Karins man Jaap is suïcidaal: ‘Hoe zwaar ook, we vinden altijd de weg terug naar zachtheid’

JAAP (58) is samen met KARIN (62).
Jaap: “Jarenlang dacht ik dat mijn depressies zelf het probleem waren. Maar tijdens het afbouwen van mijn antidepressiva kregen onderliggende angsten voor het eerst een gezicht. Mijn vader is als kind tijdens de Tweede Wereldoorlog door verwoest Duitsland gevlucht; ik denk dat intergenerationeel trauma eraan heeft bijgedragen dat ik zelf ook onveilig ben gehecht. Ik worstel altijd met de vraag: mag ik hier wel zijn? Met mijn therapeut ben ik daar nu mee aan het werk. Helaas keerde de donkerte dit voorjaar weer terug: ik had opnieuw last van suïcidale gedachten. Door de schaamte die ik dan voel, trek ik een ondoordringbare muur op en zit ik thuis, letterlijk met mijn hand voor mijn mond. Maar Karin deinst daar niet voor terug. Toen ze er laatst naar vroeg, had ik geen concrete plannen voor suïcide, maar het was goed dat ze het ter sprake bracht.

Want iets in mij bleek zich onbewust steeds minder tegen het idee te verzetten. Door erover te praten, besefte ik dat. Hoe zwaar de clash soms ook is, Karin en ik vinden altijd de weg terug naar zachtheid. Vroeger konden we dagen in zo’n zware sluier blijven hangen, nu herstellen we binnen een paar uur en kunnen we er soms zelfs om lachen. Karin is mijn anker. En als zij niet meteen beschikbaar is, maar het wordt me wel te zwaar, kan ik gelukkig ook een mannengroep bellen. Ze zijn dag en nacht beschikbaar.
De crises brachten ons naar enorme diepten, waardoor we elkaar écht hebben leren kennen. Maar voor mijn drie kinderen was ik tijdens mijn diepste dalen emotioneel onbereikbaar. Die schade kan ik nooit helemaal goedmaken. Hun pijn erkennen kan ik wel.”