Toen haar zoon ernstige mentale problemen kreeg, werd Marjolein gezinscoach: 'Kinderen moeten veel te jong presteren'

Zware hersenschudding

“Zeven jaar geleden ging mijn man Rogier samen met zijn ouders en onze jongste zoon van vier een stukje varen in Leiden. Dat deden ze wel vaker, dus het was bekend terrein. Dat dacht hij althans, hij wist toen nog niet dat er ergens op de route een nieuwe brug was gebouwd. Daar is hij toen met zijn hoofd tegenaan gevaren. Hij was even bewusteloos, zijn ouders raakten in paniek en ook onze kleuter was compleet van de kaart. Die heeft nog heel lang gedacht dat  het zijn schuld was, ontdekten we later. Hij had de brug zien aankomen en zijn vader niet gewaarschuwd.

Gelukkig kwam Rogier snel weer bij en is hij zelf met de auto naar huis gereden. Maar daar aangekomen, werd hij niet lekker en is zo alsnog op de eerste hulp beland. Op de CT-scan was geen bloeding te zien, dus werd hij weer naar huis gestuurd met de diagnose ‘zware hersenschudding’ en het advies om het een maandje rustig aan te doen. We werkten destijds allebei voor een hogeschool en dat kwam goed uit, want het was vlak voor de zomervakantie. Dan heeft hij een week of zes om te herstellen, dachten wij toen nog. Maar dat bleek behoorlijk naïef.”

Daan liep door een ongeluk ernstig hersenletsel op: 'Ik heb niet zoveel vrienden meer'Lees ook

Volledig afgekeurd

“Hoewel Rogier steeds pogingen deed om weer aan het werk te gaan, viel hij telkens terug. Hij had veel pijn, kon lastig prikkels verdragen en had moeite om zijn emoties te reguleren of soms überhaupt te voelen. Omdat de coronacrisis inmiddels was uitgebroken, kreeg hij ook amper begeleiding. Zijn contract was onderhand ook afgelopen, waardoor hij helemaal geen mogelijkheid meer had om te re-integreren. Uiteindelijk werd hij volledig afgekeurd. Rogier heeft toen heel donkere periodes gekend. Het voelde allemaal uitzichtloos voor hem, want wat voor bijdrage leverde hij nou nog? En had zijn leven dan nog wel zin?

Terwijl we dat nog aan het verwerken waren, liep onze oudste zoon op zijn elfde volledig vast. Op school en in zichzelf. In groep zeven kreeg hij een leraar met wie het totaal niet klikte en die hem continu bekritiseerde. Als gevolg daarvan daalde zijn zelfvertrouwen tot het nulpunt. Hij uitte dat naar ons toe met boosheid en woede — maar daaronder zat zoveel frustratie en verdriet. ‘Het leven niet meer zien zitten’ werd steeds vaker een onderwerp van gesprek. Des te harder wij hem probeerden te helpen, des te meer strijd er ontstond. Dan voel je je totaal machteloos als ouders.”

Alles op scherp

“Alles stond op scherp in ons gezin. Er was nergens meer rust, iedereen was hyperalert en de rek was er volledig uit. Ik wilde mijn kind het liefst in een veilig kooitje opbergen zodat hij zonder invloeden van buitenaf kon groeien. Maar dat kon natuurlijk niet. In plaats daarvan besloten we hem tijdelijk volledige rust te gunnen en overal de stekkers uit te trekken. Als hij die dag zin had om naar school te gaan, dan ging-ie, maar even geen toetsen meer en geen druk. En gelukkig kwamen we ook terecht bij een hulpverlener die ons echt zag. Mijn zoon startte met hypnotherapie en wist daardoor langzaam weer zelfvertrouwen op te bouwen.”

Desi (54) verliet haar succesvolle bedrijf en werd coach mogulskiën: 'Een baan waar ik geen cent mee verdien'Lees ook

“Op het moment dat het met m’n zoon langzaam beter ging, stortte ik zelf volledig in. Dat had ik niet eens door, tot een vriend tegen mij zei: ‘Volgens mij gaat het helemaal niet goed met jou.’ Pas toen realiseerde ik me dat ik op mijn tandvlees liep. Ik was al jaren iedereen aan het dragen en had veel zorgen gehad. Via mijn leidinggevende kon ik bij de burn-outpoli terecht, waar ik een traject mocht volgen waar ik onder mijn symptomen en gedrag leerde kijken. Ik leerde mijn patronen te doorbreken en weer te voelen. Het mooie was: dat had ook veel effect op onze zoon.”

Zonder angst

“Ik voelde heel duidelijk: ik heb iets anders te doen in het leven. Destijds werkte ik als merkstrateeg bij een hogeschool, waar ik onder andere veel onderzoek deed naar jongeren. Ik zag de stijgende wachtlijsten in de jeugd-ggz terwijl we ondertussen de schoolpsychologen niet aangesleept kregen. En ik zag dat veel van wat er wél gebeurde, gericht was op het gedrag van het kind, alsof daar iets mis mee was. Op dat moment viel het in mijn hoofd op zijn plek: ik wil ouders en kinderen begeleiden die hetzelfde hebben meegemaakt als wij en hen helpen dezelfde doorbraken te bereiken.

Dus verliet ik mijn zekere baan als merkstrateeg — terwijl mijn hele systeem riep: dit is onzeker, dit is onveilig, vermijd dit. Ik deed twee opleidingen, nam een jaar de tijd om een methode te ontwikkelen om gezinnen te helpen en deze te testen. Het was het beste besluit ooit. Ik gun iedereen om zo veel vervulling uit het leven te halen, maar vooral ook om niet in je shit te blijven hangen en er iets moois van te maken. Het gaat niet om wat je meemaakt in het leven, maar hoe je ermee omgaat. Daarom heb ik mijn eigen coachingpraktijk voor gezinnen in de regio Den Haag opgericht: Franky Fearless, wat staat voor eerlijk naar jezelf durven kijken en zonder angst in het leven te staan.”

Nancy (49) had kanker en verkocht daarna met haar man hun bedrijf: 'We zijn met de camper naar Frankrijk vertrokken'Lees ook

Handleiding van het gezin

Het eerste wat ik tegen kinderen zeg als ze mijn praktijk binnenkomen: ‘Je bent hier niet omdat er iets mis is met jou, jij hoeft niks te veranderen.’ Ik vind dat kinderen in onze maatschappij heel jong al moeten presteren en keihard worden afgerekend op hun gedrag. De oplossing zit in dat je ziet wat er onder het gedrag zit, in het systeem. Wat er wordt beschermd. En niet alleen bij het kind, maar juist ook bij de ouders. Begrijpen wat er bij jezelf gebeurt en wat er in de dynamiek gebeurt. Ik geef ouders de handleiding van hun gezin. En vanuit daar kan iets anders ontstaan. Dan is niet meer het systeem de baas, maar kom je zelf weer achter het stuur. Wat ik bij ouders in mijn praktijk zie ontstaan is ruimte, begrip en verbinding.

Met Rogier gaat het gelukkig ook een stuk beter. Zijn belastbaarheid is niet meer zoals het was, maar niets doen is geen optie. Dus heeft hij ‘Haagse Hofjes’ opgericht, een sociale onderneming die koekjes produceert waarin zelfgemaakte Haagse hopjes zijn verwerkt, gemaakt door mensen met NAH – een niet aangeboren-hersenletsel. Met de kinderen gaat het ondertussen ook goed, de oudste is nu bijna 16, de jongste 11.

Dat ik nu coach ben, betekent dat niet dat alles hier in huis vlekkeloos en soepel loopt. Ook wij hebben soms met uitdagingen te maken. We gaan er nu alleen anders mee om. Ik vergelijk dat met helmgras: diepgeworteld, ondergronds verbonden met elkaar, en zo flexibel dat het elke storm aan kan. Want die stormen blijven komen, maar je kunt leren ze samen te doorstaan.”

Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl. 

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Jessica gaf haar zetel in het Europarlement op en emigreerde naar Spanje: 'Iedereen verklaarde me voor gek'Lees ook