Kinderen grootbrengen is één ding. Ze loslaten? Een heel ander verhaal. Jurgen (51) – filmmaker, vader en LINDA.-columnist – neemt je mee in het avontuur van het uitvliegen. Met humor, verwondering en een tikje weemoed.
Ik zit in de bus naast een jongen met een kubus. Zo’n Rubik’s Cube. Dat ding waar ik vroeger na drie kwartier gefrustreerd aan begon te pulken om de stickertjes eraf te trekken. En ze er op de goede plek weer op te plakken. Kon ik ook eens zeggen dat ik ‘m had opgelost. Deze jongen doet dat anders. Speelt in een andere divisie. Hij draait. Razendsnel. Klikklikklikklik. Klaar. Opgelost.
Ik blijf kijken. Het is hypnotiserend. En een prettige afleiding, want het is examentijd. De bus zit vol studenten, maar ik doe zelf examen. Het voelt alsof ik weer op de middelbare school zit. En er elk moment een docent binnen kan lopen die vraagt waarom mijn proefwerkblaadje nog leeg is.
'Als onze kinderen thuis slapen wil ik dat ze zich melden, ik slaap pas als ik weet dat iedereen binnen is'
Ik ga voor mijn coach-diploma. Het onderdeel ‘gesprek voeren met ingehuurde acteur’ staat op het programma. Inclusief toekijkende examinator. Zo’n fly on the wall. Een uur lang luisteren, samenvatten en doorvragen. Niet klikklikklik snel, rustig aan juist. En vooral geen oplossingen aandragen. Als vader was dit tot voor kort nog mijn favoriete bezigheid. Met de regelmaat van de klok maakte ik me er schuldig aan. Meedenken? Ja, leuk. Oplossen? Ja, nog veel leuker! Wat was ik er goed in. Sneller dan snel, ook als er niet om gevraagd werd.
De kubusjongen husselt en draait, draait en husselt. En nog eens, en nog een keer en nog weer sneller. Ik klok hem stiekem. Dertien seconden. Daarna twaalf. Elf. Ik knipper even. Hoe dan?
De gymzalen zitten deze week vol zwetende scholieren. Die gestresst boven hun examens hangen. Ouders die nog zenuwachtiger zijn dan hun kinderen. Twee jaar geleden deed mijn dochter examen. Een heerlijke tijd. Niet vanwege die examens. Nee, niemand wordt blij van economie of wiskunde B. Maar vanwege de prettige bijwerkingen: de verbinding. En mijn rol als redder.
Ineens zat mijn puber weer beneden aan tafel. Niet met oortjes in. Niet half scrollend op TikTok. Samen thee drinken. Kletsen. Overhoren. Ik stelde vragen over hoofdstukken waar ik zelf na drie minuten al niets meer van begreep. En had dochter een vraag, dan had ik een tip. Een advies. En een oplossing. Mijn oplossing.
“Misschien moet je eerder beginnen, misschien helpt een planning of misschien moet je even je telefoon wegleggen.”
'De afgelopen weekenden kwam ze niet naar huis, ze ziet er gesloopt uit en haar wallen puilen door m’n scherm'
Dochter slaagde. Ondanks mijn adviezen. Ze heeft zelf trouwens óók een examen. Vandaag en morgen zijn haar laatste dagen van de ontgroening bij het dispuut. Drie maanden duurt haar ‘opleiding’ al. Een pittige is het. Afzien. Doorzetten. Nog meer afzien. Dingen doen waarvan je als ouder hoopt dat ze er later om kan lachen. En ik ook. Dat dochter ergens vannacht met knikkende knieën opdrachten staat uit te voeren, voor meiden die zelf ooit precies hetzelfde moesten doen, en dat nu ineens traditie noemen. Karaktervormend, schijnt. Ik hoop vooral dat het snel klaar is.
Anders dan tijdens haar schooltijd ben ik redder-af. Geef geen tips of adviezen meer. Mijn studie leert me dat ze het zelf kan oplossen. We praten als ze wat kwijt wil, ik luister, vat samen en vraag door. Niet als oefening, het gaat vanzelf. Het werkt. Ze heeft zelf een paar dingen bedacht om haar angst voor wat komen gaat te beheersen. Niet ik.
De jongen naast me klikt zijn kubus voor de zoveelste keer in elkaar. Tien seconden. We zijn er. Ik stap uit. Mijn examen wacht. Een uur later loop ik weer naar buiten. Geslaagd! En snap ik die jongen met zijn kubus. Sommige dingen lijken onmogelijk, tot je doorhebt hoe het werkt.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Nu snap ik het ... dit gaat helemaal niet over de wasmand, maar over iets veel groters'
