Bij veel verse moeders staat hun moeder onder een sneltoets voor babygerelateerde vragen. Ik app en bel de mijne ook veel. Maar als echte GenZ’er staat ChatGPT op een als ik er even niet uitkom met mijn zoon. Ik probeer echt milieubewust te leven. Minder vlees eten, korter douchen. Toch heb ik de eerste weken na mijn bevalling waarschijnlijk liters water verspild. Ergens in Silicon Valley moet er natuurlijk een datacenter gekoeld worden voor mijn talloze vragen.
Volg jij LINDA.mini al op Instagram?
Soms als check. Af en toe voor mijn gemoedstoestand. Of als ik denk dat er iets medisch aan de hand is. ‘Hi Chat, mijn baby heeft een nacht niet geplast. Is dit ernstig?’ ‘Er lijkt een beetje bloed in zijn ontlasting te zitten. Moet ik nu de dokter bellen?’ ‘Hij heeft al een paar dagen niet gepoept. Is dit normaal?’ Vervolgens app ik mijn moeder met dezelfde vragen. Oh, en vindt ze me een hypochonder als ik hiervoor de huisarts bel?
Ik heb er namelijk een handje van om voor ieder wissewasje naar de dokter te gaan. Daar schaam ik me voor, maar ik ga toch. “Sorry, ik weet dat jullie het ontzettend druk hebben, maar ik maak me zorgen over deze moedervlekken.” Elke keer is er natuurlijk niks ernstigs aan de hand. Maar dan hoor ik weer over iemand die ook dacht dat iets wel weer over zou gaan en drie weken later terminaal bleek te zijn.
Nu ik voor het eerst verantwoordelijk ben voor een mensje, kost het me verdomd veel moeite om mijn innerlijke hypochonder te onderdrukken. Sepp heeft daarom maar tot zes weken in een co-sleeper gelegen. Uit zelfbescherming. Het ging niet. Bij iedere verandering in zijn ademhaling deed ik midden in de nacht weer een beroep op ChatGPT. Om elke keer weer te lezen dat hij waarschijnlijk overging naar een andere slaapfase. Thanks, ChatGPT. En welterusten.
Loïs (25): 'De geboorte van een kind wordt vaak omschreven als een roze wolk, maar het voelt meer als een tornado'
Als groentje in het ouderschap word je overspoeld door vragen en twijfels. En als je ook nog eens de eerste van je vriendinnen bent die aan kinderen begint, heb je weinig aan je omgeving als het gaat om de kleur, consistentie en frequentie van babypoep.
‘Vertrouw gewoon op je moederinstinct’, hoor je vaak. En ik merk heus wel dat de natuur inderdaad magnifiek in elkaar zit. Hoewel ik van nature een echte type B-chaoot ben, heb ik rondom het in leven houden van mijn zoon ineens een uitstekend organisatorisch vermogen ontwikkeld. En hij hoeft maar een huilkreetje te slaken, of mijn oren zijn gespitst.
Maar zodra iemand mijn zoon vasthoudt, hij begint te huilen en diegene zegt: “Ja, ga maar naar mama. Die weet het wel”, slaat het imposterssyndroom toe. Mama weet het wel? Mama heeft geen idee. Wie het wél altijd wist, was die lieve verpleegkundige in het ziekenhuis die altijd kwam als je op het knopje drukte. Mama is een 25-jarige snotneus die net om de hoek komt kijken en geen flauw idee heeft.
Barbara: 'Thuis voel ik me moeder, buiten de deur heb ik last van imposterssyndroom'
Het is vast een gevoel waar meer moeders mee kampen, of ze nu halverwege de twintig zijn of eind dertig. Toch hebben sommige opmerkingen me nog meer onzeker gemaakt. Bijvoorbeeld toen ik hoogzwanger ¬– mét een écht kwaaltje – bij de dokter kwam. Hij keek naar mijn buik en vroeg plotseling of de vader nog in beeld was. Pardon? Dacht hij dat ik een soort tienermoeder was?
Maar midden twintig of niet: Sepp is inmiddels drie maanden oud. En nu ik steeds langer doe over het afdrogen van al zijn dikke huidplooitjes, zie ik heus wel dat het goed met hem gaat. Ik hoor in zijn huiltjes inmiddels het verschil tussen honger en moe. Ik merk wanneer hij overprikkeld is. En ik weet ook wanneer ik me écht zorgen moet maken en wanneer ik gewoon weer even naar mijn maat Chat moet.
En als ik soms nog even twijfel of ik het wel kan, neem ik gewoon de grootste idioot die ik ken met een kind in gedachten. En denk ik: als die het kan, kan ik het ook.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Loïs (25): 'Borstvoeding idyllisch? Ik heb serieus overwogen nooit meer melk te drinken. Arme koeien'
