Kinderen grootbrengen is één ding. Ze loslaten? Een heel ander verhaal. Jurgen (51) – filmmaker, vader en LINDA.-columnist – neemt je mee in het avontuur van het uitvliegen. Met humor, verwondering en een tikje weemoed.
“En u zegt dat hij een ladder bij zich heeft?” Ik heb de politie aan de lijn. Het is kwart over tien in de avond. “Ja.” “En hij klimt over het hek?” “Ja.” “Daarna loopt hij via de brandtrap naar de voordeur?” “Ja.” “En dat staat op beeld?” “Ja.”
Even blijft het stil. Ik doe melding van een man die probeert in te breken bij het huis van mijn dochter. Next level schrikken. Op mijn scherm zie ik de ring-deurbelbeelden opnieuw voorbijkomen. Daar is hij. Donkere jas en roze broek. Hij klimt met een ladder over het ijzeren hek. Vervolgens loopt hij nonchalant de brandtrap op naar het terras. Kijkt rond. Neemt de tijd. Pakt wat blikjes. Een flesje. Voelt aan de voordeur. Verdwijnt weer uit beeld. En komt de volgende dag terug, en de dag daarna. En nog een keer. Steeds op dezelfde tijd, rond zes uur in de ochtend, als het al licht is. Achteloos. Bizar.
'Sommige lessen leer je van je kinderen. Dat blijft misschien wel het vreemdste onderdeel van ouder worden'
Wat me misschien nog wel het meest verontrust is dat ik niet begrijp wat hij wil. Deze indringer jat niet alleen flesjes of blikjes, nee, hij laat ook zelf meegenomen spullen achter. Zo drapeert hij een zwart badpak om de stoelleuning en hangt er een zonnebril boven. Creepy toch?
Terwijl ik de beelden nog een keer bekijk, schieten mijn gedachten naar eerder die dag. Toen zat ik nog ontspannen te lunchen met een collega. Hij vertelde over zijn kinderen van één en drie. Over slapeloze nachten. Over altijd aan staan. Ik luisterde begripvol. “Wij hebben het tegenwoordig juist zo lekker rustig.” Ik zei het echt. Hardop. Klopte het niet af. Nog geen half uur later is dat verleden tijd. Eerst appt zoon vanaf een vliegveldje op Lombok. Zijn propellorvliegtuig heeft vertraging. Een van de bladen is kapot. Op een foto zie ik hoe vijf mannen op ladders moeilijk naar de niet roterende delen staren. Ik zoek naar iets wat op professionaliteit lijkt.
‘Wat zouden jullie doen?’, appt hij. ‘Instappen of niet?’ Ingewikkelde vraag als zoiets over je kinderen gaat. Uiteindelijk krijgt hij een ander toestel. Dat niet hapert. Twee uur later een nieuwe melding: ‘Veilig geland!’ Oh ja, en nu gaat hij op zoek naar komodovaranen. Gepantserde monsters van dik twee meter lang. Met gif. Buffels, geiten en zwijnen staan op hun menu, en heel soms bijten ze mensen, aldus Google. ‘Leuk’, lieg ik.
Nu bel ik met de politie over die rare inbreker in zijn roze broek. Met een ladder. Op ruim honderd kilometer afstand. Ik wil een arrestatieteam, maar krijg een melding in het computersysteem. Daarna bel ik de huisbaas. Ik vertel dat ik niet helemaal gerust ben op de kwaliteit van de sloten. Hij luistert. De verwarde man komt hem bekend voor, denkt hij. Dat stelt me niet echt gerust. Hij zal actie ondernemen. De wijkagent bellen. Iets met de sloten doen.
Om kwart over twaalf belt dochter opnieuw. Ik schiet overeind. “Pap, die man fietst net langs. In dezelfde roze broek.” Het liefst spring ik in de auto, om persoonlijk die idioot van de fiets te trekken. De politie is onverbiddelijk: pas als hij opnieuw over het hek klimt, kan 112 gebeld worden. En komen ze in actie. Langsfietsen alleen is niet strafbaar.
Tot die tijd is het wachten. Lastig. Toen mijn kinderen klein waren, kon ik best veel oplossen. Een gevallen fiets. Een nachtmerrie. Een schaafwond. Nu survivalt de één op een eiland vol reptielen en heeft de ander een verwarde mafkees bij haar huis. En zit ik thuis. Met alleen een telefoon. Te wachten. Hopen dat de sloten sterk genoeg zijn. Dat de huisbaas zijn woord houdt. Dat die man wegblijft. Of de politie meteen komt en hem pakt. Rustig, zei ik nog lachend tegen mijn collega. Wij hebben het tegenwoordig zo lekker rustig …
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Nu snap ik het ... dit gaat helemaal niet over de wasmand, maar over iets veel groters'
