Mariëlle (inmiddels 42) heeft al haar hele leven het gevoel dat er iets niet klopt. Op haar 39e komt ze er via een commerciële thuistest achter dat ze geen DNA deelt met haar vader. Ze blijkt het kind van een donor te zijn.
Ook heeft ze er inmiddels drie halfbroers bij. “De eerste keer dat ik hem zag lachen, werd ik gek. Ik zag mijn eigen gezicht lachen in een vreemde.”
“Ik ben opgegroeid in een heel gewoon gezin met een vader, een moeder en een broer die 4,5 jaar ouder is dan ik. Het was een fijne jeugd – niets bijzonders verder. Wel had ik altijd een onderbuikgevoel dat er iets niet klopte. Rationeel kon ik dat nergens op baseren. Nee, ik lijk niet op mijn vader en mijn broer ook niet. Tegelijkertijd zegt dat ook niet alles.
Toen ik een jaar of twaalf was, heb ik aan mijn moeder gevraagd: ‘Ben ik niet van de buurman?’ Mijn moeder schrok ontzettend en reageerde bozig. Mijn vader was gewoon mijn vader, klaar. Vervolgens heb ik er nooit meer iets over durven vragen.
De onrust bleef, ook toen ik volwassen was. Als ik er tegen mijn man over begon, zei hij: ‘Nou, dat heb ik echt nog nóóit over mijn eigen vader gedacht.” Toen we een tweeling kregen, leek dat te bevestigen dat mijn vader gewoon mijn vader was want tweelingen zitten in zijn familie. Toch kon ik het niet loslaten. Uiteindelijk heb ik daarom maar via het internet een commerciële DNA-test besteld. Die zou gaan bevestigen dat er niets aan de hand was, waardoor de onrust voorgoed zou verdwijnen Nou, dat pakte anders uit.
Ik heb een test bij MyHeritage gedaan, en dan kom je in een internationale databank terecht. Je krijgt vervolgens te zien of er ‘matches’ zijn, wat betekent dat je naaste familie bent. Hoe meer DNA je deelt, hoe beter de match is. Ineens bleek ik twee halfbroers te hebben: Alexander en Mark. Ik schrok daar natuurlijk heel erg van en dacht: wie zijn dat? Tegelijkertijd had ik ook meteen een gevoel van: zie je wel. Ik wíst dat er iets niet klopte.
Mijn man schrok niet, hij was er al vanuit gegaan dat mijn vader mijn vader niet was. ‘Als jij zoiets voelt, klopt het altijd’, zei hij. Vervolgens heb ik Mark en Alexander allebei een bericht gestuurd.
Mark stuurde al vrij snel een bericht terug, en vroeg waarom ik de test had gedaan. Sommige mensen doen deze testen voor de lol om te kijken waar hun wortels liggen. Ik antwoordde: ‘Ik heb altijd het gevoel gehad dat mijn vader mijn vader niet is en volgens mij wordt dat bij deze bevestigd.’ Toen stuurde hij terug: ‘Dat klopt. Als je meer wilt weten: dit is mijn nummer.’
Margriet heeft alopecia: 'Alles was in één keer weg. Inclusief wenkbrauwen en het haar op mijn armen en benen'
Gelukkig ben ik een vrij stabiel persoon, maar toch was ik helemaal van slag. Je wordt met een aantal zekerheden geboren en die bodem werd onder me weggeslagen. Steeds zag ik een halve stamboom voor me. Ik wist tenslotte niet meer hoe vaderskant eruitzag, en daar werd ik letterlijk labiel van.
Ik moest om alles huilen en ik kon me niet concentreren. Hoe kon dit zo lang geheim zijn gebleven? En wie was dan wel mijn vader? Ineens kon iedereen familie zijn. Mark wist al wie de donor was, maar dat heeft hij me niet meteen verteld. Hij zei: ‘Daar zijn we nu nog niet. Laat het eerst maar even bezinken.’
Mark is de eerste halfbroer die ik gezien heb, via beeldbellen. Het is bizar hoe erg we op elkaar lijken. We hebben dezelfde wenkbrauwen, dezelfde ogen. De eerste keer dat ik hem zag lachen, werd ik gek. Ik zag mijn eigen gezicht lachen in een vreemde. Het gekke is: hij was meteen mijn broer. Het is net alsof je lijf de ander herkent en weet: die hoort bij mij.
Onze donor heeft maar een korte periode gedoneerd, dus we zijn allemaal even oud. Mark is vijf maanden ouder dan ik, Alexander en ik schelen maar één week. We hebben daar altijd de grootste lol om en zeggen dat we uit hetzelfde potje opgetrokken zijn, als een soort halve tweeling.
Mariëlle. De tekst gaat onder de foto verder.
Ik heb het mijn broer Joris – waarmee ik ben opgegroeid – verteld tijdens een wandeling. We hadden het er nooit over had en hij zag het totaal niet aankomen. Toch vond ook hij het meteen logisch klinken. We zijn dol op elkaar maar totaal verschillend: hij is meer ingetogen, ik meer extrovert. Nu begrijpen we beter waardoor dat komt.
Joris heeft ook meteen een test aangevraagd, maar we zijn al voor de uitslag naar onze ouders gegaan. Ik zei meteen dat ik een DNA-test had gedaan en dat ik van een donor bleek te zijn. Mijn moeder zuchtte, wees naar mijn broer en zei: ‘Dat klopt. Hij ook, maar dan van een andere donor.’
Mijn vader was heel verdrietig en moest heel erg huilen. Hij zei dat hij nu niets meer van ons was, en dacht dat wij hem niet meer wilden. Dat was al die jaren een grote angst van hem geweest. Daar begrepen wij niets van. Hij is gewoon onze vader, punt. Dat hebben we hem ook gezegd. Toch heeft het wel een jaar geduurd voordat hij weer helemaal oké was. Hij was zenuwachtig en wilde het er niet over hebben. Wij wel, en we deden dat ook.
Kim was 25 toen ze een hartstilstand kreeg: 'Mijn klachten werden niet op tijd herkend'
Voor ons is het iets moois, en niet iets dat geheimgehouden moet worden. Ik vind inmiddels dat er een verschil is tussen een vader en een papa. Vaak gaan die twee samen, maar soms ook niet. Een vader is iemand die zich kan voortplanten, wat natuurlijk niet zo moeilijk is zolang je vruchtbaar bent. Maar een papa is degene die je opvoedt, die er altijd voor je is. Uiteindelijk is de vader die ik al mijn hele leven heb, niet mijn biologische maar wel mijn échte vader. Want hij is mijn papa.
Onze kinderen hebben we het al snel verteld, en die helpen ook om dat te bevestigen. Mijn zoon zegt dan tegen hem: ‘Opa, ik ben dan niet van jouw zaadje, maar voetballen heb ik wel van jou, hè?’ Wat natuurlijk ook zo is.
Nog steeds gaat hij liever over op een ander onderwerp als ik het over mijn nieuwe broers heb. Maar hoe meer we erover praten, des te makkelijker het wordt. Hij lijkt steeds beter te begrijpen dat mijn broers geen vervanging zijn van het gezin waarin ik ben opgegroeid. Wel horen ze nu bij mij.
De zus van Marloes loog dat ze kanker had: 'Ik voelde meteen, hier klopt iets niet'
Ik ben wel boos geweest dat mijn ouders het bijna veertig jaar geheim hebben gehouden, al begrijp ik het ook. Destijds werd gezegd dat je het niet aan de kinderen mocht vertellen omdat dat slecht zou zijn voor de binding.
Mijn vader zegt dat het nooit gevoeld heeft alsof wij zijn kinderen niet waren. Ze hebben de donatie ervaren als iets wat ze nodig hadden om zwanger te raken. Vervolgens hebben ze het verdrongen, en ze hebben daar na eigen zeggen geen last van gehad. Wel is mijn vader altijd bang geweest dat wij erachter zouden komen en hem niet meer zouden willen. Dat vind ik heel verdrietig.
Naar schatting zijn er in die periode 40.000 kinderen via anonieme donoren verwerkt. Vijfduizend mensen kennen hun eigen verhaal, maar 35.000 dus niet. In het nieuws hoor je bijna alleen maar de negatieve verhalen, maar ik hoop dat mensen door mijn verhaal inzien dat er veel positieve kanten zijn en dat je het juist wel aan je kinderen kunt vertellen. Je zou het zelfs met trots met hen moeten delen.
Hoewel het begin ook voor mij moeilijk en stressvol is geweest, is het uiteindelijk vooral mooi om te horen dat je zó gewenst was. Ook als je niet de biologische vader van je kinderen bent, blijf je écht hun papa. Gooi dat gesprek dus gewoon open.
Ook omdat de tijd dringt. De donor van mijn broer is al overleden, dus hij kan hem geen vragen meer stellen. Mijn donor leeft gelukkig nog, maar hij is al 83. Ik heb hem nog nooit ontmoet, we hebben alleen sporadisch mailcontact. Dat is al een vorm van erkenning, maar ik wil hem ook heel graag ontmoeten. Dat is nog niet gebeurd omdat hij het allemaal heel ingewikkeld vindt. Hij heeft voor een korte periode gedoneerd omdat hij andere gezinnen wilde helpen, met het idee dat hij anoniem zou blijven.
Zijn twee wettelijke kinderen weten niet van ons bestaan af. Dat vind ik wel ingewikkeld. Zo is het ook mijn geheim geworden, en ik wil die geheimen juist niet meer. Vertel het, want het is iets moois dat je hebt gedaan. Ik zou ook hen heel graag willen ontmoeten. Soms overweeg ik weleens hen zelf een bericht te sturen via social media, maar dat doe ik dan toch maar niet.
De rest van mijn leven kan ik er nog een broer of zus bij krijgen. Afgelopen september hadden we ineens weer een nieuwe match op MyHeritage: Michiel. Ik heb hem toen een bericht gestuurd en hem uiteindelijk via de telefoon uitgelegd hoe het precies zit. Al heel snel had hij zoiets van: dit ga ik niet geheimhouden. Hij vertelde het aan zijn familie en stuurde ons vervolgens een datumprikker voor een ‘Brother Reveal Party’. In het begin was het even wennen, maar inmiddels is ook dat contact heel fijn.
Mijn broer Mark heeft onze donor een keer ontmoet en ik hoop dat ook wij een keer een kop koffie kunnen drinken. Meer hoeft niet – het is niet nodig om met hem aan het kerstdiner te zitten. Tegelijkertijd begrijp ik dat het niet zo simpel is. Je zit toch met de helft van je DNA aan tafel – dat doet wat met mij en ongetwijfeld ook met hem. Als hij daar niet op zit te wachten, dan is dat wat het is. Gelukkig hebben ik en mijn broers het heel fijn met elkaar. Een grote wens blijft een zus, en de kans is best groot dat die nog uitkomt.”
Dit artikel verscheen eerder op LINDA.premium.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Anne Karin (54) kreeg openhartoperatie: 'Twee weken later met gillende sirenes terug naar het ziekenhuis'
