Desi (54) verliet haar succesvolle bedrijf en werd coach mogulskiën: 'Een baan waar ik geen cent mee verdien'

Extreme sport

“Mogulskiën is een behoorlijk extreme sport. Gevaarlijk ook wel, als je niet weet waar je mee bezig bent. Kort samengevat ski je een zwarte piste af, bezaaid met hobbels van 80 centimeter tot ruim een meter hoog, en moet je daar zo snel mogelijk in een strakke, gecontroleerde lijn doorheen manoeuvreren. Onderweg maak je ook nog twee sprongen over aangelegde schansen, waarbij je freestyle tricks uitvoert. Een salto, bijvoorbeeld.

Ik heb als kind al leren snowboarden. Maar toen ik mijn man tegenkwam, die fervent skiër was, ben ik op zijn verzoek naar skiën geswitcht. Omdat ik dol ben op nieuwe sportieve uitdagingen, besloot ik op de skiclub van een vriend lessen te gaan volgen in mogulskiën. Ik bleek talent te hebben en kreeg al snel het verzoek om daar zelf lessen te gaan geven. Zo ben ik er een beetje ingerold.

Aangezien wij dol zijn op de sneeuw, stonden onze drie dochters al heel jong op de latten. Ik denk dat ze anderhalf waren toen ze voor het eerst gingen skiën. En ook zij bleken aanleg te hebben. Het duurde niet lang voor ze wedstrijden gingen doen en we om de haverklap naar Oostenrijk of Zwitserland vertrokken. Dat was best lastig te combineren met mijn werk; dan stond ik op een piste zonder mobiel bereik en was er crisis op kantoor.”

'Ik liep niet weg van mijn leven, maar er juist naartoe': Chantal emigreerde in haar eentje naar MallorcaLees ook

Eigen bedrijf

“Ik had van 2000 tot 2016 een eigen bedrijf, samen met mijn broer. Dat ontstond eigenlijk bij toeval: ik heb een opleiding tot grafisch vormgever gedaan, hij deed een technische studie aan de TU Eindhoven. Toen hij een tijdje thuis kwam te zitten na een zwaar auto-ongeluk, vroeg een neef van ons hem om een stand te ontwerpen voor een internetbeurs waaraan hij wilde deelnemen. Mijn broer heeft mij erbij gevraagd voor het grafische deel en dat bleken we allebei onwijs leuk te vinden. Zo is ons standbouwbedrijf ontstaan.

Het was keihard werken, vooral in de weekenden, en we waren dag en nacht onderweg. Ik heb destijds zelfs mijn vrachtwagenrijbewijs gehaald om de stands ook te kunnen vervoeren. Vervolgens hebben we ons gestort op het maken van displays voor winkels, soms heel hightech. Dan pakte je een product uit het schap en kreeg je daar automatisch allerlei informatie over te horen. We hadden succes en het bedrijf groeide snel. Ik had alleen al op de ontwerpafdeling acht tot tien mensen onder me werken, in totaal hadden we ongeveer 48 werknemers.”

'De magie van het koken ontdekte ik als kind al': Damaris (58) stopte met haar communicatiebureau en begon een restaurantLees ook

Trillende handen

“Ondertussen was ik dus getrouwd en hadden we samen drie dochters gekregen. In mijn vrije tijd gaf ik freestyle skilessen aan kinderen op die club van m’n vriend en zat ik continu in het buitenland voor de skiwedstrijden van onze kinderen. Daar kwam nog bij dat ik me, door het groeien van het bedrijf van mijn broer en mij, steeds meer moest bezighouden met personeelszaken in plaats van het creatieve proces. Terwijl dat juist was waar ik van genoot.

Toen daar ook nog een grootscheepse verbouwing bij kwam, mijn oudste maandenlang met een zware hersenschudding thuis kwam te zitten en mijn man voor zijn eigen bedrijf weken achter elkaar weg was, werd het me allemaal te veel. Op een dag reed ik naar kantoor, maar besloot halverwege om te keren terug naar huis te gaan. Daar heb ik de hele dag gehuild en vervolgens besloten dat het anders moest. Ik heb nooit hulp gezocht, dus geen idee of ik ‘een echte’ burn-out had, maar in de twee jaar daarna gingen mijn handen al trillen als ik mijn laptop opendeed.”

Passie voor skiën

“Mijn broer is daar geweldig mee omgegaan. Ik ben nooit meer teruggegaan naar kantoor, maar dat heeft hij me geen moment kwalijk genomen. Waardoor ik zonder schuldgevoel rustig kon gaan nadenken over wat ik verder wilde met mijn leven. Aanvankelijk was ik van plan om het een tijd rustig aan te doen en wel te zien wat er op mijn pad kwam. Maar al snel besefte ik waar mijn echte passie lag: het mogulskiën.”

'Werd gek van al dat beton om me heen': Yvette (57) verruilde haar koophuis voor een camperLees ook

“Ik ben me gaan verdiepen in coaching en eerst mijn eigen dochters gaan trainen. In 2017 ben ik samen met die vriend een eigen club begonnen, Snowriders, waarmee we het hele jaar door trainingen aanbieden. In de zomer kunnen onze skiërs mee naar het buitenland om op een waterschans hun sprongen te oefenen, in het najaar organiseren we skikampen in Oostenrijk en Scandinavië om het mogulskiën te trainen en ’s winters doen de kinderen mee aan wedstrijden. Ons doel: jonge talenten naar de top van het mogulskiën helpen.”

Naar de top

“Inmiddels ben ik Europacupcoach en reis ik zo’n beetje het hele jaar door met een groep atleten door Europa voor trainingen en wedstrijden. Ik verzorg de trainingen, planning, reisschema’s, accommodaties en trainingslocaties. Een fulltimebaan waar ik geen cent mee verdien, maar die me enorm veel energie geeft. Het mooiste vind ik om jonge mensen te zien groeien en hen te helpen het beste uit zichzelf te halen.

Helaas is er vooralsnog geen financiering beschikbaar voor mogulskiën en dat gaat waarschijnlijk pas veranderen als een Nederlandse sporter de Olympische Spelen wint. Dat is nog niet gelukt, al was onze middelste dochter wel heel dicht bij kwalificatie voor deelname. We zijn nu wel bezig sponsoring te regelen voor de club, want hoewel we heel goedkope accommodaties proberen te vinden en overal met de bus heenrijden, is deze sport voor ouders nog steeds een enorme kostenpost.”

Mieke verhuisde van Zaandam naar Suriname: 'Nu hebben we palmen en bananenbomen in de tuin'Lees ook

Gebroken nek

“Mogulskiën is een sport waarin blessures helaas regelmatig voorkomen. Ik zal niet alle blessures opnoemen die mijn dochters in de loop der jaren hebben gehad, maar het geeft wel aan hoeveel doorzettingsvermogen er in deze sport nodig is. Zelfs nadat mijn middelste dochter haar nek had gebroken, wilde ze absoluut niet stoppen. Sterker nog, op het moment had ze zelf niet eens door dat haar nek gebroken was en heeft ze haar World Cup-run gewoon uitgeskied. Het is dat ik er daarna op aandrong om toch een scan te laten maken, waaruit de breuk bleek. Misschien klinkt dat alsof ik een onverantwoorde moeder ben, maar mijn dochters zijn ontzettend gedreven en kiezen hier zelf heel bewust voor.

Bovendien trainen we juist zo fanatiek om zoveel mogelijk ernstige blessures te voorkomen. Maar ik zal niet ontkennen dat ik echt niet durfde te kijken toen zij de eerste keer van een schans afgingen. Het heeft me wel een paar grijze haren bezorgd, maar op een gegeven moment raak je er toch aan gewend.”

Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl. 

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Malanca (53) verliet haar man, verhuisde en zegde haar baan op: 'Niets in mijn leven is meer donker'Lees ook