In de prachtige, oude Lutherse kerk in Amsterdam luisterde ik op 14 april 2026 naar Gisèle Pelicot. Geen grootse entree, geen verheven stem, geen theatrale gebaren. Wat zij meebracht was van een andere orde: rust, wijsheid en een ontroerende zachtheid.
Juist dat raakte mij dieper dan ik had verwacht. We leven in een tijd waarin kracht vaak wordt verward met luidheid. Wie het hardst spreekt, krijgt de meeste aandacht. Maar daar stond zij: ogenschijnlijk kwetsbaar en tegelijkertijd onwrikbaar. Haar woorden waren helder en zorgvuldig gekozen, vrij van sensatie en juist daardoor des te indringender. Wat zij heeft meegemaakt, is niets minder dan intieme terreur. Er is een leven vóór en een leven ná Gisèle Pelicot. Zij heeft de schaamte een stem gegeven.
'Zelfs toen ze zwanger op het politiebureau stond en vertelde dat ze mishandeld werd, kreeg ze geen hulp'
Wat mij het meest bijbleef, was haar nadruk op opvoeding. Niet alleen van meisjes, maar juist van jongens. Hoe essentieel het is dat we hen leren wat respect betekent, waar grenzen liggen en wat verantwoordelijkheid inhoudt. Dat we niet blijven hangen in het beschermen van potentiële slachtoffers, maar beginnen bij de bron. Dáár ligt de sleutel tot werkelijke verandering. Ook sprak zij over macht en over de gevaren wanneer individuen, vaak mannen, macht verkrijgen zonder toezicht, zonder correctie, zonder begrenzing. Als samenleving hebben we te lang weggekeken, te lang gedacht dat het wel meevalt. Maar het valt niet mee. En het is tijd om dat onder ogen te zien.
Haar woorden over aangifte doen bleven eveneens hangen: altijd aangifte doen. Hoe moeilijk en beangstigend dat ook is. Slachtoffers zijn bang om niet geloofd te worden, om geconfronteerd te worden met schaamte, om de gevolgen te dragen. Maar zwijgen houdt systemen in stand. Haar boodschap klonk niet als een verwijt, maar als een uitnodiging: een zachte, doch dringende oproep tot zichtbaarheid. Misschien was dát wel de rode draad van de avond: zichtbaar zijn. Niet alleen als slachtoffer, maar als mens. Als stem. Als kracht.
'We moeten dringend pleiten voor een speciale vrouwenpolitie, genoeg is genoeg'
Aan het einde van de lezing stond ik op, enigszins verdwaasd door alles wat ik had gehoord en gevoeld. Ik pakte mijn telefoon en filmde haar terwijl ze langs liep. Heel even keek ze mijn kant op en glimlachte. Geen brede lach, geen pose, slechts een kleine, warme blik. En op dat moment stonden de tranen in mijn ogen. Omdat ik toen voelde wat echte kracht is: niet luid of dominant, maar zacht en standvastig. Menselijk.
Mijn droom is dat zij volgend jaar aanwezig zal zijn bij de rode-hakken-demonstratie op 8 maart 2027 en misschien zelfs een paar hakken doneert aan dit krachtige symbool van solidariteit en bewustwording. Dat haar aanwezigheid daar opnieuw zichtbaar maakt waar het werkelijk om draait: solidariteit, bewustzijn en verandering. En misschien, ooit, een straatnaam in Nederland. Niet omdat we nog een naam nodig hebben op een bordje, maar omdat tastbare herinneringen ons soms helpen te blijven zien wat moed werkelijk betekent.
De zachtheid van Gisèle Pelicot heeft mij diep geraakt. En ik weet zeker: ik was niet de enige.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Hij stak haar van achteren neer waardoor ze stikte in haar eigen bloed, in haar eigen huis'
