Op latere leeftijd beseffen dat je niet gelukkig bent met je leven en alles omgooien – daar is een flinke dosis lef voor nodig. In The Great Escape spreken we vrouwen die hun dromen achterna zijn gegaan.
Met een carrière als jurist en 15 jaar in het Europarlement achter de rug, leek Jessica Larive op weg naar een ministerspost. Maar ze bedankte voor de eer, verhuisde naar Spanje en ging vrouwelijke leiders coachen. “Soms verandert je passie en dat mag gewoon.”
“Mijn jeugd is vooral heel erg rommelig geweest. Ik was de oudste van vier kinderen en heb drie jongere broers, mijn vader was bestuursambtenaar in wat toen nog Indië werd genoemd. Van mijn eerste tot ongeveer mijn vierde jaar ben ik als enige witte kind straalgelukkig in de Kampong geweest. Toen werd mijn vader doodgeschoten, ze zeggen door een inbreker, maar daar heb ik nooit iets van geloofd. In haar rouw vergat mijn moeder dat mijn broertje van pas een jaar en ik bestonden. Ik was ook nog maar een kleuter, maar moest vanaf dat moment zorgen voor eten en een dak boven ons hoofd en ben bij buren gaan aankloppen voor geld om daar weg te komen.
Nancy (49) had kanker en verkocht daarna met haar man hun bedrijf: 'We zijn met de camper naar Frankrijk vertrokken'
Uiteindelijk zijn we in Nederland beland, waar we een tijdje bij mijn opa en oma in Scheveningen hebben ingewoond. Tot mijn moeder hertrouwde en ik nog twee broertjes heb gekregen. Omdat mijn stiefvader totaal niet met mij overweg kon, ben ik vervolgens zo jong mogelijk uit huis gegaan en rechten gaan studeren in Amsterdam. Daarnaast tenniste ik op hoog niveau, tot ik op mijn negentiende een zwaar auto-ongeluk kreeg. Ineens lag ik met 26 vrouwen op zaal en stonden er artsen aan mijn bed die vertelden dat ik nooit meer zou kunnen lopen. Gelukkig bleek die voorspelling niet te kloppen: drie jaar later liep ik weer. ”
“Op mijn 22e ben ik al getrouwd, met een heel populaire jongen uit Leiden. Ik weet nog dat ik mijn schoonmoeder eens tegen mijn aanstaande hoorde zeggen: ‘Met dat meisje moet je niet trouwen, die loopt mank en heeft een bril.’ Maar ik was destijds heel onzeker en allang blij dat iemand me wilde. Bovendien droomde hij ervan de wijde wereld in te trekken, net zoals ik. Voor zijn werk vertrokken we eerst naar Portugal, om vervolgens naar Angola en daarna Beiroet te verhuizen. Inmiddels was ik, tegen de klippen op, afgestudeerd, want mijn man was erg traditioneel en vond het maar niks dat ik dat wilde.
Eind 1971 werd in Beiroet mijn dochter geboren. Daar is ook mijn emancipatie begonnen, want het werd doodstil in het ziekenhuis nadat zij ter wereld was gekomen. Ik dacht dat er iets mis was en begon te schreeuwen: ‘Vertel me wat er met haar aan de hand is!’ Tot er een arts naar me toekwam die me aankeek alsof ik heel zielig was en zei: ‘Sorry mam, it’s a girl.’ Ik was daar zo gepikeerd over dat ik mijn moeder papieren uit Nederland heb laten opsturen waaruit bleek wie het geslacht van een baby bepaalt. Dat is namelijk de man. Die heb ik in het Frans vertaald en vervolgens overal uitgedeeld, waarna mijn echtgenoot bijna het land werd uitgezet.”
'Ik weet niet of je als man de titel feminist kunt dragen, maar inhoudelijk ben ik dat zéker'
Uiteindelijk zijn we in Brussel terechtgekomen en toen mijn dochter anderhalf was, kwam m’n man op een ochtend met een ingepakte koffer naar beneden en zei: ‘Ik ga nu bij je weg.’ Achteraf een zegen, want ik had dat nooit gedurfd. Maar ik kreeg geen cent van hem, dus pakte elk baantje aan dat ik kon krijgen, tot aan vloeren dweilen aan toe. Toch zijn dat eigenlijk mijn gelukkigste jaren geweest, alleen met mijn dochter. En het duurde niet zo lang voor ik een baan op niveau vond: ik werd jurist bij de Benelux Economische Unie. Op mijn 30e hertrouwde ik met een schat van een man die het prima vond dat ik mijn vleugels wilde uitslaan.
Voor zijn werk verhuisden we na een tijdje naar Luxemburg, wat betekende dat ik mijn baan moest opgeven en op zoek moest naar iets anders. Ik wilde heel graag voor het Europarlement aan de slag en via-via lukte het me om binnen te komen als hulpje van een parlementariër. Mijn werk bestond uit taken als chocolaatjes op schoteltjes leggen, maar dat kon me niks schelen, want ik had een voet tussen de deur. Toen ik Europarlementariërs hoorde spreken in het parlement dacht ik: dat kan ik ook. Dus ben ik ongevraagd speeches op hun bureaus gaan leggen die ze steeds vaker begonnen te gebruiken. Zo verdwenen de chocolaatjes en werd ik uiteindelijk kabinetschef van de Europese liberale fractie. Een geweldige job.”
Desi (54) verliet haar succesvolle bedrijf en werd coach mogulskiën: 'Een baan waar ik geen cent mee verdien'
“Dat ik daarna ook nog zelf als politicus in het Europarlement terecht ben gekomen, was eigenlijk toeval. Ik was in Straatsburg voor mijn werk en liet wat papieren op de grond vallen, die werden opgeraapt door een lieve meneer. Dat bleek de voorzitter van de VVD. Iedereen verklaarde me voor gek dat ik overstapte, want als ambtenaar verdiende ik veel beter en hoefde ik minder hard te werken. En dan werden we nog zakkenvullers genoemd ook.
Mijn man zei weleens: ‘Ze neemt alleen vrij om haar tanden te poetsen.’ Dat was ook zo, maar ik deed mijn werk met passie en heb veel bereikt. Zo heb ik samen met Hedy d’Ancona sociale wetgeving voor vrouwen van de grond gekregen, komt het Erasmus uitwisselingsprogramma uit mijn koker en heb ik een traject opgezet waarbij vrouwen uit heel Europa leerden solliciteren.
Maar op mijn 53e vond ik het welletjes. Terwijl ik door Frits Bolkestein op een verkiesbare plek voor de Tweede Kamer was gezet, met de belofte van een ministerspost of staatssecretarisschap in de toekomst, wist ik ineens: dit ben ik niet meer. Ik wist nog niet precies hoe de toekomst eruit moest zien, maar wel dat ik in het leven nog meer wilde meemaken. Wederom werd ik voor gek verklaard, de pers speculeerde zelfs over een midlifecrisis. Maar ik haalde mijn schouders op, pakte mijn koffers in en vertrok samen met mijn pup naar Spanje, waar mijn tweede ex-man en ik – we waren inmiddels gescheiden – jaren eerder een oude ruïne hadden gekocht. Dat pand ben ik eigenhandig gaan renoveren en daarnaast ben ik weer gaan studeren, ditmaal vooral over persoonlijke groei, en yogalessen gaan volgen.”
Debby (52) verliet het bedrijfsleven waar ze bakken met geld verdiende: 'Uiteindelijk verlies je een stuk van jezelf'
“En na vier jaar ben ik mijn eigen centrum begonnen waar leiders zoals ik zelf was geweest konden ‘leren in hun kracht te gaan staan’ – een term waar ik trouwens inmiddels een hekel aan heb. Een handje geholpen door de media (ik had een persbericht verstuurd en dat werd overal opgepikt) stroomden de cliënten vanaf het begin toe. Anderhalf uur per dag kregen ze yoga, de rest van de tijd ging het over vragen als: ‘Wie ben je nou eigenlijk?’ ‘Wat wil je? ‘En waarom heb je zoveel bewijsdrang?’
Ook dit heb ik weer een jaar of 15 gedaan, tot de coronacrisis begon en de wereld op slot ging. Een rampzalige tijd, maar voor mij persoonlijk wel lekker, want van binnen ben ik eigenlijk een kluizenaar. Met de poort op slot ben ik alle kennis die ik inmiddels had verzameld samen gaan vatten in een onlinecursus, ik heb een bv opgericht en ben een nieuwe koers gaan varen. Bovendien heb ik een boek geschreven: 1000 plaatsen, 1 thuis. Dat ene thuis zit in jezelf en als je die solide basis niet hebt, val je uiteindelijk om.
Nu werk ik met vrouwelijke high achievers uit allerlei branches, van bestuurders en leiders uit het bedrijfsleven tot politici en hoogleraren. Vrouwen die ambitieus zijn, maar die ook beseffen dat ze er niet komen door zich alleen op de buitenkant te richten. Die hun hele leven hard hebben gewerkt. Succesvol zijn op papier. Maar die ’s nachts wakker liggen met een knagend gevoel van: is dit het nou?
Mijn drang om vrouwen te helpen heeft zich door de jaren heen op allerlei manieren geuit, maar nu richt ik me vooral op ‘de nieuwe leiders’. Want als vrouwen zich blijven aanpassen aan de oude cultuur van mannen om succes te hebben, worden ze nooit echt gelukkig. Dat betekent niet nog meer uren maken, maar eindelijk innerlijke vrijheid en balans vinden. Zonder jezelf te verliezen of op te branden. Ik heb zelf in mijn leven altijd mijn passie gevolgd. Soms verandert die onderweg. En dat mag gewoon.”
Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Werd gek van al dat beton om me heen': Yvette (57) verruilde haar koophuis voor een camper
Rianne Meijer is algemeen eindredacteur bij LINDA. Ze houdt van alles met taal, kijkt graag documentaires over seriemoordenaars of slechte realityseries – huidige obsessie: The real housewives of Salt Lake City – en brengt veel te veel tijd door op Vinted. Maar haar grote liefde is haar tweeling van vijf jaar.
