Hoe vier jij je verjaardag het liefst? Met een huis vol visite? Taart. Koffie. Nog meer koffie. Mensen die nét iets te lang blijven hangen. Of hoor jij bij de mensen die stiekem hopen dat iedereen afzegt? Dat je eindelijk eens een verjaardag hebt zonder kring, zonder gillende kinderen en zonder iemand die vraagt of er nóg een bitterbal in de airfryer kan.
Ik wissel per jaar. Onze dochter niet. Die werd deze week twintig en keek uit naar de visite. Alleen … die kwam niet.
De pech van jarig zijn in de zomervakantie. De één zat in Amerika. Een ander interrailde door Europa. Vriendinnen lagen op stranden in Portugal en Spanje. Opa en oma waren uitgeschakeld, anderen zaten vast op hun werk. Iedereen had een goede reden, maar goede redenen vullen geen woonkamer.
'Als onze kinderen thuis slapen wil ik dat ze zich melden, ik slaap pas als ik weet dat iedereen binnen is'
Ze had, samen met haar vriendje en tegen beter weten in, een monchoutaart gemaakt. Een joekel. Goed voor zeker twintig punten. Aan het eind van de middag waren er precies vijf afgesneden. De rest leek geduldig te wachten op visite die niet meer zou komen.
Toch bleef dochter hoop houden. Bij ieder geluidje buiten keek ze op. Een portier dat dichtklapte. Een auto die stopte. Misschien toch nog iemand? Niet dus. Ze had dit jaar ook nog besloten dat ze geen cadeautjes wilde. “Geef maar geld voor op vakantie.” Achteraf gezien een financiële miskleun. Natuurlijk wist ze dat veel mensen weg zouden zijn. Ze had zelf ook de agenda’s gezien, maar weten en voelen zijn twee totaal verschillende dingen.
Mijn vrouw zag haar steeds stiller worden. Ze zei niets, sloop naar zolder en kwam even later terug met een stokoude JVC-camcorder. Na wat speuren vond ze zelfs de juiste kabels. Stof eraf. Opladen. Snoeren aansluiten.
En toen verscheen daar ineens dat meisje van twee.
Op een camping in Frankrijk. Met een papieren kroontje op haar hoofd. Jarig. Een groepje Duitse, Franse en Nederlandse vakantievriendjes zong uit volle borst voor haar. Op een camping duurt het precies twee uur voordat kinderen vrienden voor het leven zijn.
'Alles trekken ze uit de kast om het voor elkaar te boksen. Voor het kind hè, niet voor zichzelf'
Een jaar later, Toscane. Het feestvarkentje van drie zat met een viltstift in haar hand. Ze kleurde de tafel, haar arm, haar broertje, haar benen. Alles. Behalve het witte papier. De dop terug op de stift krijgen bleek nog iets te ingewikkeld. Ze bleef de stift tegen de dichte kant van de dop duwen en werd steeds bozer. De twintiger naast me lag dubbel van het lachen.
Vier, vijf, zes en zeven vierden we op Ibiza. Roze zwembandjes om haar armen. Van thuis meegenomen slingers boven de tafel. Taart op het strand, met meer zand dan slagroom. Middagslaapjes voor de kinderen. Zij wel tenminste. Wij waren jonge ouders én veredeld animatieteam.
“Pfff … ik ben he-le-maal gesloopt”, hoor ik mezelf op een van de filmpjes zeggen. Wat zouden we nu graag nog één zo’n drukke verjaardag terug willen.
De filmpjes deden precies wat mijn vrouw had gehoopt. Dochter keek. Naar zichzelf, naar haar broer, naar ons, naar al die vakantievriendjes die inmiddels allang volwassen zijn. Ze lachte. En pinkte af en toe ongemerkt een traantje weg. Niet omdat er vandaag niemand op haar verjaardag was. Maar omdat er ineens zóveel mensen waren. Allemaal verstopt op die kleine videobandjes.
'Oplossingen aandragen. Als vader was dit tot voor kort mijn favoriete bezigheid'
Aan het einde van de avond stond nog steeds driekwart van de monchoutaart in de koelkast. Maar dat gaf helemaal niets meer. De kamer was alsnog volgelopen. Met een peuter die haar verjaardagstaart onder het zand werkte, met een kleuter die alles roze kleurde behalve haar kleurplaat. Met vakantievriendjes die allang uit beeld waren verdwenen en met twee jonge ouders die dachten dat die drukte nooit zou ophouden.
En met dat meisje van twintig. Dat ontdekte dat sommige verjaardagen misschien niet voller worden van visite, maar wel van herinneringen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik ben vóór een verbod op sociale media. En dan niet voor kinderen, maar voor vijftigplussers'
