Mirjams partner Leo is suïcidaal: ‘Als hij sombere gedachten heeft, moet-ie gewoon boodschappen doen’

LEO (65) is samen met MIRJAM (61).
Leo: “Als ik nu ter plekke een hartaanval krijg, lig ik daar geen seconde wakker van. Van mij mag het leven afgelopen zijn; dat gevoel bekruipt me een paar keer per week. Als 19-jarige dienstplichtige soldaat liet ik me verleiden om naar Libanon te gaan. Vooraf toonde een officier ons foto’s van zon, zee en surfplanken. Maar al in de eerste week werden we in onze pantser­­wagen klemgereden en gegijzeld door Palestijnse strijders. Een kogel miste me op een haar na, en ook stierf mijn dienstmaat Gerrit door een ongeluk, maar erover praten deden we niet. Toen we terugkwamen, zei een officier: ‘Je houdt je bek, vooral tegen de media, anders weten we je te vinden.’
Mijn moeder overleed toen ik vier was, mijn vader een jaar later. Ik zwierf als kleuter over straat, at overal en nergens en kwam uiteindelijk in een lief pleeggezin terecht.

In Libanon raakte de onveiligheid uit mijn jeugd naadloos verweven met de oorlog. In de jaren tachtig en negentig werkte ik mezelf kapot als vrachtwagen­chauffeur en planner, om de demonen voor te blijven. ’s Avonds lag ik, zonder te begrijpen waarom, huilend in bed. Al met al deed ik twee zelfmoord­­pogingen. Dat ik PTSS heb, werd pas jaren later duidelijk. Mirjam en ik zaten op de motor toen een opwaaiend plastic tasje langs de weg mij enorm triggerde: ik dacht dat het een bermbom was en reed zowat de weg af. Dat was het kantelpunt, ik moest hulp gaan zoeken. De leger­psychiater gaf mij formeel ‘toestemming’ om te praten. Het Veteraneninstituut bood me vervolgens een traject aan waarin ik daadwerkelijk leerde praten.
Mijn oog verloor ik aan kanker en daardoor zie ik er misschien ruig uit, maar ik ben open over mijn strijd. Het is Mirjam die mij altijd emotioneel overeind heeft gehouden. Zij heeft me gered.”