Na vier nachten in het ziekenhuis vanwege de zware start van onze Sepp komen we eindelijk thuis met een gevulde Maxi-Cosi. Bij binnenkomst staat er een bos bloemen op tafel. De bus ligt al vol met kaartjes en aan de box hangt een Greetz-ballon. Zoals ik de afgelopen dagen al veel vaker heb gedaan, begin ik prompt te huilen.
Volg jij LINDA.mini al op Instagram?
Alleen is het dit keer niet vanwege onzekerheid over of alles goed gaat met ons kind. Niet als verwerking van de bevalling. En zelfs niet vanwege hormonale perikelen (al kan dat enigszins hebben meegespeeld). Het zijn tranen omdat er zoveel mensen zijn die even aan ons denken. Soms zelfs totaal onverwacht. Klanten van mijn vriend. De stukadoor.
Zelf ben ik vrij laks met kaartjes. Ik verzond ze eigenlijk alleen bij een geboorte. En eerlijk gezegd vooral omdat dat zo hoorde. Standaard tekstje erop als ‘van harte gefeliciteerd met jullie kleine spruit’ en weer klaar. Vaak was de “kleine spruit” in kwestie inmiddels alweer drie maanden oud en uit de eerste vier kledingmaten gegroeid. Want wist ik veel.
Loïs (25): 'We staan inmiddels bij acht kinderdagverblijven ingeschreven, maar niemand heeft plek'
Maar juist in die eerste dagen, waarin je compleet ontregeld bent en door slaaptekort niet meer weet wat links en rechts is, voelt zo’n kaartje als een beetje liefde door de brievenbus. En al die kleine beetjes maken dan weer een hele hoop. Genoeg om je nét overeind te houden in die mooie, maar behoorlijk intense kraamtijd.
Want die roze wolk waar ze het over hebben, gaat gepaard met een hoeveelheid slaaptekort waarbij vergeleken een weekendje Lowlands een retraite zou zijn. Met de grote onzekerheid of je zonder enige opleiding een kind in leven weet te houden. En met nachtelijke discussies over de vraag of er twintig seconden gehuil bespaard had kunnen worden als de ander gewoon een efficiëntere route naar de flessenopwarmer had genomen.
Naast alle kaartjes die ons mentaal overeind hielden, ontvingen we ook veel pakketjes die dat letterlijk deden: een lasagne of een zelfgemaakte stamppot. De eerste vier weken hebben we geen vinger naar het fornuis uitgestoken. De ene keer stond mijn vader weer op de stoep met een pan vol Spaanse kost, de volgende hing een vriendin een tas met een paar porties pastasaus aan de deur.
En juist die kleine dingen blijken in zo’n eerste maand, waarin je leven volledig op z’n kop staat en je je ineens afvraagt wanneer je in hemelsnaam je tanden moet poetsen, gigantisch.
Het is niet dat ik nu van plan ben om de hele wereld kerstkaarten te gaan sturen. Postzegels kosten tegenwoordig tenslotte € 1,40 per stuk. Maar een kaartje nog in de kraamweek? Of, als het even kan, een vers gekookte maaltijd? Dat doe ik voortaan wel. En dan niet uit formaliteit, maar omdat ik nu weet dat het echt iets kan betekenen.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Loïs (25): 'Ik wil geen pijnstilling bij mijn bevalling, want ik ben geen pieper'
