Twee weken geleden gaan we voor het eerst een weekendje weg met het gezin. Naar een vakantiepark in het noorden van het land. Al sinds mijn zwangerschap kijken mijn vriend en ik ernaar uit om voor het eerst met onze baby te zwemmen. We zagen het helemaal voor ons: een vrolijke baby die zich verwondert over het feit dat zijn voetjes voor het eerst vrij door het water bewegen.
Aangezien we natuurlijk nog midden in de babyfase zitten, is het mij ontgaan dat ik in de herfstvakantie heb geboekt. Het komt geen moment in me op om me af te vragen waarom juist dit park nog een van de weinige is die plek heeft. Later begrijp ik het. Emmen is een van de meest troosteloze steden van Nederland. I’m sorry.
Het babybad blijkt een pisbadje van vier vierkante meter. Onze Sepp blijkt bovendien geen waterrat. Met twee waterige ogen en een trillipje kijkt hij ons angstig aan. Uiteindelijk zijn we langer bezig met het omkleden en het opblazen van de babyfloat dan dat we daadwerkelijk in het water hebben gelegen.
Afgelopen weekend ziet mijn leven er totaal anders uit. Ik heb mijn eerste feestje als moeder. ADE, KI/KI in de Ziggo Dome. Voor het eerst in zeker een jaar sta ik weer tot diep in de nacht in een dampende menigte. Ik dans met mijn vrienden en laat het moederschap een avondje voor wat het is. Dat gaat me goed af. Maar zodra de taxichauffeur onderweg naar huis trots vertelt hoe dol hij is op zijn kleinkinderen, staat mama weer aan. Ik kan het niet laten om ook over mijn zoontje te beginnen.
Loïs (25): 'De geboorte van een kind wordt vaak omschreven als een roze wolk, maar het voelt meer als een tornado'
Het ene weekend dobber ik tien minuten met mijn baby in een zwembad. Het andere ben ik tot in de late uurtjes op een technofeest. Van allebei heb ik evenveel genoten.
Sinds ik moeder ben, merk ik dat ik niet altijd grote prikkels nodig heb om het naar mijn zin te hebben. De kleine dingen zijn vaak al genoeg: zien hoe mijn baby begint te rollen, zijn eerste hapje of gewoon even tijd met z’n drieën. Zonder een eindeloze wasmand die je verwijtend aanstaart zodra je de trap oploopt. Dan maakt het geen klap uit dat je in een smaakloos huisje zit en het tachtig procent van de tijd regent.
Misschien is het ook makkelijk praten. Het cliché ‘met een baby kun je niks meer’ gaat voor ons niet op. It takes a village to raise a child. Absoluut. En wij mogen echt in onze handjes knijpen met die van ons. Sepp is aan beide kanten het eerste kleinkind: het geliefde prinsje. Onze familie woont bovendien allemaal in de buurt.
Bij ieder oppasverzoek levert mijn zusje vooraf een rider aan. Vaak bestaande uit nacho’s, popcorn, cola zero en het betalen van haar Uber. In ruil daarvoor wil ze best uitgestrekt op onze bank liggen terwijl ze op haar kleine neefje past. Prima deal, wat mij betreft.
Loïs (25): 'Borstvoeding idyllisch? Ik heb serieus overwogen nooit meer melk te drinken. Arme koeien'
En zo schakel ik moeiteloos tussen mijn leven als 25-jarige en dat als jonge moeder. Het ene moment zit ik met mijn gezin in een vakantiehuisje Yahtzee te spelen, het andere moment sta ik met mijn vrienden in de Ziggo Dome. Ik hoef het ene niet in te leveren voor het ander.
Natuurlijk zijn er dingen veranderd. De hele dag in bed liggen rotten tot je kater vanzelf verdwijnt, zit er niet meer in. Maar hoe gek het misschien ook klinkt: de beste remedie tegen een kater is tegenwoordig een lachende baby die geen idee heeft wat brak zijn is.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Loïs (25): 'De dokter keek naar mijn dikke buik en vroeg plotseling of de vader nog in beeld was'
