Ik was een soort mantelzorger voor mijn buurvrouw, dus zorgde ook voor haar hondje. Ik heb daar nooit iets voor terug verwacht. Maar na het overlijden van zijn baasje, moest ik plotseling ook hem loslaten.
Een paar weken geleden schreef ik over Ollie, het hondje van mijn ernstig zieke buurvrouw. Hij was ontzettend geliefd in de buurt en werd door verschillende bewoners uitgelaten. Na het overlijden van zijn baasje verdween Ollie.
Ik krijg de hele kwestie maar niet uit mijn hoofd. Niet alleen omdat ik die lieve Ollie verschrikkelijk mis en me zorgen om hem maak. Ook omdat ik rouw om mijn buurvrouw. Ze was kwetsbaar en had weinig mensen om op terug te vallen. In de loop der jaren was ik steeds meer voor haar gaan zorgen. En ook steeds meer van haar gaan houden.
'Ollie is vertrokken naar een adres ver weg van ons. En dat doet pijn’
Het begon met het uitlaten van Ollie. Daarna kwamen er boodschappen bij, eten brengen, meegaan naar afspraken. Er is geen officieel moment waarop je van buurvrouw verandert in een soort mantelzorger. Je doet het gewoon.
Toen ze in het ziekenhuis lag en duidelijk werd dat ze niet lang meer had, kwam alles in een stroomversnelling. Mijn buurvrouw had bedacht dat Ollie na haar overlijden naar haar nichtje in Spanje zou gaan, het enige familielid met wie ze nog contact had. Tijdens haar ziekte kwam het nichtje naar Nederland en trok tijdelijk in haar huis om voor Ollie te zorgen. Maar op een nacht verdween ze ineens spoorloos mét de hond. Zelfs het ziekenhuis kon haar niet meer bereiken. Mijn buurvrouw bleef maar vragen naar haar. En naar Ollie. Uiteindelijk had ik het nichtje opgespoord en smeekte ik haar om naar het ziekenhuis te komen. Die avond zag mijn buurvrouw hen allebei nog één keer.
De volgende ochtend was ze dood.
Een paar dagen later bleek dat het nichtje was opgenomen en ontfermden de buren zich weer over Ollie. Tot we ineens de mededeling kregen dat een ander familielid Ollie kwam ophalen. Waarom, werd niet verteld. We hadden er niets over te zeggen en moesten hem meegeven. Een hond van bijna dertien, die net zijn baasje had verloren, ging zonder enige kennismaking mee met een voor hem wildvreemde. Waarom was er niet gekeken naar wat op dat moment goed was voor Ollie?
'In mijn hoofd hadden zij de makkelijke versie van onze vader gekregen en mijn zus en ik de moeilijke'
Daar zat ik dan. In de rouw om mijn overleden buurvrouw en totaal van slag door de manier waarop het met Ollie was gegaan. En door het besef dat dit zomaar kon. Niet lang daarna kreeg ik appjes van het nichtje uit de kliniek, vol complottheorieën en beschuldigingen over huissleutels die ik zou hebben en spullen die ik en andere buren uit het huis zouden willen halen. Ik blokkeerde haar nummer. Ze belde vanaf een ander nummer en zei dat ik de lul was.
Ik wist dat het niet goed met haar ging en dat ik haar woorden misschien niet persoonlijk moest nemen. Maar zo werkte het niet.
Het voelde als een keiharde trap na. Alsof ik werd afgestraft voor jarenlang zorgen uit liefde. Ik had daar nooit iets voor terug verwacht. Maar dit ook niet.
Wat me vooral dwarszit, is dat dit iets heeft veranderd aan hoe vanzelfsprekend helpen voor mij altijd was. Ik merk dat ik nu denk: zou ik de volgende keer weer gewoon inspringen als iemand hulp nodig heeft? Of zegt er voortaan een stemmetje: pas op waar je aan begint?
Ik wil niet dat dit de les wordt, dat je maar beter afstand kunt houden.
Mijn buurvrouw ben ik kwijt.
Ollie heb ik moeten loslaten.
Mijn onbevangenheid wil ik niet ook nog verliezen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Top dat kleding een tweede leven krijgt, maar Vinted haalt een totaal ontspoord perfectionisme in mij naar boven'
