Het was tijd voor een Ja-dag. Eens per jaar is het in Huize Versteegh Ja-dag. Onze twee dochters mogen de hele dag verzoeken indienen en wij mogen die alleen maar beantwoorden met: ja.
Er zijn uiteraard wel een paar regels. De dag begint bij zonsopgang en eindigt na het avondeten. Het budget dat ze krijgen om uit te geven, is vijftig euro per persoon. De auto kunnen we zeker gebruiken, maar we gaan niet langer dan een kwartier van ons huis rijden. Het mag niet tegen de wet ingaan of ons in gevaar brengen.
'Ik kon, met mijn mond vol bloed, mijn paniek niet langer verbergen voor de rest van het gezelschap'
De avond van tevoren hadden we, nadat er in de afgelopen maanden al meermaals over begonnen was, besloten dat het tijd was. Voor ze naar bed gingen, hadden we ze verteld dat de Ja-dag morgen zou zijn. De tijd die normaal gesproken aan lezen werd besteed, gebruikten ze nu om – achter gesloten deuren – snode plannen te maken. Regelmatig hoorden we gegiechel van de slaapkamer komen, als ze ongetwijfeld weer eens iets hadden bekokstoofd.
Om zeven uur werden we gewekt met de mededeling dat ze gingen ontbijten. Met snoep.
Een voorspelbaar begin, maar daarom niet minder leuk.
We kregen te horen dat we absoluut niet mochten douchen en daarbij allebei een outfit om aan te trekken. Waarom ze het zo ontzettend hilarisch vonden dat we niet mochten douchen, weet ik niet, maar ze lagen in een piskreuk. Als kleding kreeg ik een huispak aan. Op zich heerlijk comfortabel, ware het niet dat het 22 graden was en we uitdrukkelijk het verbod kregen om iets uit te mogen trekken. Hierna vroegen ze of we naar een indoor kinderspeeltuin konden. Uiteraard zeiden we ja, ondanks dat we allebei – of eigenlijk, zoals alle ouders – een hartgrondige hekel hebben aan het krijspaleis. Ik werd geacht mee te spelen en kon geen nee zeggen, wat resulteerde in een enorme zweetaanval. Nog steeds mocht er niks uit, niet eens de trui. Ik had ineens niet meer zo’n zin in de rest van de dag. Het is dat de trots om geen nee te zeggen te groot was, maar het liefst gooide ik de handdoek in de ring.
'Het zou ook iets treurigs hebben om als veertiger nog wél wekelijks de zon op te zien komen'
Rond lunchtijd wilden ze naar het restaurant met de gouden bogen, waar ze niet alleen hun eigen eten kozen, maar ook voor ons.
Na elke uitgave berekenden ze hoeveel geld ze nog over hadden voor de rest van de dag. Aangezien er na de lunchuitgaven lichte paniek ontstond, omdat ze ook nog naar de bioscoop wilden én daar allerlei euro’s aan lekkers wilden uitgeven, besloten we de kosten voor de lunch even niet mee te rekenen.
We gingen naar een animatiefilm over schapen die hun boerenbaas uit de problemen moeten halen. Het was wat fris in het theater, dus nu kwam de warme kledij goed van pas. Inmiddels wilde ik erg graag douchen. Het budget was inmiddels op, licht overschreden zelfs. We gingen terug naar huis.
Als avondeten wilden ze pizza, maar omdat we de hele dag tegen alles ja hadden gezegd, stonden ze ook wel open voor een andere suggestie. Uiteraard werd het pizza. Na het eten gingen ze vermoeid, maar erg tevreden naar bed en sliepen ze binnen enkele minuten. Het was eindelijk tijd voor een verfrissende douche. Daar zei ik geen nee tegen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Gezamenlijk een feestje vieren: klinkt leuk, maar is een vreselijk idee'
