‘Een kind dat ’s avonds laat nog in een restaurant rondhangt, is voor niemand leuk’

“Je bent een beest!” Een van de betere scènes die ik ooit meemaakte aan een Italiaans strand is het moment waarop een Italiaanse vrouw een voor haar onbekende man de les las over de opvoeding van zijn kind. “Je moet je schamen”, riep ze tegen de man. En ze had meer dan gelijk. De kerel in kwestie sleepte z’n zoon aan zijn arm het strand over, terwijl hij schreeuwend tegen het jonge kind tekeerging. De jongen had blijkbaar slecht geluisterd en kreeg nu een ­oorverdovend geschreeuw en gesjor te verduren. Het was een tafereel om buikpijn van te krijgen. En dat vond een van de oudere dames op het strand dus blijkbaar ook. Ze stond op van haar ligbed, in een minimale bikini en met een maximaal lijf, en stormde recht op de man af om hem helemaal op z’n plat-Hollands, maar dan in het Italiaans, kapot te schelden. Acuut liet hij zijn kind los, stopte met schreeuwen en liep in stilte terug naar zijn handdoek. De vrouw riep hem nog meermaals na, voordat ze zelf ook weer ging liggen. Ik denk nog vaak aan deze scène en de vrouw is ­sindsdien mijn spirit animal. Als iemand zo tekeergaat tegen z’n kind, dan moet je daar iets van zeggen. Punt.

Italië staat er trouwens juist om bekend dat ze zo kindvriendelijk zijn, bijvoorbeeld in restaurants en hotels. Een nadeel van die Italiaanse opvoeding vind ik wel, als ik zo vrij mag zijn, dat ­kinderen megalaat naar bed gaan. Ik was er meermaals getuige van hoe dat kan escaleren in enorme huil- en schreeuwbuien. Ook Italiaanse kinderartsen trekken al jaren aan de bel: breng kinderen eerder naar bed voor een betere gezondheid. Maar tot nu toe wordt daar amper naar geluisterd. Ik snap het ook wel. In de zomer is het overdag zo heet dat je blij bent als je ’s avonds een beetje kunt functioneren. En restaurants gaan ook pas om half acht open. Maar toch. Een kind dat ’s avonds laat nog in een restaurant rondhangt, dat is voor niemand leuk. Afgelopen zomer sliep ik in de Dolomieten in een kindvriendelijk hotel. Het restaurant zat elke avond helemaal vol met Italianen en vooral heel veel huilende kinderen. Op avond drie werd ik zo gillend gek dat ik aan mijn spirit animal op het strand dacht. Even wilde ik de hele zaal toeschreeuwen dat al die kinderen verdomme al lang in bed moesten ­liggen. Dat het kindermishandeling was en dat de babyfoon niet voor niets was uitgevonden. Maar ik durfde niet. Dus er zit niks anders op: zodra mijn kinderen groot zijn, boek ik een adults only-hotel en ga ik eindeloos in dat restaurant zitten. Genieten van de stilte. Nu al zin in.
•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.266 F*CK DE PRINS OP HET WITTE PAARD lees hier het hele magazine.

‘Midden in een keiharde lachbui verstrakte ineens het gezicht van mijn vriendin’Lees ook