Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Het kan nooit eens rústig zomer worden. Met gewoon elke dag een graadje hoger en een tikkie meer zon. In plaats daarvan is het opeens dertig graden, zonder enige mentale of fysieke voorbereiding, de meeste mensen vinden dat leuk maar ik niet. Ik kan alleen maar als een verbijsterd karkas op de bank zitten, met samengeknepen ogen tegen al dat plotselinge daglicht en de ventilator op tien om mijn gechoqueerde poriën wat soelaas te bieden.
Het ergst zijn de avonden, want die zijn dan ook niet meer donker, hè. Ik heb thuis uitgebreid geïnvesteerd in lichtwerende rol-, over- en ondergordijnen, maar die sluiten nooit perfect aan en dus straalt er genoeg zon naar binnen om een medium popconcert te verlichten.
'Voor veel mannen ben ik ongetwijfeld het prototype van een kattenvrouwtje: single, oud en koekwous'
Dan even over insecten: die doen tegenwoordig ook niet meer normaal. Vroeger had je in de herfst naaktslakken, in de winter rust, in de lente een enkele slaperige pissebed en pas in de zomer kwam dan die hele kermis van stekers, zoemers, mieren. Dit jaar liepen in februari de mieren al vastbesloten over mijn tuintegels. Doe eens rustig, joh! Dat geldt ook voor vliegen, die met het verstrijken der jaren steeds hysterischer rondschieten. Vlieg normáál, of ga gewoon ergens zitten waar ik je kan doodslaan. Muggen? Ook al in april.
De wereld klopt niet meer, of ik niet, maar dat krijg je als op een dinsdagnacht de achterburen in hun tuin Yves Berendsen meezingen. Superleuk dat zij het gezellig hebben, maar ze moeten ook rekening houden met mij: de onaardige, onverdraagzame, bittere, Karen-eske, zure anti-warmtebuurvrouw, een kant die ik haat maar ik kan het niet helpen.
Ik hou van vroeg donker en laat licht. Van pyjama’s en extra dekbedden, van knus met een kaars aan en onder een deken op de bank. Ik hou niet van plakdijen, ‘luchtige zomerstoffen’ en steeds mijn zonnebril kwijt zijn. Ik hou ook niet van elke dag mijn benen scheren, barbecueën, teenslippers, uitslag onder de tieten door zweterige beha’s, mannen met half afgezakte zwembroeken en op zolder out gaan van de warmte. Maar ik hou in deze periode vooral niet van mezelf. Dat geklaag en gezucht. Waarom kan ik niet net als de rest een winterdepressie hebben in plaats van zomersomberheid? Ze zeggen weleens dat je het meeste houdt van het seizoen waarin je bent geboren. Nou, ik ben van januari. Tópmaand.
Het goede nieuws is dat het gros van de Nederlanders na een week hitte oversteekt naar mijn kant. Zó veel zon is nu ook weer niet de bedoeling, een buitje zou wel lekker zijn, niet nog een gecremeerde hamburger, gewoon effe in de auto kunnen rondrijden zonder die airco op je bakkes. Begrip alom, en dan samen zuchten: wordt het toch nog gezellig.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik kon niet anders dan me mengen in de 'Loosdrechtdiscussie' en nu, 2 weken later, ben ik doodsbang'
