De zomervakantie is begonnen. Tenminste, die van mijn twee dochters. En ze waren eraan toe. Enkele dagen voor de laatste schooldag, klaagde de jongste dat ze echt geen energie en zin meer had om nog naar school te gaan. Liggend met haar hoofd op de eettafel zei ze dat ik niet begreep hoe hard het werken was. In groep 3. Of ze echt nog de hele week af moest maken?
Mijn tegenwerping dat ik wel snapte hoe ze zich voelde, omdat ik ook elke dag moet werken, werd met cynisme beantwoord: jij kíest er zelf voor om te werken, maar ik móet naar school. Dat was het verschil. Kennelijk is dat hoe het gezien wordt; werken is een soort hobby die ervoor zorgt dat je je niet de hele dag stierlijk verveelt. De basisschool, dat was het echte kwaad.
'Waar mijn dochter alleen maar oog had voor haar vriendinnen, liep ik met mijn ziel onder mijn arm'
Vorige week vrijdag was er nog een halve dag les, waar traditiegetrouw niks nuttigs meer werd gedaan. Zo was het in mijn jeugd ook al. De televisiekar – die had je toen nog – werd naar binnen gereden en er werd een film opgezet. Het waren de beste schooldagen van het jaar. Daarna volgden eindeloze zomers, waarin het in mijn herinnering altijd mooi weer was.
We vertrokken vrijwel elk jaar met de auto richting Frankrijk en nadat mijn ouders eerst ruzie hadden gemaakt over de indeling van alle spullen in de achterbak, maakten ze het altijd rond de Van Brienenoordbrug bij Rotterdam weer goed. Dan sprak mijn vader de gevleugelde woorden: “Nou, we zijn weg.”
Dan was alles weer oké en de reis echt begonnen.
Over ruim twee weken gaan we ook op vakantie. Ook met de auto, maar dan naar Italië. En ondanks dat ik er blijkbaar voor kies om te werken, moet ik zeggen dat ik er ook wel aan toe ben. De laatste tijd betrap ik mezelf op gekke foutjes die doen beseffen dat ik twee weekjes rust wel kan gebruiken. Zo kreeg ik vorige week een nieuwe bankpas, omdat ik mijn portemonnee weer eens was verloren. Dat gebeurt me ongeveer één keer per jaar. Toen ik mijn portemonnee alsnog terugvond, in de autodeur, knipte ik per ongeluk de nieuwe pas door in plaats van de inmiddels geblokkeerde. Waardoor ik nu weer aan het wachten ben op een nieuwe pas.
Ook deed ik de deur van de wc op slot, terwijl ik alleen thuis was. Dat je hem dichtdoet vooruit, maar op slot? En gisteren was ik pasta aan het maken, om vast in Italiaanse sferen te komen, en kon ik het zout niet vinden. Terwijl ik het een paar minuten daarvoor nog over de tomaten voor de bruschetta’s had gestrooid. Nergens was het te vinden, en al helemaal niet op de plek waar het hoort. Uiteindelijk vond ik het in de ijskast, waar ik het zelf had neergezet. Het is tijd voor vakantie.
Twee weken niks anders doen dan pasta eten, zwemmen, over marktjes struinen, een dutje aan het zwembad en het eindelijk weer eens lezen van een goed boek zal me goed doen. Dolce far niente, de kunst van het nietsdoen. Alleen nog even ruzie maken over hoe we alle spullen die we mee willen nemen het beste in de auto kunnen proppen en dan zijn we klaar om te gaan. Nou, we zijn weg.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Zoals zoveel mannen sterf ik liever dan dat ik me iets laat uitleggen'
