Baby’s moet je niet onderschatten. Ze kunnen je in een paar seconden compleet ontregelen.
Ik ging op kraamvisite bij mijn zusje, die net haar derde kindje heeft gekregen. Vooraf dacht ik: haar derde, zou ik dat nog net zo bijzonder vinden?
Nog voordat mijn twee dagen oude neefje in mijn armen lag, gebeurde er iets. Die piepkleine handjes, zijn minuscule teentjes en dat slapende gezichtje dat nog helemaal niets van de wereld weet … Ineens voelde ik een verlangen waarvan ik dacht dat ik het allang kwijt was. Ik wil ook weer een baby.
'Na maanden liefdesverdriet vraag ik me soms af of ik per ongeluk de liefde van mijn leven heb weggestuurd'
Alsof mijn lichaam even vergat dat ik 51 ben. En ook dat ik sinds een paar maanden niet eens meer een baarmoeder heb. Even later werd hij een beetje huilerig. Voedingstijd. Ik dacht terug aan de tijd dat ik mijn dochter zelf voedde. Dat er gewoon een mensje leefde van mijn lichaam. Wat is dat eigenlijk bijzonder. En toen kreeg ik een opvlieger. Met zo’n warm babylijfje tegen me aan vond ik het al helemaal bloedheet en was ik blij dat ik hem ook weer terug kon geven aan mijn zusje.
Thuis stuurde ik een foto van mij met mijn nieuwe neefje naar mijn dochter, die op vakantie was. Ik schreef erbij: ‘Ik wil ook weer een baby.’ Haar reactie kwam meteen. ‘Mam … je bent 51.’ Ik stuurde terug: ‘Ik heb niet eens meer een baarmoeder.’ ‘O ja’, appte ze. ‘Vergeten.’ Ik dus ook, heel even.
'Om niet leeg te bloeden, slik ik zulke zware hormonen dat ik mezelf niet meer kan uitstaan'
Maar eerlijk, zelfs als ik mijn baarmoeder nog had gehad, zou ik er toch echt niet meer aan moeten denken om op mijn 51e opnieuw moeder te worden. Het geregel van een oppas als je een avondje uit wil, de ouderavonden, het helpen met huiswerk … En wat ik misschien nog wel het allerminst mis, is urenlang met een zweetkont op een plastic stoeltje zitten in een snikheet tropisch zwembad tijdens zwemles.
Wat dat betreft was mijn timing perfect; ik ben ontzettend blij dat ik mijn dochter al op mijn 27e kreeg. Pubers in huis hebben terwijl je zelf midden in de overgang zit, lijkt me namelijk geen pretje. Ik zie het om me heen bij vriendinnen die veel later moeder zijn geworden. Ik maak echt een diepe buiging voor ze.
Maar ergens zit dus nog wel steeds dat oerinstinct verstopt, dat begint te jubelen zodra er een slapend babylijfje tegen je aan ligt. Ik begon te fantaseren over hoe leuk het eigenlijk zou zijn om ooit oma te worden. Eindeloos knuffelen, boekjes voorlezen, koekjes bakken, samen poffertjes eten, naar de kinderboerderij en altijd iets lekkers in huis hebben. En als ze daarna compleet overprikkeld zijn en vervelend worden, gaan ze gewoon weer lekker met hun ouders mee naar huis. Ik zie het helemaal voor me: een vaste omadag, logeerpartijtjes, knutselen aan de keukentafel. En zonder enige schaamte de minst pedagogisch verantwoorde persoon van de familie worden.
Terwijl ik daar een beetje over zat weg te dromen, kreeg ik weer een appje van mijn dochter. ‘En voorlopig ga ik nog geen kinderen krijgen. Ik wil eerst genieten van mijn vrijheid.’
En ineens voelde ik alleen maar trots. Wat goed. Ga eerst maar lekker leven. De wereld zien. Uitslapen. Ontdekken wie je bent. Doen waar je gelukkig van wordt. Ik ben vooral heel gelukkig dat ik jouw moeder ben. En ik moet gewoon af en toe even een baby knuffelen. Die ik ook weer kan teruggeven als ik het te warm krijg.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'In mijn hoofd hadden zij de makkelijke versie van onze vader gekregen en mijn zus en ik de moeilijke'
