelen.
Niemand kan voor jou de moed verzamelen om het gesprek te voeren dat al jaren gevoerd moet worden. Zelfliefde vraagt eerlijkheid en moed. Het vraagt dat je ophoudt je drama te romantiseren. Dat je je eigen patronen onder ogen komt. Dat je ziet hoe vaak je jezelf hebt verraden en hoe creatief je bent geweest in het rechtvaardigen daarvan. Want meer nog dan anderen, verlaten we onszelf. Elke dag weer.
Telkens wanneer we zwijgen terwijl we willen spreken. Wanneer we ons lichaam negeren. Wanneer we een grens voelen en er toch overheen stappen, wanneer we weten wat waar is en toch kiezen voor wat veilig voelt. Zelfliefde begint waar de excuses eindigen. Niet als straf. Maar als bevrijding. Want je waarheid leven heeft iets wonderlijks: haar onderdrukken kost energie en op het moment dat je haar uitspreekt en leeft geeft ze energie.
'Ik zit al negen jaar, vanaf mijn 47e, in de overgang en nog ben ik soms zoekende'
Leven tegen jezelf in is duur. Het kost slaap, gezondheid, creativiteit. Het kost levensvreugde. Veel vrouwen denken dat zelfliefde zacht is. Ja. Soms is zelfliefde een bad nemen. Rusten. Huilen. Jezelf vergeven. Maar soms is zelfliefde een deur sluiten. Een baan verlaten, een relatie beëindigen, een familiepatroon doorbreken, een waarheid uitspreken die niemand wil horen.
Soms ziet zelfliefde eruit als een revolutie waar niemand voor applaudisseert. Omdat echte verandering zelden onmiddellijk wordt beloond. Toch gebeurt er iets bijzonders wanneer een vrouw ophoudt zichzelf te verlaten. De energie die jarenlang vastzat in pleasen. In piekeren, in aanpassen, in het beheren van andermans emoties.
Ineens komt die energie vrij. Voor kunst, voor liefde, voor ondernemerschap, voor moederschap, voor seksualiteit, voor leiderschap, voor vreugde. Dat is waarom zelfliefde niet alleen een individueel onderwerp is. Het verandert families. Een dochter die ziet hoe haar moeder zichzelf respecteert, leert iets wat geen school haar kan leren. Een zoon die ziet hoe een vrouw haar grenzen bewaakt, leert iets over liefde wat geen boek hem kan geven. Misschien is dat de reden dat het zo vaak verkeerd wordt begrepen. Want een mens die zichzelf werkelijk liefheeft, wordt minder afhankelijk van systemen die draaien op tekort.
Je bent minder gevoelig voor schaamte. Minder vatbaar voor manipulatie.
Minder bereid jezelf op te offeren voor een plek aan een tafel waar je eigenlijk niet welkom bent. Zelfliefde is een andere manier van aanwezig zijn in de wereld. Niet vanuit tekort, niet vanuit angst, niet vanuit honger. Maar vanuit waardigheid. Vanuit de diepe wetenschap dat jouw bestaan geen fout is die eerst gecorrigeerd moet worden. Dat je niet hier bent om jezelf eindeloos te verbeteren tot je eindelijk liefde verdient. Je bent hier om volledig te zijn wie je bent. Dat is het werk, dat is de oefening, dat is de revolutie. Niet iemand anders worden. Maar ophouden jezelf te verlaten. Steeds opnieuw.
Tot je leven eindelijk voelt als een plek waar je zelf ook mag wonen. Totaal vol van jezelf.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
57 jaar Nazmiye, dit heeft het leven haar geleerd: 'Vergeet niet, er is er maar een van jou'















