Marelle: ‘Tegen de kinderen heb ik gezegd: ‘Als papa zichzelf ooit iets aandoet, ligt dat nóóit aan jullie’

ROLAND (55) is samen met MARELLE (54).
Roland: “Mijn depressies zijn een veenbrand: ondergronds smeult het altijd, tot het door uitputting of stress weer oplaait. Mijn moeder was alcoholiste en verslaafd aan kalmeringsmiddelen. Mijn vader was altijd aan het werk, dus werd ik als jongetje erop uitgestuurd om jenever te kopen. Als mijn moeder een epilepsieaanval kreeg, ving ik haar op. Op de basisschool werd ik enorm gepest. Vóór ik tien was, had ik al overwogen van de vijfde verdieping te springen. Later verstopte ik me achter een dikke muur en verdoofde ik mezelf: stoer doen, roken, drinken. Toen Marelle en ik elkaar in 1989 leerden kennen, toonde ik mijn gevoelens niet. Maar toen onze dochter werd geboren, nam de druk verder toe. Ik vond het vaderschap naast mijn baan loodzwaar.

De oplossing zocht ik bij mezelf: nog harder werken, nog meer drinken. Als ik me bewees, zou ik worden gezien. Na een hersenschudding in 2017 ging het helemaal mis. Mijn hoofd liep over en op een dag wilde ik er een eind aan maken. Maar toen zag ik de gezichten van mijn kinderen voor me en realiseerde ik me dat ik dit niet wilde. ‘Nu hulp zoeken, anders houdt het op’, zei Marelle. De huisarts en de praktijkondersteuner hebben me enorm geholpen. Het is me gelukt om te accepteren dat ik chronisch begrensd ben. Helaas word ik nog altijd getriggerd. Op het station moet ik midden op het perron gaan staan en ik stop pas met trillen als de trein helemaal stilstaat.”