Bert van Leeuwen ervaart geen volledig leeg nest: 'We zijn eraan gewend dat er op de gekste momenten kinderen binnenlopen'

‘Alles blijft wel netter en opgeruimder’

Op welke leeftijd gingen jullie kinderen uit huis?
“Ze gingen best vroeg uit huis. De jongens waren begin twintig toen ze naar Amsterdam verhuisden. Pauline trouwde jong, rond haar 24ste, en bleef gezellig in de buurt wonen. Onze jongste dochter Carlijn vloog later uit, aanvankelijk ook in Amsterdam.”

Hoe was het, dat stillere huis?
“De oudste drie gingen vrij snel na elkaar weg, dan wordt het ineens een stuk stiller. Dat was wel even wennen, maar alles blijft wel netter en opgeruimder. Gelukkig bleven ze vaak thuiskomen of wij zochten hen op, dus de overgang voelde niet heel groot. Toen Laurens met zijn vrouw Romee naar New York verhuisde voor een paar jaar, was dat veel ingrijpender, omdat ze zo ver weg zaten. Gelukkig hadden we dankzij FaceTime veel contact.”

Bleven hun kamers intact?
“Voor een deel wel, het zijn nu logeerkamers geworden. En inmiddels hebben we ook speelkamers, want we hebben zes kleinkinderen. Pauline en haar man hebben ruim een jaar bij ons gewoond, omdat hun nieuwe huis nog gebouwd moest worden. Zelfs toen ze hun eerste kindje kregen, woonden ze nog bij ons in huis. Een jaar nadat Carlijn uit huis ging, zat het huis dus alweer vol. Later woonden zij en haar vriend ook nog vier maanden bij ons, terwijl ze wachtten op een woning.”

‘De stilte van een leeg nest hebben wij nooit echt meegemaakt’

Achteraf maar goed dat jullie niet kleiner zijn gaan wonen?
“Ik ben ontzettend blij dat we niet verhuisd zijn. Zeker nu de kleinkinderen oud genoeg zijn om te komen logeren. Ook Laurens kwam regelmatig even een nachtje logeren toen zijn kinderen nog klein waren en zijn vrouw veel weg was voor haar werk. Dat vonden we heerlijk. Dus die stilte van een leeg nest hebben wij nooit echt meegemaakt. De rustmomenten duren hier nooit lang.”

Is de relatie met je kinderen veranderd sinds ze uit huis zijn?
“Ja, absoluut. Als kinderen volwassen worden, krijg je andere gesprekken. Nu drie van de vier zelf een gezin hebben, wordt de relatie nog gelijkwaardiger. Je gaat als volwassenen anders met elkaar om dan wanneer ze nog kinderen zijn en thuis wonen. Toen liep iedereen elkaar gewoon tegen het lijf, maar deed z’n eigen ding. Nu zoek je elkaar bewust op en praat je veel meer met elkaar. Het contact is wederkeriger geworden. Dat vind ik juist mooi aan deze fase. Ik merk ook dat mijn kinderen mij goed kunnen adviseren als ik ergens over twijfel. Ik leer van hen.”

Geef je ze zelf nog veel advies?
“Ik probeer geen ongevraagd advies te geven, dat moet je echt beperken. Zeker als je kinderen zelf kinderen krijgen, zie je dat zij het weer helemaal op hun eigen manier doen. Natuurlijk denk je daar soms iets van, maar ik realiseerde me al snel: ik moet me daar niet mee bemoeien. Zij doen het op hún manier, net zoals wij dat vroeger deden.”

'Twintig jaar lang stond mijn leven in het teken van de kinderen en dan, poef, zijn ze weg'Lees ook

‘Soms zitten er twee aan tafel, soms tien’

Hoe was het als ze tijdelijk weer thuis kwamen wonen?
“Dat is best even schakelen. Ineens staat het huis weer vol spullen en moet je je ritme aanpassen. Van met z’n tweeën bepalen wat je eet naar weer rekening houden met anderen. Maar eigenlijk ging dat verrassend goed, bij allebei onze dochters en hun partners. Ons huis is sowieso het vaste verzamelpunt met feestdagen, maar ook tussendoor. Als ze van elkaar horen dat iemand thuis is, komen ze vaak spontaan aanwaaien. We zijn eraan gewend dat er op de gekste momenten ineens kinderen binnenlopen. Soms zitten er twee aan tafel, soms tien.”

Het klinkt alsof je enorm geniet van dat volle huis.
“Ja, heerlijk. Het houdt je jong. We gingen regelmatig samen onze zoon in Amerika bezoeken of naar Boris in Amsterdam. Er gaat geen week voorbij zonder dat wij naar de kinderen gaan of zij bij ons langskomen. En dankzij alle appgroepen is er voortdurend contact.”

‘We trekken veel meer met z’n tweeën eropuit’

Hoe was het om weer met z’n tweeën te zijn?
“Vooral vakanties veranderden. Vroeger gingen we met vier kinderen op de camping in Spanje staan, omdat zij dat geweldig vonden. Nu trekken we er met z’n tweeën op uit en maken we mooie rondreizen. Dat is echt een andere fase.”

Ben je je tijd anders gaan besteden?
“Ik werk nog steeds fulltime, dus we kregen niet ineens zeeën van tijd. Bovendien passen we veel op de kleinkinderen. Op onze vaste oppasdag worden er een paar bij ons thuis afgezet. Dat vinden we geweldig om samen te doen; het geeft weer een heel nieuwe dimensie aan je leven. We vragen ons soms af hoe we het vroeger met vier kinderen allemaal geregeld kregen.”

Veel ouders krijgen in deze fase ook zorgtaken voor hún ouders erbij. Geldt dat voor jullie ook?
“Ja, eerst hebben we vooral voor mijn ouders gezorgd. Zij zijn een paar jaar geleden overleden. Nu zorgen we intensief voor mijn schoonouders van 90 en 95 jaar. Daar gaat veel tijd en energie in zitten: maaltijden maken, langsgaan, ondersteunen waar nodig. Wij zijn echt een voorbeeld van de sandwichgeneratie. We zorgen voor onze kleinkinderen én voor onze ouders. Dat is intensief, maar we hoeven ons in elk geval niet te vervelen.”

En dan is er ook nog de zorg om jullie jongste dochter Carlijn, die op social media deelde dat ze MS heeft. Hoe gaan jullie daarmee om?
“We proberen elkaar zo goed mogelijk te steunen. Natuurlijk is het een zorg, maar we hopen met elkaar op het meest positieve scenario binnen de omstandigheden. Zij staat er heel positief in en we zijn er als gezin voor elkaar. Mijn vrouw en ik zijn gelukkig allebei gezond en hebben de energie om er te zijn voor onze kinderen, kleinkinderen en schoonouders. Daar zijn we heel dankbaar voor. Uiteindelijk genieten we er vooral van als ze allemaal om ons heen zijn.”

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Carly Wijs werd ziek toen haar zoon uit huis ging: 'In die 18 jaar dat hij thuis was, was ik dat zelden'Lees ook